சிவவாக்கியம்

Verse 356

1நின்றிருந்த சோதியை நிலத்தில்உற்ற மானிடர்
2கண்டறிந்து கண்குளிர்ந்து காதலுற்று உலாவுவோர்
3கண்டமுற்ற மேன்முனையில் காட்சிதன்னைக் காணுவார்
4கன்றிஅற்று நாலைபொங்கி நாதமும் மகிழ்ந்திடும்.

1Ninrirundha sodhiyai nilaththilutra maanidar
2Kandarindhu kangulirndhu kaadhalutru ulaavuvor
3Kandamutra meenmunaiyil kaatsidhannaik kaanuvaar
4Kanriatru naalaipongi naadhamum magizhndhidum.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எப்போதும் தன்னுள் நீங்காது நிலைபெற்றிருக்கும் சுயம்பிரகாசமான சிவஜோதியை, இவ்வுலக மாந்தர் அகக்கண்ணால் கண்டு தெளிந்து, அதன்மீது மாறாத மெய்யன்பு கொண்டு ஒழுகுவார்களாயின், அவர்களின் பிறவித் தவிப்பும் அகத்தீயும் ஆறிப்போய் கண்கள் குளிரும். கண்டம் கடந்த மேன்முனையாகிய புருவமத்தியிலும் கபால உச்சியிலும் உள்ள மயக்கமற்ற சுத்த சைதன்யக் காட்சியை அவர்கள் நேரே தரிசிப்பர். வாசி யோகத்தின் மூலம் சஞ்சலப்படும் சுவாச ஓட்டங்களைக் கடந்து சுழுமுனையில் நிலைபெறும்போது, அங்கே பிறக்கும் அநாஹத நாதமானது ஆன்மாவில் அளவிலா பேரின்ப வெள்ளத்தைப் பொழியும் என்று சித்தர் அருளுகிறார்.

The flame that stood is met by human beings on the ground. Seeing it, knowing it, their eyes cool, and they move about in love. On the upper tip of the field they have met, they will see the vision itself. The last line is compressed: a calf-word ceases, a channel surges, and the sound rejoices. Love on the ground and joy in the sound are the same meeting, carried up to a tip where vision sees vision.

The teaching

Blessed are the mortals who recognize that the eternal Divine Light does not inhabit distant heavens or stony shrines, but stands ever-present within the human vessel. Having perceived this inner radiance, the burning fever of worldly craving is extinguished, their inner vision cools into serene peace (கண்குளிர்ந்து), and they walk the earth intoxicated with universal divine love (காதல்). Ascending beyond the throat center (கண்டம்) to the pinnacle of the third eye and crown (மேன்முனை), they behold the unconditioned vision of pure awareness witnessing itself. All psychological scars, distress, and karmic bonds are severed; the fourfold subtle currents surge with ambrosia, and the primal inner vibration (நாதம்) reverberates in ecstatic liberation.

Verse 357

1வயங்குமோனச் செஞ்சுடர் வடிந்தசோதி நாதமும்
2கயங்கள்போலக் கதறியே கருவூரற்ற வெளியிலே
3பயங்கொடின்றி இன்றியே படர்ந்துநின்ற பான்மையை
4நயங்கள்கோவென் றேநடுங்கி நங்கையான தீபமே.

1Vayangumonas senjudar vadindhasodhi naadhamum
2Kayangalpolak kadhariyee karuvuuratra veliyilee
3Payangodinri inriyee padarndhuninra paanmaiyai
4Nayangalgoven reenadungi nangaiyaana thiipamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மௌன தவத்தில் ஒளிரும் செஞ்சுடரும், திரவமாய் வழியும் அமுத ஜோதியும், ஓங்கார நாதமும் இணையும்போது பேரலைகள் மோதுவது போன்ற அக அதிர்வுகள் உண்டாகின்றன. மீண்டும் தாயின் கருப்பையிற் புகாத பேரின்பப் பெருவெளியில் (கருவூரற்ற வெளி), எவ்வித மரண பயமும் மாயைப் பயமும் இன்றி ஆன்ம சைதன்யம் எல்லையற்றுப் பரந்து நிற்கிறது. அங்கே மூலாதாரத்தில் உறங்கிய குண்டலினி தேவி, ஞானப் பெண்ணாக (நங்கையான தீபம்) மேல்நோக்கி எழுந்து நடுங்கிப் பிரகாசித்து, சாதகனின் ஆணவக் கன்மங்களை எரித்து பரசிவத்தோடு ஐக்கியமாகிறாள்.

