சிவவாக்கியம்

Verse 337

1ஞானி ஞானி என்றுரைத்த நாய்கள் கோடிகோடியே
2வானிலாத மழைநாளென்ற வாதிகோடி கோடியே
3தானிலா சாகரத்தின் தன்மைகாணா மூடர்கள்
4மூனிலாமல் கோடி கோடி முன்னறிந்த தென்பரே.

1Gnaani gnaani enruraiththa naaygal kodigodiyee
2Vaanilaadha mazhainaalenra vaadhigodi kodiyee
3Thaanilaa saagaraththin thanmaigaanaa muudargal
4Muunilaamal kodi kodi munnarindha thenparee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அக அனுபவம் ஏதுமின்றித் தங்களை "ஞானிகள்" என்று தம்பட்டம் அடித்துக்கொள்ளும் போலி வேடதாரிகளைச் சிவவாக்கியார் அஞ்சாமல் "நாய்கள்" என்று சாட்டையடி கொடுக்கிறார். வானத்தில் மேகமே இல்லாத நாளில் மழை பொழியும் என்று வாதிடும் குருட்டு வாதிகளைப் போல, அகந்தை அழியாத சம்சாரக் கடலின் தன்மையை உணராத மூடர்கள் கோடிக்கணக்கில் திரிகிறார்கள். தன்னுள் ஆன்ம விழிப்புணர்வு (மோனம் / முக்கால உணர்வு) சிறிதும் இல்லாத இவர்கள், தாங்கள் எல்லாவற்றையும் முன்பே அறிந்துவிட்ட முக்கால ஞானிகள் என்று வாய்ச்சவடால் பேசி மக்களை ஏமாற்றுகிறார்கள்; இத்தகைய போலிகளை நம்பி மோசம் போகலாகாது என எச்சரிக்கிறார்.

The title knower is now thrown back at the crowd. Dogs, crores of them, say jñāni, jñāni. Disputants, crores of them, speak of a rainy day that has no sky. Fools do not see the nature of an ocean that has no place. The last line is compressed. Without the sign the print calls மூன், crores say that this is what was known before. Saying the title is the opposite of the seeing the previous verse required.

The teaching

Following his description of the true sage, Sivavakkiyar unleashes scathing contempt against the rampant pretenders of spirituality. He compares the legions of self-proclaimed enlightened masters to barking dogs (நாய்கள் கோடிகோடியே) who mouth the sacred word 'Jnani' without a shred of experiential realization. These sectarian disputants are as absurd as fools describing torrential rain falling from a non-existent sky. Completely blind to the shoreless, spaceless ocean of pure consciousness (தானிலா சாகரம்), these ignorant charlatans lack the foundational three-fold inner realization (the balance of breath, mind, and Kundalini), yet boast arrogantly that they have already mastered the primordial mysteries. Sivavakkiyar warns seekers against mistaking these noisy, superficial pretenders for authentic knowers of the divine.

Verse 338

1சூட்சமான கொம்பிலே சுழிமுனைச் சுடரிலே
2வீச்சமான வீயிலே விபுலைதங்கும் வாயிலே
3கூச்சமான கொம்பிலே குடிஇருந்த கோவிலே
4தீட்சையான தீவிலே சிறந்ததே சிவாயமே.

1Suutsamaana kombilee suzhimunais sudarilee
2Viichchamaana viiyilee vipulaidhangum vaayilee
3Kuuchchamaana kombilee kudiirundha kovilee
4Thiitsaiyaana thiivilee sirandhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறத்தே கற்களால் கட்டப்பட்ட கோயில்களைத் தாண்டி, உடலுக்குள் திகழும் அகக் கோயிலின் புனித நிலப்பரப்பை இப்பாடல் விவரிக்கிறது. மனித உடலின் கபால உச்சியாகிய துவாதசாந்தக் "கொம்பில்", சுழுமுனை நாடியில் எரியும் ஞானச் சுடரொளியில், பிராண வீச்சு அடங்கும் துவாரத்தில் பரம்பொருள் கோயில்கொண்டுள்ளது. அச்சமும் கூச்சமும் தவிர்ந்த அந்தச் சிரசின் சிகரத்தில் ஆன்மா சற்குருவின் ஞான தீட்சையைப் பெறும்போது, அகத்தீவாகிய சகஸ்ரதளம் மலர்ந்து ஒளிர்கிறது. புறக் கோயில்களில் அல்ல, இந்த அகக் கோயிலாகிய யோகப் பெருவெளியில்தான் சிவாயத்தின் மெய்ப்பொருளானது ஒப்பற்ற மேன்மையோடு சிறந்தோங்கிப் பிரகாசிக்கிறது.

