சிவவாக்கியம்

Verse 375

1வெளியுருக்கி அஞ்செழுத்து விந்துநாத சந்தமும்
2தளியுருக்கி நெய்கலந்து சகலசுத்தி ஆனதும்
3வெளியிலும் அவ்வினையிலும் இருவரை அறிந்தபின்
4வெளிகடந்த தன்மையால் தெளிந்ததே சிவாயமே.

1Veliyurukki anjezhuththu vindhunaadha sandhamum
2Thaliyurukki neygalandhu sagalasuththi aanadhum
3Veliyilum avvinaiyilum iruvarai arindhapin
4Veligadandha thanmaiyaal thelindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆயிரக்கணக்கான மந்திரங்களை ஏட்டுச் சுரைக்காயாக மனனம் செய்து, அவற்றையே பெரும் சாதனையாகக் கருதி மாயையில் மூழ்கிக் கிடக்கும் பண்டிதர்களைச் சிவவாக்கியர் எச்சரிக்கிறார். மரணக் காலத்தில் எமதூதர்கள் வந்து உயிரைக் கவரும் இறுதி வேளையில், நாவால் உச்சரிக்கும் இந்த வெற்று மந்திரங்கள் காப்பாற்ற வருமா? மந்திரத்தின் உண்மையான சாரம் மனிதனின் உடம்புக்குள்ளேயே இயங்கும் பிராணனாகும்; மந்திரமும் நீங்களும் வேறல்ல. சதாகாலமும் விழிப்புணர்வோடு நமசிவாய என்னும் திருவைந்தெழுத்தை அகத்திலே உன்னி, மனதை அந்த பஞ்சாட்சரப் பரம்பொருளோடு ஒன்றிணையச் செய்வதே மெய்யான மந்திர சித்தியாகும்.

The open is melted, and with it the five letters and the joining of drop and sound. Curd is melted, ghee is mixed in, and the mixture becomes the purity of all. After the two are known, both in the open and in that deed, a nature that has crossed the open makes Sivayama clear. The cooking images are the method. Clarity arrives once the pair is known and the open has been gone beyond.

The teaching

The Divine Light established within the sacred science of primal letters (the Ekakshara / Pranava) remains hidden from ordinary mortals who merely recite phonetics without inward awakening. Sivavakkiyar refutes the notion that this mature, fully ripened Flame of gnosis spontaneously arose from sheer nothingness (பாழ் / the void); rather, it is the eternal, uncreated reality. It is the flourishing, abundantly rich Light of pure consciousness that completely defies verbal articulation (செப்பவொண்ணாச் சோதி). When firmly anchored and realized in the deepest core of the practitioner's being (அழுத்தறிந்து), this very Light expands to encompass and sustain the entire macrocosm (அண்டம்), revealing that the universe and the inner self are one continuous field of divine radiance.

Verse 376

1மந்திரங்கள் கற்றுநீர் மயங்குகின்ற மாந்தரே
2மந்திரங்கள் கற்றுநீர் மரித்தபோது சொல்வீரோ?
3மந்திரங்கள் உம்முளே மதித்தநீரும் உம்முளே
4மந்திரங்கள் ஆவது மனத்தின்ஐந்து எழுத்துமே.

1Mandhirangal katruniir mayanguginra maandharee
2Mandhirangal katruniir mariththapodhu solviiro?
3Mandhirangal ummulee madhiththaniirum ummulee
4Mandhirangal aavadhu manaththinaindhu ezhuththumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அண்ட சராசரங்களின் மூலப் பொருளாக விளங்குவது எதுவோ, அதுவே பிண்டமாகிய உடம்பிலும் விளங்கித் துலங்குகிறது. விசுத்தி சக்கரமாகிய கண்டத்தில் அநாஹத நாதமாய் ஒலிக்கும் அந்த மூலப் பிராணன், சிரசின் கபால வீடாகிய சகஸ்ராரத்தைத் தொட்டு நிலைபெறுகிறது. தண்டுவடம் எனப்படும் முதுகெலும்பினூடே சுழுமுனை நாடி வழியாக மேலேறி அமுதம் பருகிய வேளையில், நம் உள்ளே விளங்கும் தலைவனும் நாமும் வேறல்ல என்ற அத்வைத நிலை பரிபூரணமாகிறது; அங்கே ஜீவன் என்ற தனித்தன்மை அகன்று, எல்லாம் சிவாயமயமாகவே விளங்குகிறது.

