சிவவாக்கியம்

Verse 341

1உதித்தெழுந்த வாலையும் உயங்கிநின்ற வாலையும்
2கதித்தெழுந்த வாலையும் காலையான வாலையும்
3மதித்தெழுந்த வாலையும் மறைந்துநின்ற ஞானமும்
4கொதித்தெழுந்து கும்பலாகி கூவும்கீயும் ஆனதே.

1Udhiththezhundha vaalaiyum uyangininra vaalaiyum
2Kadhiththezhundha vaalaiyum kaalaiyaana vaalaiyum
3Madhiththezhundha vaalaiyum maraindhuninra gnaanamum
4Kodhiththezhundhu kumbalaagi kuuvumgiiyum aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் வழிபாட்டின் முதன்மையான குண்டலினி-சக்தி தத்துவமான "வாலை"யின் (பாலா திரிபுரசுந்தரியின்) பன்முக ஆளுமையை இப்பாடல் போற்றுகிறது. மூலாதாரத்தில் விழித்தெழுந்து, நாடிகளில் ஏங்கி நின்று, வேகமாய் மேல்நோக்கிப் பாய்ந்து, காலைச் சூரியனைப் போலப் பிரகாசித்து, மதிக்கத்தக்க ஞானப் பேரொளியாய் மலரும் வாலைத் தாயே உள்ளுறை ஞானமாவாள். மூலாதாரக் கனலால் அமுத தாது கொதித்தெழுந்து, சகஸ்ரதளத்தில் திரண்டு பொங்கும் போது, நாதமும் விந்துவுமாகிய "கூ"வும் "கீ"யுமான சூட்சும அட்சரங்களின் வடிவாக அந்த வாலைத் தாயே பூரண சிவமாக உருவெடுத்துப் பிரகாசிக்கிறாள்.

Tails are listed the way silences were listed. A tail that sprang up, a tail that drooped, a tail that rose as a ray, a tail that has become morning, a tail that rose under regard, and knowledge that stood hidden. Then the list boils. Rising in a boil, becoming a pot, it turned into the call and the cry. Many ends of the flame gather into the two sounds.

The teaching

Sivavakkiyar invokes the esoteric Siddha archetype of Balai (வாலை / Bala Tripura Sundari)—the virgin power of Kundalini-Shakti that resides as a subtle flame within the human body. He traces her multifaceted manifestations: sprouting from the base, standing languid in dormant potential, blazing forth like solar rays, and dawning like morning light across the inner horizon. When the practitioner gathers and boils this spiritual energy through focused contemplation and yogic breath retention (கும்பகம்), the hidden treasure of divine wisdom is unlocked. In this intense internal crucible, all diverse currents of Shakti coalesce into the primordial sonic vibrations of respiration and cosmic sound ('கூ' and 'கீ'), uniting energy and consciousness in a single pulse.

Verse 342

1கூவும்கீயும் மோனமாகி கொள்கையான கொள்கையை
2மூவிலே உதித்தெழுந்த முச்சுடர் விரிவிலே
3பூவிலே நறைகள்போலப் பொருந்திநின்ற பூரணம்
4ஆவி ஆவி ஆவி ஆவி அன்பருள்ளம் உற்றதே.

1Kuuvumgiiyum monamaagi kolgaiyaana kolgaiyai
2Muuvilee udhiththezhundha muchchudar virivilee
3Puuvilee naraigalpolap porundhininra puuranam
4Aavi aavi aavi aavi anparullam utradhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வாசி யோகத்தின் மிகக் கடுமையான தவ நெறியையும், நெஞ்சை உருக்கும் பக்திப் பெருக்கையும் மிக அழகாக இணைக்கும் பாடல் இது. நாத-விந்து அட்சரங்கள் மௌனத்தில் ஒடுங்க, சூரியன், சந்திரன், அக்கினி ஆகிய முச்சுடர்களின் அக விரிவிலே மலரில் மணம் போலப் பிரபஞ்சம் எங்கும் நீக்கமறப் பொருந்தி நிற்கும் பரிபூரணப் பரம்பொருள் எதுவோ, அந்தப் பரம்பொருளானது அன்பர்களின் உயிர்க்குயிராய் (ஆவி ஆவி ஆவி) அவர்களது இதயக் கமலத்தில் பிரியாது குடிகொண்டுள்ளது. வெறும் வறட்டு யோகத்தால் அன்றி, கனிந்த இதயத்தின் தூய அன்பினாலேயே அந்தப் பூரண சிவத்தை எளிதில் பற்ற முடியும் எனச் சித்தர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

