சிவவாக்கியம்

Verse 353

1பாய்ச்சலூர் வழியிலே பரன்இருந்த சுழியிலே
2காய்ச்சகொம்பின் நுனியிலே கனியிருந்த மலையிலே
3வீச்சமானது ஏதடா? விரிவுதங்கும் இங்குமே
4மூச்சினோடு மூச்சைவாங்கு முட்டிநின்ற சோதியே.

1Paaychchaluur vazhiyilee paranirundha suzhiyilee
2Kaaychchagombin nuniyilee kaniyirundha malaiyilee
3Viichchamaanadhu eedhadaa? virivudhangum ingumee
4Muuchchinodu muuchchaivaangu muttininra sodhiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சுழுமுனை நாடியின் வழியே பிராண வாயுவும் மூலக்கனலும் சீறிப் பாய்ந்து செல்லும் அகப்பாதையை ‘பாய்ச்சலூர் வழி’ என்று சித்தர் உருவகிக்கிறார். அந்த வாசிப் பாதையின் உச்சியிலுள்ள சுழியில் (ஆக்ஞை/சகஸ்ரார வட்டாரத்தில்) பரம் பொருள் ஜோதி வடிவாக வீற்றிருக்கிறான். உடம்பாகிய மலையின் உச்சிக் கிளையில் பழுத்திருக்கும் ஞானக்கனியைச் சுவைப்பதற்கு, புறத்தே வீசும் மாயைக் காற்றுகளும் உலகப் பற்றுகளும் தடையாகும். எனவே, அலைந்து திரியும் வெளி சுவாசத்தை உள்முகமாகத் திருப்பி, வாசியோடு வாசியை இணைத்து மேல்நோக்கி இழுக்க வேண்டும். அவ்வாறு பிராணனை ஒடுக்கும்போது, அது கபாலத்தின் எல்லைவரை முட்டி நின்று அங்கே பேரொளிப் பிழம்பான சிவஜோதியாகப் பிரகாசிக்கிறது.

The places keep changing and stay one path: the road of the flowing town, the whirl where the supreme sits, the tip of a heated branch, the hill that holds the fruit. Into that map the singer throws a blunt question about the blowing. Whatever the blowing is, its spread comes to rest right here. The flame at the end is breath drawing breath, standing so close that it butts against the one who breathes.

The teaching

The dreaded wheel of cyclic existence (சம்சாரம்)—the relentless torment of repeated birth and death—is permanently shattered for those resolute seekers who master internal discipline. By assimilating and chanting the three primordial seed-letters (A-U-M / the Pranava) through the yogic science of breath retention and upward drawing (பூரி / Pooraka in Vasi yoga), the subtle energy expands beyond physical limits. The awakened consciousness ascends into the luminous lunar sphere of the cranium (சந்திர மண்டலம்), basking in the cool, nectarine radiance of inner moonlight. Here, the sovereign resonance of the Five Letters (Sivayanama) assumes total dominion over the subtle body, expanding boundlessly into the formless expanse of the cosmic void.

Verse 354

1சோதி சோதி என்றுநாடித் தோற்பவர் சிலவரே
2ஆதி ஆதி என்றுநாடும் ஆடவர் சிலவரே
3வாதி வாதி என்றுசொல்லும் வம்பரும் சிலவரே
4நீதி நீதி நீதி நீதி நின்றிடும் முழுச்சுடர்.

1Sodhi sodhi enrunaadith thorpavar silavaree
2Aadhi aadhi enrunaadum aadavar silavaree
3Vaadhi vaadhi enrusollum vambarum silavaree
4Niidhi niidhi niidhi niidhi ninridum muzhuchchudar.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வெளிப்படையான வாய்வீச்சுகளாலும் தருக்க வாதங்களாலும் இறைவனை அடைய முடியாது என்பதைச் சிவவாக்கியர் மிகக் காரசாரமாகச் சாடுகிறார். ‘ஜோதி ஜோதி’ என்று வெறும் வாயால் கூறிக்கொண்டு அகத்தில் ஒளியைக் காணாமல் தோற்றுப் போவோர் சிலர்; ‘ஆதி’ என்று நூல்களை ஆராய்ந்து அலையும் மேலெழுந்தவாரியான மனிதர்கள் சிலர்; வெறும் விவாதங்களை மட்டுமே பேசித் திரியும் தர்க்கவாதிகளான வம்பர்கள் வேறு சிலர். ஆனால், மெய்யான பரம்பொருள் என்பது எந்தவொரு மனிதனின் போலியான கூச்சல்களுக்கும் அகப்படாது; அது அகத்தில் நேர்மையும், புலனடக்கமும், மெய்யான தியானமும் கொண்டு நிற்கும் ஆன்மாவில் தன்னியல்பான முழுச்சுடராக, மாறாத நீதியோடு நிலைத்து நிற்கும் பேரொளியாகும்.