The people addressed have learned mantras and are lost in them. The singer asks whether, at the time of death, they will still be able to say those mantras. The mantras are inside them, and they themselves, who prized the mantras, are inside as well. What a mantra actually comes to is the five letters of the mind. Learning stored in the mouth is measured against a death in which the mouth stops, and against letters that live in the mind.

The teaching

Sivavakkiyar establishes the seamless correspondence between the macrocosm (அண்டம்) and the human microcosm (பிண்டம்). The vast universe is continuously animated by the beginningless Source (அனாதியான மூலம்), just as the physical body is sustained by the subtle resonance of the singular vital breath (பிராணன் / Vasi). The throat center (கண்டம் / Vishuddhi) vibrates with unstruck sound; but once the yogi penetrates beyond it to discover the celestial mansion of the cranium (கபால வீடு / Sahasrara), the upward journey through the spinal column (தண்டம் / Merudanda / Sushumna) reaches its divine culmination (சமைந்தது). All cosmic structures, bodily conduits, and mental efforts dissolve into the living, self-existent realization of Sivayanama.

Verse 377

1முப்புறத்தில் அப்புறம் முக்கண்ணன்வினைவிலே
2சிற்பரத்துள் உற்புனம் சிவாயம்அஞ் செழுத்துமே
3தற்பரம் உதித்துநின்ற தாணுஎங்கும் ஆனபின்
4இப்புறம் ஒடுங்குமோடி எங்கும்லிங்கம் ஆனதே.

1Muppuraththil appuram mukkannanvinaivilee
2Sirparaththul urpunam sivaayamagn sezhuththumee
3Tharparam udhiththuninra thaanuengum aanapin
4Ippuram odungumodi engumlingam aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மும்மலங்கள், முக்குணங்கள், விழிப்பு-கனவு-உறக்கம் என்னும் முப்புறங்களையும் கடந்த பரவெளியில், ஞானக் கண்ணனாகிய முக்கண்ணனின் அருள் விளைகிறது. சிற்பரமாகிய தூய ஞான ஆகாயத்தில், பஞ்சாட்சரமான சிவாயம் என்ற ஜீவ ஊற்று இடைவிடாது சுரக்கிறது. தன்னொளியாகிய தற்பரம் விழித்தெழுந்து, அசையாத ஞானத் தூணாக (தாணுவாக) எங்கும் வியாபித்து நிற்கும் வேளையில், உலக மாயைக் கூறுகள் அனைத்தும் தானாகவே ஒடுங்கிப் போகின்றன; எங்கு நோக்கினும் பிரபஞ்சமே சிவலிங்க சொரூபமாகப் பேரொளியுடன் காட்சியளிக்கிறது.

Past the three sides, the line enters the deed of the three-eyed one. Inside the consciousness-supreme, a rising flood is Sivayam, and Sivayam is the five letters. After the self-supreme has risen and become the pillar everywhere, this side shrinks and runs, and what it becomes is the linga everywhere. The letters, the pillar, and the mark are one spreading. The question about shrinking answers itself in the same line.

The teaching

Transcending the three cities (முப்புரம்)—symbolizing the three gunas, the three states of consciousness (waking, dream, deep sleep), and the three bodies (gross, subtle, causal)—the practitioner enters the realm of the Three-Eyed Lord (முக்கண்ணன் / Shiva), who annihilates all illusion. Within the supreme space of pure consciousness (சிற்பரம்), the sacred Five Letters (Sivayanama) spring forth as an inexhaustible, surging fountain of divine life. When the transcendent Self (தற்பரம்) dawns, it stands as the immovable, cosmic Pillar of Light (தாணு / Lingodbhava) sustaining all existence. All external distractions and dualities collapse on this earthly plane, leaving only the omnipresent Linga of pure Being filling the entire cosmos.