Call and cry become a silence, and that silence takes over the doctrine of doctrines. In the three, three flames rise and spread. Fullness stands there the way honey stands in a flower, joined and sweet. Then life is said four times, and the verse grows tender. That life has reached the hearts of those who love. After so many subtleties, the arrival is in the lover's chest.

The teaching

In this exquisite, deeply moving verse, Sivavakkiyar seamlessly bridges the esoteric rigor of Vasi yoga with the tender warmth of pure devotion (அன்பு). When the inward and outward pranic sounds ('கூ' and 'கீ') dissolve into profound, wordless silence, the seeker grasps the supreme doctrine beyond all scriptures. As the three inner lights (sun, moon, and fire) harmonize and expand, the divine Fullness (பூரணம்) permeates the soul just as natural fragrance and sweet honey invisibly saturate a flower. This supreme life-force (ஆவி)—the very breath of the cosmos—is not an abstract philosophical concept; it finds its true, ecstatic dwelling place in the tender, receptive hearts of those who love with unreserved devotion.

Verse 343

1ஆண்மைகூறும் மாந்தரே அருக்கனோடும் வீதியை
2காண்மையாகக் காண்பீரே கசடறுக்க வல்லீரே
3தூண்மையான வாதிசூட்சம் சோபமாகும் ஆகுமே
4நாண்மையான வாயிலில் நடித்துநின்ற நாதமே.

1Aanmaiguurum maandharee arukkanodum viidhiyai
2Kaanmaiyaagak kaanpiiree kasadarukka valliiree
3Thuunmaiyaana vaadhisuutsam sopamaagum aagumee
4Naanmaiyaana vaayilil nadiththuninra naadhamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மீண்டும் ஒருமுறை மனிதர்களின் வீண் ஆண்மைப் பெருமையைச் சிவவாக்கியார் ஆன்மப் பாதையில் திருப்புகிறார். உடற்பலத்தையும் உலகியல் செல்வாக்கையும் பேசித் திரியும் மாந்தர்களே! சூரிய நாடியாகிய பிங்கலையின் வழியே ஓடும் பிராண வீதியை உங்கள் அகக்கண்ணால் பார்த்து, மனக் கசடுகளையும் காம விகாரங்களையும் வேரறுக்க உங்களால் இயலுமா? முதுகுத்தண்டாகிய சுழுமுனைத் தூணில் நிகழும் வாசியின் சூட்சுமத்தை உணர்ந்து ஒளிரச் செய்தால் அதுவே அழியாத பேரானந்தமாகும்; அந்தப் பிரணவ நாதமானது உடலின் நுட்பமான வாயில்களில் இடைவிடாது நடனமாடும் பரம நடராஜனின் உண்மை வடிவமாகும்.

The talk of manhood from earlier is answered with a condition. O people who speak of it, there is a street that runs with the sun. If you can cut the dross away, you will see that street as seeing itself. The debater's subtlety, once it has the nature of a pillar, becomes radiance. And there is a Nada that stood performing in the doorway of modesty. Maleness is replaced by a door.

The teaching

Sivavakkiyar once again challenges those who boast of their virile manhood and physical dominance (ஆண்மை கூறும் மாந்தரே), urging them to direct their energy toward true spiritual valor. Instead of flexing worldly ego, can they perceive the dazzling inner avenue along which the mystic sun courses (the solar breath)? Can they perform the heroic work of severing the dross of lust, anger, and spiritual impurity (கசடறுக்க வல்லீரே)? When the central spinal pillar (தூண் / Sushumna) is awakened through Vasi yoga, internal conflict transforms into effulgent spiritual radiance. Passing through the threshold of humble restraint and devotion (நாண்மையான வாயில்), the seeker witnesses the primordial sound-current (நாதம்) performing its ecstatic, liberating dance within.