Shining silence has a red flame, a poured light, and a sound, and they cry the way ponds cry, in an open place that has no inner town. The manner of standing spread is without fear and without any leftover today. Someone trembles while calling for the graces to be taken, and the lamp has become the lady. The cry in the last line is oddly spaced in the print. Tenderness arrives inside a landscape that has been emptied.

The teaching

In the exalted depths of silent meditation, the crimson flame of pure silence (மோனச் செஞ்சுடர்), liquid poured light, and the unstruck celestial sound (நாதம்) blend into an overwhelming experiential reality. In the womb-less expanse (கருவூரற்ற வெளி)—the transcendent void completely stripped of physical conception and karmic rebirth—the vital currents roar and crash like surging waters across deep reservoirs. All mortal terror and fear of dissolution evaporate, allowing consciousness to expand limitlessly without boundary. In this awe-inspiring state, the divine Kundalini power manifests as the radiant primordial Maiden (நங்கையான தீபம்), trembling with sublime luminescence and dissolving the last remnants of ego in her luminous embrace.

Verse 358

1தீபஉச்சி முனையிலே திவாகரத்தின் கழியிலே
2கோபமாறு கூவிலே கொதித்துநின்ற தீயிலே
3தாபமான மூலையில் சமைந்துநின்ற சூட்சமும்
4சாபமான மோட்சமும் தடிந்துநின்று இலங்குமே.

1Thiipauchchi munaiyilee thivaagaraththin kazhiyilee
2Kopamaaru kuuvilee kodhiththuninra thiiyilee
3Thaapamaana muulaiyil samaindhuninra suutsamum
4Saapamaana motsamum thadindhuninru ilangumee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 359. It explains a word in this song: திவாகரம் - சூரிய ஒளி

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தலையுச்சியில் ஒளிரும் அகத்தீபத்தின் முனையிலும், சூரிய மண்டலத்தின் ஒளிக் கதிர்களூடேயும் வாசியின் பிரகாசம் விளங்குகிறது. காமக் குரோதங்கள் கொதிக்கும் கீழ்நிலைக் குழியிலுள்ள மூலாதார அக்னியை, தீவிர தவத் தாபத்தினால் மேலெழுப்பிப் பக்குவப்படுத்தும்போது அந்த சூட்சும ஆன்ம ரகசியம் புலப்படுகிறது. வெறும் புற வழிபாடுகளாலும் சடங்குகளாலும் அடைய நினைக்கும் பொய் மோட்சமானது ஆன்மாவுக்குப் பந்தமும் சாபமுமாகவே முடியும்; ஆனால், உடம்புக்குள்ளேயே புலன்களைத் தடிந்து அகத்தீயை வளர்த்து ஞானம் பெறுவோர்க்கு முக்தி சுயம்பாகத் துலங்கும் என்று சிவவாக்கியர் உணர்த்துகிறார்.

The lamp's crown has a tip, and there the channel belongs to the sun's light, which the source gloss names as திவாகரம். In a pit where anger turns, a fire stands boiling. In a corner that has become heat, a subtlety stands ready, and beside it stands a release that has become a curse. Both are pared down, and both shine. The song's sharpness is in calling liberation a curse while the subtle, heated corner is what remains bright.

The teaching

Sivavakkiyar penetrates the esoteric anatomy of the cranial lamp, where the tip of the ascending flame meets the solar channel of blazing illumination (திவாகரம் / the Surya mandala). Below, in the furnace of the lower abdomen where base instincts, anger, and passions boil, the yogi transmutes psychic toxins into spiritual fuel through intense internal heat (தாபம்). In this alchemical crucible, the subtle diamond-body (சூட்சுமம்) is cooked to perfection. Paradoxically, even conventional religious notions of "liberation" (மோட்சம்)—which become a binding curse (சாபம்) when pursued as an ego-driven fantasy of heaven—are sliced away and discarded. Stripped of all dogma, pure self-existent reality shines forth in unadorned, radiant splendor.