Verse 378

1ஆடிநின்ற சீவன்ஓர் அஞ்சுபஞ்ச பூதமோ
2கூடிநின்ற சோதியோ, குலாவிநின்ற மூலமோ?
3நாடுகண்டு நின்றதோ, நாவுகற்ற கல்வியோ?
4வீடுகண்டு விண்டிடினி வெட்டவெளியும் ஆனதே.

1Aadininra siivanor anjupanja puudhamo
2Kuudininra sodhiyo, kulaavininra muulamo?
3Naadugandu ninradho, naavugatra kalviyo?
4Viidugandu vindidini vettaveliyum aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலுக்குள் நின்று ஆடுகின்ற சீவன் என்பது வெறும் பஞ்சபூதங்களின் கூட்டா? அல்லது அவற்றுள் கூடியுள்ள சுயஞ்சோதியா? அன்றி விளையாடும் மூலப் பொருளா? பல நாடுகளைச் சுற்றித் தீர்த்தமாடியதாலோ, நாவினால் கற்ற நூற்கல்வியாலோ இந்த ஆன்மாவை அறிய முடியுமா என்று சிவவாக்கியர் தீவிர விசாரணை செய்கிறார். இத்தகைய புற அடையாளங்கள், உலக அனுபவங்கள், ஏட்டுக் கல்விகள் அனைத்தையும் துறந்து, தனக்கான மெய்யான அக வீட்டை (முக்தி வீட்டை) உணர்ந்து பற்றுகளை விடுத்துவிட்டால், அந்தச் சீவனே எல்லையற்ற வெட்டவெளியாகிய பரப்பிரம்மமாய் ஆகிவிடும் என்று அத்வைதப் பெருநிலையை உணர்த்துகிறார்.

The life that stands dancing is questioned, piece by piece. Is it one five, the five elements? Is it the light that stands joined, or the root that stands sporting? Did it stand because it had seen a country, or is it the learning a tongue studied? The questions are a strip-search of the usual answers. If the house is seen and then left, that life has become the bare open as well.

The teaching

Sivavakkiyar subjects the nature of the embodied soul (சீவன்) to radical spiritual inquiry, systematically stripping away false identities. Is this dancing life-principle merely a composite of the five material elements? Is it a congregated light, or the primordial root sporting in matter? Did it attain reality by travelling to distant lands and holy pilgrimage shrines, or is it merely the scholastic book-learning repeated by the tongue? Decisively dismantling all physical, geographical, and dogmatic definitions, the poet reveals that once the soul discovers its true spiritual abode (வீடு) and renounces all attachments, it directly becomes the vast, limitless, unconditioned Open Space (வெட்டவெளி)—the absolute Void of pure awareness.

Verse 379

1உருத்தரித்த போதுசீவன் ஒக்கநின்ற உண்மையும்
2திருத்தமுள்ளது ஒன்றிலும் சிவாயம்அஞ் செழுத்துமாம்.
3இருத்துநின்று உறுத்தடங்கி ஏகபோகம் ஆனபின்
4கருத்தினின்று உதித்ததே கபாலம்ஏந்தும் நாதனே.

1Uruththariththa podhusiivan okkaninra unmaiyum
2Thiruththamulladhu onrilum sivaayamagn sezhuththumaam.
3Iruththuninru uruththadangi eegapogam aanapin
4Karuththininru udhiththadhee kapaalameendhum naadhanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தாயின் கருப்பையில் உடல் உருப்பெற்ற அந்தத் தொடக்கக் கணத்திலிருந்தே, சீவனுடன் இரண்டறக் கலந்து நின்ற மாறாத மெய்ப்பொருள் எதுவோ, குற்றமற்ற அந்த நித்திய உண்மையே ‘சிவாய’ என்னும் பஞ்சாட்சரமாகும். வாசியை நிலைநிறுத்தி, புலன்களை அடக்கி, அகந்தையழிந்து உலகப் போகங்களையெல்லாம் கடந்து ஒரே ஒரு பரமானந்தத்தில் (ஏகபோகத்தில்) லயிக்கும்போது, மனிதனின் அந்தக்கரணமான கருத்தின் ஆழத்திலிருந்தே ஆணவத்தை அழிக்கும் கபாலம் ஏந்திய நாதன் (பைரவ சிவபெருமான்) ஜோதி சொரூபமாய் வெளிப்பட்டுத் தோன்றுகிறான்.