Sivayam is placed, not defined. On the subtle horn, in the flame at the whirl's tip, in a blown flower, at the door where the broad one rests, on the horn of shyness, in the temple where he dwelt, on the island that is initiation. What excelled in all those places is Sivayam. The verse is a tour of inner sites, and every site gives the same name.

The teaching

Sivavakkiyar guides the seeker on an internal pilgrimage through the sacred geography of the subtle body. God does not dwell in stone temples fashioned by human hands, but atop the subtle cranial horn (சூட்சமான கொம்பு) and within the blazing flame of the Sushumna vortex (சுழிமுனைச் சுடர்). There, consciousness unfolds like a celestial flower, revealing the vast portal through which cosmic energy flows. In that sacred, delicate temple within the crown of the head, the indwelling Lord makes His eternal abode. This inner summit is the true island of divine initiation (தீட்சையான தீவு)—a realm where external rituals fall away and the radiant, liberating reality of Sivaya(ma) reveals its boundless supremacy.

Verse 339

1பொங்கிநின்ற மோனமும் பொதிந்துநின்ற மோனமும்
2தங்கிநின்ற மோனமும் தயங்கிநின்ற மோனமும்
3கங்கையான மோனமும் கதித்துநின்ற மோனமும்
4திங்களான மோனமும் சிவனிருந்த மோனமே.

1Pongininra monamum podhindhuninra monamum
2Thangininra monamum thayangininra monamum
3Kangaiyaana monamum kadhiththuninra monamum
4Thingalaana monamum sivanirundha monamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர்களின் "மோனம்" (மௌனம்) என்பது வெறும் வாய்பேசாமை மட்டுமல்ல; அது பரசிவத்தின் பன்முக ஆனந்த சொரூபம் என்பதை வெளிப்படுத்தும் அற்புதமான தத்துவப் பாடல். உள்ளே பேரொளியாய்ப் பொங்கி எழும் மோனம், பிரபஞ்ச ரகசியங்களைத் தன்னுள் பொதிந்து வைத்துள்ள மோனம், சுழுமுனையில் அசைவற்று நிலைத்துத் தங்கும் மோனம், அமுத தாரையாய்க் கங்கை நதிபோலப் பெருகி வழியும் மோனம், ஞானக் கதிர்களை வீசும் மோனம், சந்திர மண்டலமாய் சாந்தம் பொழியும் குளிர் மோனம் ஆகிய அனைத்து நிலைகளுமே, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் சிவனின் நித்திய மௌன சொரூபமேயாகும்; அந்த மகா மோனத்தில் மூழ்குவதே முக்தியாகும்.

Silence is counted in kinds, and the last kind gathers the rest. Silence that surged. Silence packed tight. Silence that settled. Silence that wavered. Silence that is the Ganga. Silence that stood as a ray. Silence that is the moon. Then the line stops. All of these are the silence in which Siva abode. The verse does not ask you to pick one silence. It says he stayed in the silence they are.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a sublime symphony on the multiple dimensions of Mouna (மோனம் / mystical Silence). Silence is not merely the passive absence of speech; it is the dynamic, multifaceted texture of divine consciousness. There is the silence that surges with ecstatic pranic energy, the silence concentrated deep within the heart, the silence settled in absolute immobility, and the silence shimmering with sacred wonder. It flows as the celestial river of cranial ambrosia (கங்கையான மோனம்), radiates as the blazing ray of gnosis, and soothes the soul like the nectarine inner moon (திங்களான மோனம்). In this magnificent realization, Sivavakkiyar reveals that Shiva is not a dogma, an idol, or a concept, but the living, all-encompassing Silence in which the entire cosmos rests.