Verse 359

1தேசிகன் சுழன்றதே திரிமுனையின் வாலையில்
2வேசமோடு வாலையில் வியன்இருந்த மூலையில்
3நேசசந்தி ரோதயம் நிறைந்திருந்த வாயிலில்
4வீசி வீசி நின்றதே விரிந்துநின்ற மோனமே.

1Theesigan suzhanradhee thirimunaiyin vaalaiyil
2Veesamodu vaalaiyil viyanirundha muulaiyil
3Neesasandhi rodhayam niraindhirundha vaayilil
4Viisi viisi ninradhee virindhuninra monamee.

Printed in the source at the start of verse 359, this gloss explains a word in verse 358: திவாகரம் - சூரிய ஒளி

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உள்முகமாகப் பயிலும் வாசியோகத்தில், ஞான குருவாகிய தேசிகன் இடை, பிங்கலை, சுழுமுனை கூடும் முச்சந்தியில் (திரிமுனை) வாலைத் தாயின் அருளோடு சுழன்று வழிகாட்டுகிறான். புறவேடங்களையும் மதப் போலித்தனங்களையும் துறந்து, பரந்த அக மூலையில் மனதை ஒருமுகப்படுத்தும்போது, அங்கே சந்திர மண்டலத்தின் அமுத நிலவு (சந்திரோதயம்) உதயமாகிறது. அந்த அமுத வாசல் திறக்கப்படும்போது, வாசியின் தென்றல் வீசி வீசி, வரம்பற்ற மௌனப் பெருவெளி எங்கும் பிரம்மமயமாக விரிந்து பரவுகிறது.

The guide, who slipped free when the red flame rose, is now what whirls, and the place of the whirling is the tail at the wick's tip. A disguise goes with that tail, and a vast one sits in a corner. The gate is full of a dawn that belongs to the junction of love. The printed split between junction and dawn is tight. What stands there, fanning and fanning, is silence spread open.

The teaching

The internal Guru (தேசிகன்)—the innate guiding wisdom of consciousness—whirls dynamically at the confluence of the three subtle channels (திரிமுனை - Ida, Pingala, and Sushumna) and the alembic of the divine maiden Vaalai (வாலை / youthful Kundalini Shakti). Stripping away all external hypocrisy, religious disguises, and sectarian posturing, the adept rests in the vast inner chamber of the heart-space. At this sacred spiritual threshold, the dawn of loving union (சந்திரோதயம்) rises, flooding the practitioner with the cooling nectar of the lunar sphere. The vital breath (வாசி) fans continuously like an ambrosial breeze, opening out into the boundless, all-encompassing expanse of supreme silence (விரிந்து நின்ற மோனம்).

Verse 360

1உட்கமல மோனமீதில் உயங்கிநின்ற நந்தியை
2விக்கலோடு கீயுமாகி வில்வளைவின் மத்தியில்
3முட்பொதிந்தது என்னவே முடுகிநின்ற செஞ்சுடர்
4கட்குவைகள் போலவும் கடிந்துநின்ற காட்சியே.

1Utkamala monamiidhil uyangininra nandhiyai
2Vikkalodu kiiyumaagi vilvalaivin maththiyil
3Mutpodhindhadhu ennavee mudugininra senjudar
4Katkuvaigal polavum kadindhuninra kaatsiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இதயக் கமலத்திலும் சிரசின் உச்சியிலும் மௌனமாக வீற்றிருக்கும் நந்தி எனப்படும் பரம்பொருளை, புருவமத்தியாகிய வில்வளைவின் மையத்தில் தரிசிக்க வேண்டும். அலைபாயும் மூச்சும் விக்கலும் அடங்கி, சுழுமுனையில் குண்டலினித் தீ கூர்மையான முள் போலவும், வேகமான செஞ்சுடராகவும் பாய்கிறது. அப்போது புறக் கண்களுக்குத் தோன்றும் மாயையான தோற்றக் குவியல்கள் அனைத்தும் சிதறிப் போக, திரையற்ற சுத்த ஆன்ம சுயம்பிரகாசக் காட்சி வெளிப்பட்டுத் தோன்றும் என்பதை சித்தர் அநுபூதியாகக் கூறுகிறார்.