The flame of the previous lines is now a word people chase. Some go looking by saying light, light, and they lose. Some men go looking by saying origin, origin. Some quarrelers keep saying dispute, dispute. Against that chatter the full flame stands, and the line gives it the word justice four times over. The repetition is the point: the names people hunt with are the same doubled sounds, while the flame simply remains.

The teaching

Sivavakkiyar scathingly condemns verbal spiritual pretension, theological scholasticism, and sectarian debate. Throngs of ritualists exhaust their lives mechanically crying "Light! Light!" or wandering in search of the "Origin! Origin!", yet their outward quests end in inevitable spiritual defeat because they search everywhere except within their own consciousness. Meanwhile, contentious pedants and sectarian dialecticians (வாதிகள்) squander their breaths in bitter philosophical disputes and semantic hair-splitting. Transcending all hollow chatter and theological controversy, the undivided, consummate Flame of Supreme Consciousness (முழுச்சுடர்) stands eternally self-revealed as absolute Truth, cosmic harmony, and immutable Justice (நீதி). It cannot be attained through arguments, but only through silent, experiential surrender.

Verse 355

1சுடரதாகி எழும்பியங்குத் தூபமான காலமே
2இடரதாய்ப் புவியும்விண்ணும் ஏகமாய் அமைக்கமுன்
3படரதாக நின்றஆதி பஞ்சபூதம் ஆகியே
4அடரதாக அண்டம்எங்கும் ஆண்மையாக நின்றதே.

1Sudaradhaagi ezhumbiyanguth thuupamaana kaalamee
2Idaradhaayp puviyumvinnum eegamaay amaikkamun
3Padaradhaaga ninraaadhi panjapuudham aagiyee
4Adaradhaaga andamengum aanmaiyaaga ninradhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கபால உச்சியில் கொழுந்துவிட்டு எரியும் ஞானச் சுடரையும், அங்கே பரிபூரணமாக ஒளிரும் நாதப்பிரம்மத்தையும் கண்ட சிவவாக்கியர் பரவசத்துடன் இறைவனைப் போற்றுகிறார். ஆன்மாவைச் சூழ்ந்துள்ள பிறவிப் பெருந்துன்பத்திற்கும், அறியாமைக்கும், கபட வேடங்களுக்கும் மூலகாரணமான மாயையை அழிப்பவன் அவனே; எங்கும் பரந்து நிற்கும் திருவடியும் பராபர நிலையும் அவனேயன்றி வேறில்லை. இத்தகைய பரம்பொருளைத் தன்னுள் உணர்ந்த ஞானிக்கு, மலமும் சலமும் குடலும் நிறைந்த இந்த அநித்தியமான சரீரத்தின் மீதோ, மனிதர்கள் செயற்கையாக வகுத்துக் கொண்ட போலி சாதி, குலப் பிரிவினைகளின் மீதோ எவ்விதப் பற்றும் இருப்பதில்லை. புறத்தே போற்றப்படும் சாதி வேற்றுமைகள் மலக் குடலுக்குச் சமமான மாயையே அன்றி வேறென்ன செய்ய முடியும் என்று சித்தர் சாடுகிறார்.

The flame rises, and in that rising time itself becomes incense. The line then steps back to before earth and sky were arranged as one, and it keeps a run of rhyming words for becoming the flame, becoming distress, spreading, and pressing close. The beginning that stood in order to spread turned into the five elements. Through the whole universe that same beginning stands as maleness, pressed in close. The grammar of the rhyming verbs is tight and compressed in the print.

The teaching

When the primordial fire of Kundalini surges up the central axis of the Siddha, the illusion of linear time (காலம்) is consumed in the blaze, dissipating harmlessly like the fragrant smoke of burning incense. Sivavakkiyar traces this internal awakening to the very cosmic dawn, before heaven and earth were brought together amid existential suffering and separation. That same non-dual primordial Source (ஆதி) expanded outwards to manifest as the five gross elements (பஞ்சபூதம்) and densely sustains the entire cosmos as the all-permeating, sovereign masculine principle (ஆண்மை / Purusha). The yogi discovers that the cosmic force which created and upholds the macrocosm (அண்டம்) is identically active within the microcosm (பிண்டம்) as the supreme spinal flame.