Verse 340

1மோனமான வீதியில் முனைச்சுழியின் வாலையில்
2பானமான வீதியில் பசைந்தசெஞ் சுடரினில்
3ஞானமான மூலையில் நரலைதங்கும் வாயிலில்,
4ஓனமான செஞ்சுடர் உதித்ததே சிவாயமே.

1Monamaana viidhiyil munaichchuzhiyin vaalaiyil
2Paanamaana viidhiyil pasaindhasegn sudarinil
3Gnaanamaana muulaiyil naralaidhangum vaayilil,
4Onamaana senjudar udhiththadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சுழுமுனைப் பெருவழியில் ஆன்ம ஜோதி உதயமாவதை இப்பாடல் அழகுறச் சித்தரிக்கிறது. பிராணன் ஒடுங்கும் மௌன வீதியிலே, ஆக்ஞையின் முனைச்சுழியில் உறையும் வாலை சக்தியின் ஒளியோடு கூடி, அமுத பானம் பெருகும் கபாலப் பாதையில் செஞ்சுடராய் எழும்ப வேண்டும். பிறவிப் பெருங்கடலின் அலைகள் ஓயும் இதய ஞான மூலையில், பிரணவத்தின் ஆதி வடிவமான "ஓம்" எனும் ஓங்காரத்தில் செஞ்சுடரொளியாய் உதிப்பதுவே சாட்சாத் சிவாயமாகும். இத்தகைய அகத் தவத்தின் வழியே எழும் சுயம்பிரகாச ஜோதியைத் தன்னுள் தரிசிப்பதே முக்திப் பேறாகும்.

The silences of the previous verse become streets, tails, and doors, and a red flame rises there. On the street of silence, on the tail of the tip-whirl. On the street that is a drink, in the red flame that clung. In the corner of knowledge, at the door where the hum rests. The red flame of union that arose is Sivayam. Place after place, the same arising.

The teaching

Continuing his inner itinerary of awakening, Sivavakkiyar describes the ascent of the yogic flame through the pathways of the subtle organism. Traveling along the grand avenue of silence (மோனமான வீதி), the energy tapers into the delicate, fiery tail of Kundalini (வாலை) at the apex of the Sushumna vortex. Along this path flows the sweet ambrosial nectar of spiritual intoxication (பானமான வீதி), feeding the crimson flame of yogic fire. In the innermost sanctuary of transcendent wisdom and at the threshold where the oceanic roar of Nada reverberates (நரலை தங்கும் வாயில்), the radiant flame of realization bursts forth. This self-luminous crimson light, awakening the practitioner to immortality, is the living presence of Sivaya(ma).

Verse 341

1உதித்தெழுந்த வாலையும் உயங்கிநின்ற வாலையும்
2கதித்தெழுந்த வாலையும் காலையான வாலையும்
3மதித்தெழுந்த வாலையும் மறைந்துநின்ற ஞானமும்
4கொதித்தெழுந்து கும்பலாகி கூவும்கீயும் ஆனதே.

1Udhiththezhundha vaalaiyum uyangininra vaalaiyum
2Kadhiththezhundha vaalaiyum kaalaiyaana vaalaiyum
3Madhiththezhundha vaalaiyum maraindhuninra gnaanamum
4Kodhiththezhundhu kumbalaagi kuuvumgiiyum aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் வழிபாட்டின் முதன்மையான குண்டலினி-சக்தி தத்துவமான "வாலை"யின் (பாலா திரிபுரசுந்தரியின்) பன்முக ஆளுமையை இப்பாடல் போற்றுகிறது. மூலாதாரத்தில் விழித்தெழுந்து, நாடிகளில் ஏங்கி நின்று, வேகமாய் மேல்நோக்கிப் பாய்ந்து, காலைச் சூரியனைப் போலப் பிரகாசித்து, மதிக்கத்தக்க ஞானப் பேரொளியாய் மலரும் வாலைத் தாயே உள்ளுறை ஞானமாவாள். மூலாதாரக் கனலால் அமுத தாது கொதித்தெழுந்து, சகஸ்ரதளத்தில் திரண்டு பொங்கும் போது, நாதமும் விந்துவுமாகிய "கூ"வும் "கீ"யுமான சூட்சும அட்சரங்களின் வடிவாக அந்த வாலைத் தாயே பூரண சிவமாக உருவெடுத்துப் பிரகாசிக்கிறாள்.