When the life takes a form, a truth stands level with it. In anything that has rightness in it, that truth is Sivayam, the five letters. After a firm standing, a pressing, a subsiding, and a becoming of the one enjoyment, what rises from thought is the lord who carries the skull. The skull-bearer is placed at the end of an inward sequence, so the figure comes up out of the mind's own movement.

The teaching

From the very moment the soul assumed physical embodiment, an immutable Truth stood co-present with it. In everything that possesses genuine righteousness, harmony, and perfection, that living Truth is nothing other than Sivayam—the sacred Five Letters. By establishing the body in firm posture, subduing the wandering senses, and merging all dualities into the singular enjoyment of non-dual oneness (ஏகபோகம்), the seeker touches the transcendent. Out of the deepest sanctum of this purified consciousness (கருத்து), the supreme Lord who bears the skull (கபாலம் ஏந்தும் நாதன் / Bhairava)—the fierce destroyer of ego and mortal limitation—emerges to confer absolute liberation.

Verse 380

1கருத்தரித்து உதித்தபோது கமலபீடம் ஆனதும்
2கருத்தரித்து உதித்தபோது காரணங்கள் ஆனதும்
3கருத்தரித்து உதித்தபோது காண்இரண்டு கண்களாய்க்
4கருத்தினின்று உதித்ததே கபாலம் ஏந்தும் நாதனே.

1Karuththariththu udhiththapodhu kamalapiidam aanadhum
2Karuththariththu udhiththapodhu kaaranangal aanadhum
3Karuththariththu udhiththapodhu kaanirandu kangalaayk
4Karuththininru udhiththadhee kapaalam eendhum naadhanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கருவிலே சிசு உருவாகி உதித்தபோதே, சிரசின் கமலபீடமும், பிரபஞ்ச இயக்கத்திற்குக் காரணமான தத்துவங்களும், உலகைக் காணும் இரு கண்களும் (இடை, பிங்கலை நாடிகளும்) உடம்பில் அமைக்கப்பட்டன. அண்டத்தில் உள்ள அனைத்தையும் பிண்டத்திற்குள் அமைத்து, மனிதனின் தூய சிந்தையிலேயே கபாலம் ஏந்திய பரமசிவன் குடிகொண்டுள்ளான். புற உலகிலோ வானுலகிலோ தேடாமல், நம் அகக் கருத்திலே உதிக்கும் அந்த நாதனைக் காண்பதே சித்தர்கள் கண்ட மெய்ப்பொருளாகும்.

The same moment is said four times: when conception arose. In that moment it became the lotus seat. In that moment it became the causes. In that moment, look, it stood as the two eyes. And what arose from thought is again the lord who carries the skull. Seat, cause, eyes, and the skull-bearer are one birth from the mind. The repetition refuses to let them be four separate events.

The teaching

When divine consciousness first stirs and takes conception in embodiment, it manifests as the sacred lotus throne (கமலபீடம்)—the subtle chakra pedestal of the heart and crown. In that same creative emergence, it unfolds as the underlying metaphysical causes (காரணங்கள்) governing phenomenal existence. Look closely: it takes form as the twin perceptual eyes of the body, and esoterically as the inner solar and lunar channels (Pingala and Ida). Yet all these manifestations—lotus seats, cosmic causes, and physical organs—arise from the movement of thought and awareness. At the culmination of spiritual awakening, the skull-bearing Lord Himself rises from the purified mind, demonstrating that God is not an external ruler, but the innermost essence of one's own consciousness.