Verse 356

1நின்றிருந்த சோதியை நிலத்தில்உற்ற மானிடர்
2கண்டறிந்து கண்குளிர்ந்து காதலுற்று உலாவுவோர்
3கண்டமுற்ற மேன்முனையில் காட்சிதன்னைக் காணுவார்
4கன்றிஅற்று நாலைபொங்கி நாதமும் மகிழ்ந்திடும்.

1Ninrirundha sodhiyai nilaththilutra maanidar
2Kandarindhu kangulirndhu kaadhalutru ulaavuvor
3Kandamutra meenmunaiyil kaatsidhannaik kaanuvaar
4Kanriatru naalaipongi naadhamum magizhndhidum.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எப்போதும் தன்னுள் நீங்காது நிலைபெற்றிருக்கும் சுயம்பிரகாசமான சிவஜோதியை, இவ்வுலக மாந்தர் அகக்கண்ணால் கண்டு தெளிந்து, அதன்மீது மாறாத மெய்யன்பு கொண்டு ஒழுகுவார்களாயின், அவர்களின் பிறவித் தவிப்பும் அகத்தீயும் ஆறிப்போய் கண்கள் குளிரும். கண்டம் கடந்த மேன்முனையாகிய புருவமத்தியிலும் கபால உச்சியிலும் உள்ள மயக்கமற்ற சுத்த சைதன்யக் காட்சியை அவர்கள் நேரே தரிசிப்பர். வாசி யோகத்தின் மூலம் சஞ்சலப்படும் சுவாச ஓட்டங்களைக் கடந்து சுழுமுனையில் நிலைபெறும்போது, அங்கே பிறக்கும் அநாஹத நாதமானது ஆன்மாவில் அளவிலா பேரின்ப வெள்ளத்தைப் பொழியும் என்று சித்தர் அருளுகிறார்.

The flame that stood is met by human beings on the ground. Seeing it, knowing it, their eyes cool, and they move about in love. On the upper tip of the field they have met, they will see the vision itself. The last line is compressed: a calf-word ceases, a channel surges, and the sound rejoices. Love on the ground and joy in the sound are the same meeting, carried up to a tip where vision sees vision.

The teaching

Blessed are the mortals who recognize that the eternal Divine Light does not inhabit distant heavens or stony shrines, but stands ever-present within the human vessel. Having perceived this inner radiance, the burning fever of worldly craving is extinguished, their inner vision cools into serene peace (கண்குளிர்ந்து), and they walk the earth intoxicated with universal divine love (காதல்). Ascending beyond the throat center (கண்டம்) to the pinnacle of the third eye and crown (மேன்முனை), they behold the unconditioned vision of pure awareness witnessing itself. All psychological scars, distress, and karmic bonds are severed; the fourfold subtle currents surge with ambrosia, and the primal inner vibration (நாதம்) reverberates in ecstatic liberation.

Verse 357

1வயங்குமோனச் செஞ்சுடர் வடிந்தசோதி நாதமும்
2கயங்கள்போலக் கதறியே கருவூரற்ற வெளியிலே
3பயங்கொடின்றி இன்றியே படர்ந்துநின்ற பான்மையை
4நயங்கள்கோவென் றேநடுங்கி நங்கையான தீபமே.

1Vayangumonas senjudar vadindhasodhi naadhamum
2Kayangalpolak kadhariyee karuvuuratra veliyilee
3Payangodinri inriyee padarndhuninra paanmaiyai
4Nayangalgoven reenadungi nangaiyaana thiipamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மௌன தவத்தில் ஒளிரும் செஞ்சுடரும், திரவமாய் வழியும் அமுத ஜோதியும், ஓங்கார நாதமும் இணையும்போது பேரலைகள் மோதுவது போன்ற அக அதிர்வுகள் உண்டாகின்றன. மீண்டும் தாயின் கருப்பையிற் புகாத பேரின்பப் பெருவெளியில் (கருவூரற்ற வெளி), எவ்வித மரண பயமும் மாயைப் பயமும் இன்றி ஆன்ம சைதன்யம் எல்லையற்றுப் பரந்து நிற்கிறது. அங்கே மூலாதாரத்தில் உறங்கிய குண்டலினி தேவி, ஞானப் பெண்ணாக (நங்கையான தீபம்) மேல்நோக்கி எழுந்து நடுங்கிப் பிரகாசித்து, சாதகனின் ஆணவக் கன்மங்களை எரித்து பரசிவத்தோடு ஐக்கியமாகிறாள்.

