சிவவாக்கியம்

Verse 339

1பொங்கிநின்ற மோனமும் பொதிந்துநின்ற மோனமும்
2தங்கிநின்ற மோனமும் தயங்கிநின்ற மோனமும்
3கங்கையான மோனமும் கதித்துநின்ற மோனமும்
4திங்களான மோனமும் சிவனிருந்த மோனமே.

1Pongininra monamum podhindhuninra monamum
2Thangininra monamum thayangininra monamum
3Kangaiyaana monamum kadhiththuninra monamum
4Thingalaana monamum sivanirundha monamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர்களின் "மோனம்" (மௌனம்) என்பது வெறும் வாய்பேசாமை மட்டுமல்ல; அது பரசிவத்தின் பன்முக ஆனந்த சொரூபம் என்பதை வெளிப்படுத்தும் அற்புதமான தத்துவப் பாடல். உள்ளே பேரொளியாய்ப் பொங்கி எழும் மோனம், பிரபஞ்ச ரகசியங்களைத் தன்னுள் பொதிந்து வைத்துள்ள மோனம், சுழுமுனையில் அசைவற்று நிலைத்துத் தங்கும் மோனம், அமுத தாரையாய்க் கங்கை நதிபோலப் பெருகி வழியும் மோனம், ஞானக் கதிர்களை வீசும் மோனம், சந்திர மண்டலமாய் சாந்தம் பொழியும் குளிர் மோனம் ஆகிய அனைத்து நிலைகளுமே, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் சிவனின் நித்திய மௌன சொரூபமேயாகும்; அந்த மகா மோனத்தில் மூழ்குவதே முக்தியாகும்.

Silence is counted in kinds, and the last kind gathers the rest. Silence that surged. Silence packed tight. Silence that settled. Silence that wavered. Silence that is the Ganga. Silence that stood as a ray. Silence that is the moon. Then the line stops. All of these are the silence in which Siva abode. The verse does not ask you to pick one silence. It says he stayed in the silence they are.

The teaching

Sivavakkiyar delivers a sublime symphony on the multiple dimensions of Mouna (மோனம் / mystical Silence). Silence is not merely the passive absence of speech; it is the dynamic, multifaceted texture of divine consciousness. There is the silence that surges with ecstatic pranic energy, the silence concentrated deep within the heart, the silence settled in absolute immobility, and the silence shimmering with sacred wonder. It flows as the celestial river of cranial ambrosia (கங்கையான மோனம்), radiates as the blazing ray of gnosis, and soothes the soul like the nectarine inner moon (திங்களான மோனம்). In this magnificent realization, Sivavakkiyar reveals that Shiva is not a dogma, an idol, or a concept, but the living, all-encompassing Silence in which the entire cosmos rests.

Verse 340

1மோனமான வீதியில் முனைச்சுழியின் வாலையில்
2பானமான வீதியில் பசைந்தசெஞ் சுடரினில்
3ஞானமான மூலையில் நரலைதங்கும் வாயிலில்,
4ஓனமான செஞ்சுடர் உதித்ததே சிவாயமே.

1Monamaana viidhiyil munaichchuzhiyin vaalaiyil
2Paanamaana viidhiyil pasaindhasegn sudarinil
3Gnaanamaana muulaiyil naralaidhangum vaayilil,
4Onamaana senjudar udhiththadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சுழுமுனைப் பெருவழியில் ஆன்ம ஜோதி உதயமாவதை இப்பாடல் அழகுறச் சித்தரிக்கிறது. பிராணன் ஒடுங்கும் மௌன வீதியிலே, ஆக்ஞையின் முனைச்சுழியில் உறையும் வாலை சக்தியின் ஒளியோடு கூடி, அமுத பானம் பெருகும் கபாலப் பாதையில் செஞ்சுடராய் எழும்ப வேண்டும். பிறவிப் பெருங்கடலின் அலைகள் ஓயும் இதய ஞான மூலையில், பிரணவத்தின் ஆதி வடிவமான "ஓம்" எனும் ஓங்காரத்தில் செஞ்சுடரொளியாய் உதிப்பதுவே சாட்சாத் சிவாயமாகும். இத்தகைய அகத் தவத்தின் வழியே எழும் சுயம்பிரகாச ஜோதியைத் தன்னுள் தரிசிப்பதே முக்திப் பேறாகும்.