Verse 344

1நாதமான வாயிலில் நடித்துநின்ற சாயலில்
2வேதமான வீதியில் விரிந்தமுச் சுடரிலே
3கீதமான கீயிலே கிளர்ந்துநின்ற கூவிலே
4பூதமான வாயிலைப் புகலறிவன் ஆதியே.

1Naadhamaana vaayilil nadiththuninra saayalil
2Veedhamaana viidhiyil virindhamus sudarilee
3Kiidhamaana kiiyilee kilarndhuninra kuuvilee
4Puudhamaana vaayilaip pugalarivan aadhiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலாகிய அகக் கோயிலில் நாதமும் பிராணனும் கூத்தாடும் பரம ரகசியத்தை இப்பாடல் உரைக்கிறது. நாத வாயிலிலும், வேதத்தின் மெய்யான சுழுமுனை வீதியிலும், சூரிய-சந்திர-அக்னி ஆகிய முச்சுடர் ஒளியிலும் பரம்பொருள் தனது பேரருள் சாயலோடு நடனமாடுகிறது. அநாஹத நாதத்தின் இன்னிசையிலும், "கீ"யும் "கூ"வுமாகிய மூல அட்சரங்களின் அதிர்விலும், பஞ்சபூதங்களின் வாயில்களிலும் எங்கும் நிறைந்து நிற்கும் அந்த ஆதிப் பரம்பொருளை, அகமுகப்பட்டுத் தன்னுள் சரணடைந்த மெய்யறிவாளனே உள்ளபடி அறிந்து போற்றுவான்.

The performing continues, now in a doorway that is Nada, and in a guise that stood there acting. On the street that is Veda, three flames have spread. In the cry that is song, a call stands bright. The Beginning, the verse says, is the one who knows how to speak the doorway that has become the element. Speech, at last, belongs to the one who can name that door.

The teaching

Sivavakkiyar describes the living temple of sound, breath, and elemental mastery. The Divine dances not on an external stone altar, but at the threshold of inner Nada (நாதமான வாயில்). Along the internal avenue of authentic revelation (the living Veda), the three mystic flames of sun, moon, and fire expand into radiant illumination. Anchored in the musical vibration of the breath—the rhythmic alternation of 'Ki' and 'Ku'—the yogi masters the elemental gateways of the physical body (பூதமான வாயில்). The seeker who understands the subtle openings of this bodily sanctuary and communes with its indwelling presence is not merely a worshipper; they become intimately united with the beginningless Source (ஆதி) itself.

Verse 345

1ஆவி ஆவி ஆவி ஆவி ஐந்துகொம்பின் ஆவியே
2மேவி மேவி மேவி மேவி மேதினியில் மானிடர்
3வாவி வாவி வாவி வாவி வண்டர்கள் அறிந்திடார்
4பாவி பாவி பாவி பாவி படியிலுற்ற மாந்தரே.

1Aavi aavi aavi aavi aindhugombin aaviyee
2Meevi meevi meevi meevi meedhiniyil maanidar
3Vaavi vaavi vaavi vaavi vandargal arindhidaar
4Paavi paavi paavi paavi padiyilutra maandharee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மனித உடலை இயக்கும் புனிதமான பிராண வாயுவின் (ஆவியின்) அருமையை அறியாமல், சிற்றின்பச் சேற்றில் வீழ்ந்து மாளும் மனிதர்களின் அவல நிலையைச் சித்தர் இரக்கத்தோடு சாடுகிறார். ஐந்து புலன்களாகிய கொம்புகளின் வழியே ஓடி உலகைத் தழுவும் இந்த ஜீவ சுவாசமே இறைவனின் நேரடி வடிவமாகும். ஆனால், இந்த மண்ணுலக மாந்தர்களோ அதன் தெய்வீகத்தை உணராமல், உலக மாயைப் படுகுழியில் (வாவியில்) விழுந்து தங்கள் வாழ்நாளை வீணடிக்கிறார்கள். உள்ளே ஓடும் பிராண நாதனை அறியாத பாவிகளாய் மனிதர்கள் பிறந்து பிறந்து இறக்கும் அவலத்தை "பாவி பாவி" என உருக்கமாகக் கடிந்துரைக்கிறார்.