Tails are listed the way silences were listed. A tail that sprang up, a tail that drooped, a tail that rose as a ray, a tail that has become morning, a tail that rose under regard, and knowledge that stood hidden. Then the list boils. Rising in a boil, becoming a pot, it turned into the call and the cry. Many ends of the flame gather into the two sounds.

The teaching

Sivavakkiyar invokes the esoteric Siddha archetype of Balai (வாலை / Bala Tripura Sundari)—the virgin power of Kundalini-Shakti that resides as a subtle flame within the human body. He traces her multifaceted manifestations: sprouting from the base, standing languid in dormant potential, blazing forth like solar rays, and dawning like morning light across the inner horizon. When the practitioner gathers and boils this spiritual energy through focused contemplation and yogic breath retention (கும்பகம்), the hidden treasure of divine wisdom is unlocked. In this intense internal crucible, all diverse currents of Shakti coalesce into the primordial sonic vibrations of respiration and cosmic sound ('கூ' and 'கீ'), uniting energy and consciousness in a single pulse.

Verse 342

1கூவும்கீயும் மோனமாகி கொள்கையான கொள்கையை
2மூவிலே உதித்தெழுந்த முச்சுடர் விரிவிலே
3பூவிலே நறைகள்போலப் பொருந்திநின்ற பூரணம்
4ஆவி ஆவி ஆவி ஆவி அன்பருள்ளம் உற்றதே.

1Kuuvumgiiyum monamaagi kolgaiyaana kolgaiyai
2Muuvilee udhiththezhundha muchchudar virivilee
3Puuvilee naraigalpolap porundhininra puuranam
4Aavi aavi aavi aavi anparullam utradhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வாசி யோகத்தின் மிகக் கடுமையான தவ நெறியையும், நெஞ்சை உருக்கும் பக்திப் பெருக்கையும் மிக அழகாக இணைக்கும் பாடல் இது. நாத-விந்து அட்சரங்கள் மௌனத்தில் ஒடுங்க, சூரியன், சந்திரன், அக்கினி ஆகிய முச்சுடர்களின் அக விரிவிலே மலரில் மணம் போலப் பிரபஞ்சம் எங்கும் நீக்கமறப் பொருந்தி நிற்கும் பரிபூரணப் பரம்பொருள் எதுவோ, அந்தப் பரம்பொருளானது அன்பர்களின் உயிர்க்குயிராய் (ஆவி ஆவி ஆவி) அவர்களது இதயக் கமலத்தில் பிரியாது குடிகொண்டுள்ளது. வெறும் வறட்டு யோகத்தால் அன்றி, கனிந்த இதயத்தின் தூய அன்பினாலேயே அந்தப் பூரண சிவத்தை எளிதில் பற்ற முடியும் எனச் சித்தர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

Call and cry become a silence, and that silence takes over the doctrine of doctrines. In the three, three flames rise and spread. Fullness stands there the way honey stands in a flower, joined and sweet. Then life is said four times, and the verse grows tender. That life has reached the hearts of those who love. After so many subtleties, the arrival is in the lover's chest.

The teaching

In this exquisite, deeply moving verse, Sivavakkiyar seamlessly bridges the esoteric rigor of Vasi yoga with the tender warmth of pure devotion (அன்பு). When the inward and outward pranic sounds ('கூ' and 'கீ') dissolve into profound, wordless silence, the seeker grasps the supreme doctrine beyond all scriptures. As the three inner lights (sun, moon, and fire) harmonize and expand, the divine Fullness (பூரணம்) permeates the soul just as natural fragrance and sweet honey invisibly saturate a flower. This supreme life-force (ஆவி)—the very breath of the cosmos—is not an abstract philosophical concept; it finds its true, ecstatic dwelling place in the tender, receptive hearts of those who love with unreserved devotion.