The silences of the previous verse become streets, tails, and doors, and a red flame rises there. On the street of silence, on the tail of the tip-whirl. On the street that is a drink, in the red flame that clung. In the corner of knowledge, at the door where the hum rests. The red flame of union that arose is Sivayam. Place after place, the same arising.

The teaching

Continuing his inner itinerary of awakening, Sivavakkiyar describes the ascent of the yogic flame through the pathways of the subtle organism. Traveling along the grand avenue of silence (மோனமான வீதி), the energy tapers into the delicate, fiery tail of Kundalini (வாலை) at the apex of the Sushumna vortex. Along this path flows the sweet ambrosial nectar of spiritual intoxication (பானமான வீதி), feeding the crimson flame of yogic fire. In the innermost sanctuary of transcendent wisdom and at the threshold where the oceanic roar of Nada reverberates (நரலை தங்கும் வாயில்), the radiant flame of realization bursts forth. This self-luminous crimson light, awakening the practitioner to immortality, is the living presence of Sivaya(ma).

Verse 341

1உதித்தெழுந்த வாலையும் உயங்கிநின்ற வாலையும்
2கதித்தெழுந்த வாலையும் காலையான வாலையும்
3மதித்தெழுந்த வாலையும் மறைந்துநின்ற ஞானமும்
4கொதித்தெழுந்து கும்பலாகி கூவும்கீயும் ஆனதே.

1Udhiththezhundha vaalaiyum uyangininra vaalaiyum
2Kadhiththezhundha vaalaiyum kaalaiyaana vaalaiyum
3Madhiththezhundha vaalaiyum maraindhuninra gnaanamum
4Kodhiththezhundhu kumbalaagi kuuvumgiiyum aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர் வழிபாட்டின் முதன்மையான குண்டலினி-சக்தி தத்துவமான "வாலை"யின் (பாலா திரிபுரசுந்தரியின்) பன்முக ஆளுமையை இப்பாடல் போற்றுகிறது. மூலாதாரத்தில் விழித்தெழுந்து, நாடிகளில் ஏங்கி நின்று, வேகமாய் மேல்நோக்கிப் பாய்ந்து, காலைச் சூரியனைப் போலப் பிரகாசித்து, மதிக்கத்தக்க ஞானப் பேரொளியாய் மலரும் வாலைத் தாயே உள்ளுறை ஞானமாவாள். மூலாதாரக் கனலால் அமுத தாது கொதித்தெழுந்து, சகஸ்ரதளத்தில் திரண்டு பொங்கும் போது, நாதமும் விந்துவுமாகிய "கூ"வும் "கீ"யுமான சூட்சும அட்சரங்களின் வடிவாக அந்த வாலைத் தாயே பூரண சிவமாக உருவெடுத்துப் பிரகாசிக்கிறாள்.

Tails are listed the way silences were listed. A tail that sprang up, a tail that drooped, a tail that rose as a ray, a tail that has become morning, a tail that rose under regard, and knowledge that stood hidden. Then the list boils. Rising in a boil, becoming a pot, it turned into the call and the cry. Many ends of the flame gather into the two sounds.

The teaching

Sivavakkiyar invokes the esoteric Siddha archetype of Balai (வாலை / Bala Tripura Sundari)—the virgin power of Kundalini-Shakti that resides as a subtle flame within the human body. He traces her multifaceted manifestations: sprouting from the base, standing languid in dormant potential, blazing forth like solar rays, and dawning like morning light across the inner horizon. When the practitioner gathers and boils this spiritual energy through focused contemplation and yogic breath retention (கும்பகம்), the hidden treasure of divine wisdom is unlocked. In this intense internal crucible, all diverse currents of Shakti coalesce into the primordial sonic vibrations of respiration and cosmic sound ('கூ' and 'கீ'), uniting energy and consciousness in a single pulse.