On the silence of the inner lotus a bull, Nandi, stands risen. With a hiccup it becomes the lower thing, and this happens in the middle of a bow's curve. A red flame rushes there as if a thorn had been sheathed. The last image is compressed: heaps for the eye, and a vision that stands cut short. The sight you get is sudden, bodily, and broken off, which is how this vision arrives.

The teaching

Upon the silent internal lotus of the spiritual heart and crown, the divine Bull Nandi—the pure, unblinking witness of transcendent awareness—stands exalted. As the erratic physical breaths and spasms of mortal anxiety subside, awareness is gathered and aimed directly between the eyebrows at the curved arch of the bow (வில்வளைவு / Ajna chakra). Suddenly, like an arrow or a concealed thorn piercing through its sheath, the intense crimson fire of Kundalini surges upward with electrifying speed. All accumulated heaps of sensory impressions, mental constructs, and external sights are instantly severed, unveiling the sudden, unconditioned revelation of the non-dual Self that dissolves the illusion of the empirical world.

Verse 361

1உந்தியில் சுழிவழியில் உச்சியுற்ற மத்தயில்
2சந்திரன் ஒளிகரணம் தாண்டிநின்ற செஞ்சுடர்
3பந்தமாக வில்வளைவில் பஞ்சபூத விஞ்சையாம்
4கிந்துபோல கீயில்நின்று கீச்சுமூச்சு என்றதே.

1Undhiyil suzhivazhiyil uchchiyutra maththayil
2Sandhiran oligaranam thaandininra senjudar
3Pandhamaaga vilvalaivil panjapuudha vinjaiyaam
4Kindhupola kiiyilninru kiichchumuuchchu enradhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தொப்புள் கொடிக்குக் கீழுள்ள உந்திச் சுழியில் தொடங்கி எழும் வாசியானது, சுழுமுனை வழியே நேராகப் பாய்ந்து கபால உச்சியை அடைகிறது. அங்கே சந்திர மண்டலம் குளிர்ச்சியுற, தழைத்து எரியும் செஞ்சுடரின் நடுவே அது ஒன்றிணைகிறது. புருவமத்தியில் திரண்டு ஒரு பிண்டம்போல நிலைபெற்று, பஞ்சபூதங்களின் மூல வித்தைகளையும் தன் வசப்படுத்துகிறது. இத்தகைய பேருண்மை வேறெங்கோ இல்லை; மனித உடலில் இயங்கும் சாதாரண சுவாசமான ‘கீச்சுமூச்சு’ என்ற சிறு பிராண இயக்கத்தையே அடக்கி ஆள்வதன் மூலம் இந்நிலையை எய்தலாம் என்று சிவவாக்கியர் யோக சூட்சுமத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.

The path runs from the navel through a whirl into the center that has reached the crown. A red flame stands after crossing the moon's organ of light. In the curve of the bow it is a ball, and that ball is the art of the five elements. Then it stands below like a drop and makes the small noise of squeak and breath. The high figure comes down to the sound your breathing actually makes.

The teaching

Sivavakkiyar charts the subtle pathway of Vasi yoga ascending from the navel vortex (உந்தி / Manipura) straight through the central conduit to the cranial crown (உச்சி). Piercing past the luminous moon-sphere and transcending the limitations of sensory perception, the blazing crimson fire of Kundalini establishes its sovereignty. Concentrated like a radiant orb at the curve of the eyebrow arch, it commands the occult science and mastery over the five cosmic elements (பஞ்சபூத விஞ்சை). Yet Sivavakkiyar brilliantly grounds this cosmic transcendence in the physical organism: this immense metaphysical reality originates in nothing other than the subtle, rhythmic pulsation of respiration (கீச்சுமூச்சு) stirring like a tiny drop in the mortal vessel.