One rhyme is struck four times in every line, and the meaning drops as the sound goes on. Life, life, life, life: the life of the five horns. Pervading, four times: humankind on the earth. Tank, four times: the people the line calls vandar do not know. Sinner, four times: O humans who have landed on this step. Breath is walked down, by rhyme, into blame.

The teaching

Sivavakkiyar laments the tragic blindness of humanity toward the sacred breath of life (ஆவி). The divine life-force branches out through the five senses and the five bodily elements (ஐந்துகொம்பு), constantly sustaining human life upon this earth. Yet worldly mortals take this miraculous presence for granted. Like stagnant, muddy water trapped in a ditch (வாவி), spiritually dull and hypocritical people (வண்டர்கள்) wallow in base desires without ever recognizing the divine nature of the breath animating their chests. Sivavakkiyar calls out to these unfortunate mortals, mourning how they squander their precious human birth in sinful delusion, oblivious to the sacred current of prana that could lead them to immortality.

Verse 346

1வித்திலே முளைத்தசோதி வில்வளையின் மத்தியில்
2முத்திலே ஒளிவதாகி மோனமான தீபமே
3நத்திலே திரட்சிபோன்ற நாதனை அறிந்திடார்
4வத்திலே கிடந்துழன்ற வாலையான சூட்சமே.

1Viththilee mulaiththasodhi vilvalaiyin maththiyil
2Muththilee olivadhaagi monamaana thiipamee
3Naththilee thiratsiponra naadhanai arindhidaar
4Vaththilee kidandhuzhanra vaalaiyaana suutsamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புருவ மத்தியில் விளங்கும் ஆக்ஞா சக்கரத்தின் உள்ளொளித் தரிசனத்தை இப்பாடல் சித்தரிக்கிறது. ஆதி மூல வித்திலிருந்து முளைத்தெழுந்த சுயம்பிரகாச ஜோதியானது, இரு புருவங்களுக்கு இடைப்பட்ட வில் போன்ற வளைவின் மத்தியில் (வில்வளையின் மத்தியில்), சிப்பிக்குள் திரண்ட முத்துப் போல அசைவற்ற மௌன தீபமாய் ஒளிர்கிறது. சங்குக்குள் ஒளிரும் திரட்சி போன்ற இந்த அந்தர்முக நாதனை அறியாமல், மனிதர்கள் உலகியல் மாயைச் சேற்றில் கிடந்து உழல்கிறார்கள்; இந்த உள்ளொளி தீபமே குண்டலினி வாலைத் தாயின் மிக உயர்ந்த ஞான சூட்சுமமாகும்.

Light sprouts in a seed and stands at the center of a bow-shaped arc. In release, that light becomes what shines, and it is called the lamp of silence. People do not know the Nada that is like a mass packed in a shell. The last image returns to the wick: a subtlety like a tail, lying there and tossing. Seed, arc, lamp, shell, and wick are one unrecognized brightness.

The teaching

Sivavakkiyar unveils the luminous jewel of the Ajna chakra and the subtle nature of the Divine. Sprouting from the primordial seed of consciousness, the divine light blazes at the center of the arched bow between the eyebrows (வில்வளையின் மத்தியில்). There, it shines with the serene, immaculate luster of a pearl—the unmoving lamp of mystical silence (மோனமான தீபம்). Just as an ignorant person sees only the coarse outer shell of a sea conch, blind to the precious pearl forming densely within (நத்திலே திரட்சி), worldly mortals fail to recognize the Supreme Lord dwelling in their own organism. Tossing and turning in the mire of transient attachments, they remain completely blind to the subtle, youthful power of Kundalini (வாலை) waiting to awaken them.