Verse 342

1கூவும்கீயும் மோனமாகி கொள்கையான கொள்கையை
2மூவிலே உதித்தெழுந்த முச்சுடர் விரிவிலே
3பூவிலே நறைகள்போலப் பொருந்திநின்ற பூரணம்
4ஆவி ஆவி ஆவி ஆவி அன்பருள்ளம் உற்றதே.

1Kuuvumgiiyum monamaagi kolgaiyaana kolgaiyai
2Muuvilee udhiththezhundha muchchudar virivilee
3Puuvilee naraigalpolap porundhininra puuranam
4Aavi aavi aavi aavi anparullam utradhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வாசி யோகத்தின் மிகக் கடுமையான தவ நெறியையும், நெஞ்சை உருக்கும் பக்திப் பெருக்கையும் மிக அழகாக இணைக்கும் பாடல் இது. நாத-விந்து அட்சரங்கள் மௌனத்தில் ஒடுங்க, சூரியன், சந்திரன், அக்கினி ஆகிய முச்சுடர்களின் அக விரிவிலே மலரில் மணம் போலப் பிரபஞ்சம் எங்கும் நீக்கமறப் பொருந்தி நிற்கும் பரிபூரணப் பரம்பொருள் எதுவோ, அந்தப் பரம்பொருளானது அன்பர்களின் உயிர்க்குயிராய் (ஆவி ஆவி ஆவி) அவர்களது இதயக் கமலத்தில் பிரியாது குடிகொண்டுள்ளது. வெறும் வறட்டு யோகத்தால் அன்றி, கனிந்த இதயத்தின் தூய அன்பினாலேயே அந்தப் பூரண சிவத்தை எளிதில் பற்ற முடியும் எனச் சித்தர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

Call and cry become a silence, and that silence takes over the doctrine of doctrines. In the three, three flames rise and spread. Fullness stands there the way honey stands in a flower, joined and sweet. Then life is said four times, and the verse grows tender. That life has reached the hearts of those who love. After so many subtleties, the arrival is in the lover's chest.

The teaching

In this exquisite, deeply moving verse, Sivavakkiyar seamlessly bridges the esoteric rigor of Vasi yoga with the tender warmth of pure devotion (அன்பு). When the inward and outward pranic sounds ('கூ' and 'கீ') dissolve into profound, wordless silence, the seeker grasps the supreme doctrine beyond all scriptures. As the three inner lights (sun, moon, and fire) harmonize and expand, the divine Fullness (பூரணம்) permeates the soul just as natural fragrance and sweet honey invisibly saturate a flower. This supreme life-force (ஆவி)—the very breath of the cosmos—is not an abstract philosophical concept; it finds its true, ecstatic dwelling place in the tender, receptive hearts of those who love with unreserved devotion.

Verse 343

1ஆண்மைகூறும் மாந்தரே அருக்கனோடும் வீதியை
2காண்மையாகக் காண்பீரே கசடறுக்க வல்லீரே
3தூண்மையான வாதிசூட்சம் சோபமாகும் ஆகுமே
4நாண்மையான வாயிலில் நடித்துநின்ற நாதமே.

1Aanmaiguurum maandharee arukkanodum viidhiyai
2Kaanmaiyaagak kaanpiiree kasadarukka valliiree
3Thuunmaiyaana vaadhisuutsam sopamaagum aagumee
4Naanmaiyaana vaayilil nadiththuninra naadhamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மீண்டும் ஒருமுறை மனிதர்களின் வீண் ஆண்மைப் பெருமையைச் சிவவாக்கியார் ஆன்மப் பாதையில் திருப்புகிறார். உடற்பலத்தையும் உலகியல் செல்வாக்கையும் பேசித் திரியும் மாந்தர்களே! சூரிய நாடியாகிய பிங்கலையின் வழியே ஓடும் பிராண வீதியை உங்கள் அகக்கண்ணால் பார்த்து, மனக் கசடுகளையும் காம விகாரங்களையும் வேரறுக்க உங்களால் இயலுமா? முதுகுத்தண்டாகிய சுழுமுனைத் தூணில் நிகழும் வாசியின் சூட்சுமத்தை உணர்ந்து ஒளிரச் செய்தால் அதுவே அழியாத பேரானந்தமாகும்; அந்தப் பிரணவ நாதமானது உடலின் நுட்பமான வாயில்களில் இடைவிடாது நடனமாடும் பரம நடராஜனின் உண்மை வடிவமாகும்.