Shining silence has a red flame, a poured light, and a sound, and they cry the way ponds cry, in an open place that has no inner town. The manner of standing spread is without fear and without any leftover today. Someone trembles while calling for the graces to be taken, and the lamp has become the lady. The cry in the last line is oddly spaced in the print. Tenderness arrives inside a landscape that has been emptied.

The teaching

In the exalted depths of silent meditation, the crimson flame of pure silence (மோனச் செஞ்சுடர்), liquid poured light, and the unstruck celestial sound (நாதம்) blend into an overwhelming experiential reality. In the womb-less expanse (கருவூரற்ற வெளி)—the transcendent void completely stripped of physical conception and karmic rebirth—the vital currents roar and crash like surging waters across deep reservoirs. All mortal terror and fear of dissolution evaporate, allowing consciousness to expand limitlessly without boundary. In this awe-inspiring state, the divine Kundalini power manifests as the radiant primordial Maiden (நங்கையான தீபம்), trembling with sublime luminescence and dissolving the last remnants of ego in her luminous embrace.

Verse 358

1தீபஉச்சி முனையிலே திவாகரத்தின் கழியிலே
2கோபமாறு கூவிலே கொதித்துநின்ற தீயிலே
3தாபமான மூலையில் சமைந்துநின்ற சூட்சமும்
4சாபமான மோட்சமும் தடிந்துநின்று இலங்குமே.

1Thiipauchchi munaiyilee thivaagaraththin kazhiyilee
2Kopamaaru kuuvilee kodhiththuninra thiiyilee
3Thaapamaana muulaiyil samaindhuninra suutsamum
4Saapamaana motsamum thadindhuninru ilangumee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 359. It explains a word in this song: திவாகரம் - சூரிய ஒளி

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தலையுச்சியில் ஒளிரும் அகத்தீபத்தின் முனையிலும், சூரிய மண்டலத்தின் ஒளிக் கதிர்களூடேயும் வாசியின் பிரகாசம் விளங்குகிறது. காமக் குரோதங்கள் கொதிக்கும் கீழ்நிலைக் குழியிலுள்ள மூலாதார அக்னியை, தீவிர தவத் தாபத்தினால் மேலெழுப்பிப் பக்குவப்படுத்தும்போது அந்த சூட்சும ஆன்ம ரகசியம் புலப்படுகிறது. வெறும் புற வழிபாடுகளாலும் சடங்குகளாலும் அடைய நினைக்கும் பொய் மோட்சமானது ஆன்மாவுக்குப் பந்தமும் சாபமுமாகவே முடியும்; ஆனால், உடம்புக்குள்ளேயே புலன்களைத் தடிந்து அகத்தீயை வளர்த்து ஞானம் பெறுவோர்க்கு முக்தி சுயம்பாகத் துலங்கும் என்று சிவவாக்கியர் உணர்த்துகிறார்.

The lamp's crown has a tip, and there the channel belongs to the sun's light, which the source gloss names as திவாகரம். In a pit where anger turns, a fire stands boiling. In a corner that has become heat, a subtlety stands ready, and beside it stands a release that has become a curse. Both are pared down, and both shine. The song's sharpness is in calling liberation a curse while the subtle, heated corner is what remains bright.

The teaching

Sivavakkiyar penetrates the esoteric anatomy of the cranial lamp, where the tip of the ascending flame meets the solar channel of blazing illumination (திவாகரம் / the Surya mandala). Below, in the furnace of the lower abdomen where base instincts, anger, and passions boil, the yogi transmutes psychic toxins into spiritual fuel through intense internal heat (தாபம்). In this alchemical crucible, the subtle diamond-body (சூட்சுமம்) is cooked to perfection. Paradoxically, even conventional religious notions of "liberation" (மோட்சம்)—which become a binding curse (சாபம்) when pursued as an ego-driven fantasy of heaven—are sliced away and discarded. Stripped of all dogma, pure self-existent reality shines forth in unadorned, radiant splendor.