The talk of manhood from earlier is answered with a condition. O people who speak of it, there is a street that runs with the sun. If you can cut the dross away, you will see that street as seeing itself. The debater's subtlety, once it has the nature of a pillar, becomes radiance. And there is a Nada that stood performing in the doorway of modesty. Maleness is replaced by a door.

The teaching

Sivavakkiyar once again challenges those who boast of their virile manhood and physical dominance (ஆண்மை கூறும் மாந்தரே), urging them to direct their energy toward true spiritual valor. Instead of flexing worldly ego, can they perceive the dazzling inner avenue along which the mystic sun courses (the solar breath)? Can they perform the heroic work of severing the dross of lust, anger, and spiritual impurity (கசடறுக்க வல்லீரே)? When the central spinal pillar (தூண் / Sushumna) is awakened through Vasi yoga, internal conflict transforms into effulgent spiritual radiance. Passing through the threshold of humble restraint and devotion (நாண்மையான வாயில்), the seeker witnesses the primordial sound-current (நாதம்) performing its ecstatic, liberating dance within.

Verse 344

1நாதமான வாயிலில் நடித்துநின்ற சாயலில்
2வேதமான வீதியில் விரிந்தமுச் சுடரிலே
3கீதமான கீயிலே கிளர்ந்துநின்ற கூவிலே
4பூதமான வாயிலைப் புகலறிவன் ஆதியே.

1Naadhamaana vaayilil nadiththuninra saayalil
2Veedhamaana viidhiyil virindhamus sudarilee
3Kiidhamaana kiiyilee kilarndhuninra kuuvilee
4Puudhamaana vaayilaip pugalarivan aadhiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலாகிய அகக் கோயிலில் நாதமும் பிராணனும் கூத்தாடும் பரம ரகசியத்தை இப்பாடல் உரைக்கிறது. நாத வாயிலிலும், வேதத்தின் மெய்யான சுழுமுனை வீதியிலும், சூரிய-சந்திர-அக்னி ஆகிய முச்சுடர் ஒளியிலும் பரம்பொருள் தனது பேரருள் சாயலோடு நடனமாடுகிறது. அநாஹத நாதத்தின் இன்னிசையிலும், "கீ"யும் "கூ"வுமாகிய மூல அட்சரங்களின் அதிர்விலும், பஞ்சபூதங்களின் வாயில்களிலும் எங்கும் நிறைந்து நிற்கும் அந்த ஆதிப் பரம்பொருளை, அகமுகப்பட்டுத் தன்னுள் சரணடைந்த மெய்யறிவாளனே உள்ளபடி அறிந்து போற்றுவான்.

The performing continues, now in a doorway that is Nada, and in a guise that stood there acting. On the street that is Veda, three flames have spread. In the cry that is song, a call stands bright. The Beginning, the verse says, is the one who knows how to speak the doorway that has become the element. Speech, at last, belongs to the one who can name that door.

The teaching

Sivavakkiyar describes the living temple of sound, breath, and elemental mastery. The Divine dances not on an external stone altar, but at the threshold of inner Nada (நாதமான வாயில்). Along the internal avenue of authentic revelation (the living Veda), the three mystic flames of sun, moon, and fire expand into radiant illumination. Anchored in the musical vibration of the breath—the rhythmic alternation of 'Ki' and 'Ku'—the yogi masters the elemental gateways of the physical body (பூதமான வாயில்). The seeker who understands the subtle openings of this bodily sanctuary and communes with its indwelling presence is not merely a worshipper; they become intimately united with the beginningless Source (ஆதி) itself.