சிவவாக்கியம்

Verse 377

1முப்புறத்தில் அப்புறம் முக்கண்ணன்வினைவிலே
2சிற்பரத்துள் உற்புனம் சிவாயம்அஞ் செழுத்துமே
3தற்பரம் உதித்துநின்ற தாணுஎங்கும் ஆனபின்
4இப்புறம் ஒடுங்குமோடி எங்கும்லிங்கம் ஆனதே.

1Muppuraththil appuram mukkannanvinaivilee
2Sirparaththul urpunam sivaayamagn sezhuththumee
3Tharparam udhiththuninra thaanuengum aanapin
4Ippuram odungumodi engumlingam aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மும்மலங்கள், முக்குணங்கள், விழிப்பு-கனவு-உறக்கம் என்னும் முப்புறங்களையும் கடந்த பரவெளியில், ஞானக் கண்ணனாகிய முக்கண்ணனின் அருள் விளைகிறது. சிற்பரமாகிய தூய ஞான ஆகாயத்தில், பஞ்சாட்சரமான சிவாயம் என்ற ஜீவ ஊற்று இடைவிடாது சுரக்கிறது. தன்னொளியாகிய தற்பரம் விழித்தெழுந்து, அசையாத ஞானத் தூணாக (தாணுவாக) எங்கும் வியாபித்து நிற்கும் வேளையில், உலக மாயைக் கூறுகள் அனைத்தும் தானாகவே ஒடுங்கிப் போகின்றன; எங்கு நோக்கினும் பிரபஞ்சமே சிவலிங்க சொரூபமாகப் பேரொளியுடன் காட்சியளிக்கிறது.

Past the three sides, the line enters the deed of the three-eyed one. Inside the consciousness-supreme, a rising flood is Sivayam, and Sivayam is the five letters. After the self-supreme has risen and become the pillar everywhere, this side shrinks and runs, and what it becomes is the linga everywhere. The letters, the pillar, and the mark are one spreading. The question about shrinking answers itself in the same line.

The teaching

Transcending the three cities (முப்புரம்)—symbolizing the three gunas, the three states of consciousness (waking, dream, deep sleep), and the three bodies (gross, subtle, causal)—the practitioner enters the realm of the Three-Eyed Lord (முக்கண்ணன் / Shiva), who annihilates all illusion. Within the supreme space of pure consciousness (சிற்பரம்), the sacred Five Letters (Sivayanama) spring forth as an inexhaustible, surging fountain of divine life. When the transcendent Self (தற்பரம்) dawns, it stands as the immovable, cosmic Pillar of Light (தாணு / Lingodbhava) sustaining all existence. All external distractions and dualities collapse on this earthly plane, leaving only the omnipresent Linga of pure Being filling the entire cosmos.

Verse 378

1ஆடிநின்ற சீவன்ஓர் அஞ்சுபஞ்ச பூதமோ
2கூடிநின்ற சோதியோ, குலாவிநின்ற மூலமோ?
3நாடுகண்டு நின்றதோ, நாவுகற்ற கல்வியோ?
4வீடுகண்டு விண்டிடினி வெட்டவெளியும் ஆனதே.

1Aadininra siivanor anjupanja puudhamo
2Kuudininra sodhiyo, kulaavininra muulamo?
3Naadugandu ninradho, naavugatra kalviyo?
4Viidugandu vindidini vettaveliyum aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலுக்குள் நின்று ஆடுகின்ற சீவன் என்பது வெறும் பஞ்சபூதங்களின் கூட்டா? அல்லது அவற்றுள் கூடியுள்ள சுயஞ்சோதியா? அன்றி விளையாடும் மூலப் பொருளா? பல நாடுகளைச் சுற்றித் தீர்த்தமாடியதாலோ, நாவினால் கற்ற நூற்கல்வியாலோ இந்த ஆன்மாவை அறிய முடியுமா என்று சிவவாக்கியர் தீவிர விசாரணை செய்கிறார். இத்தகைய புற அடையாளங்கள், உலக அனுபவங்கள், ஏட்டுக் கல்விகள் அனைத்தையும் துறந்து, தனக்கான மெய்யான அக வீட்டை (முக்தி வீட்டை) உணர்ந்து பற்றுகளை விடுத்துவிட்டால், அந்தச் சீவனே எல்லையற்ற வெட்டவெளியாகிய பரப்பிரம்மமாய் ஆகிவிடும் என்று அத்வைதப் பெருநிலையை உணர்த்துகிறார்.

The life that stands dancing is questioned, piece by piece. Is it one five, the five elements? Is it the light that stands joined, or the root that stands sporting? Did it stand because it had seen a country, or is it the learning a tongue studied? The questions are a strip-search of the usual answers. If the house is seen and then left, that life has become the bare open as well.

The teaching

Sivavakkiyar subjects the nature of the embodied soul (சீவன்) to radical spiritual inquiry, systematically stripping away false identities. Is this dancing life-principle merely a composite of the five material elements? Is it a congregated light, or the primordial root sporting in matter? Did it attain reality by travelling to distant lands and holy pilgrimage shrines, or is it merely the scholastic book-learning repeated by the tongue? Decisively dismantling all physical, geographical, and dogmatic definitions, the poet reveals that once the soul discovers its true spiritual abode (வீடு) and renounces all attachments, it directly becomes the vast, limitless, unconditioned Open Space (வெட்டவெளி)—the absolute Void of pure awareness.

Verse 379

1உருத்தரித்த போதுசீவன் ஒக்கநின்ற உண்மையும்
2திருத்தமுள்ளது ஒன்றிலும் சிவாயம்அஞ் செழுத்துமாம்.
3இருத்துநின்று உறுத்தடங்கி ஏகபோகம் ஆனபின்
4கருத்தினின்று உதித்ததே கபாலம்ஏந்தும் நாதனே.

1Uruththariththa podhusiivan okkaninra unmaiyum
2Thiruththamulladhu onrilum sivaayamagn sezhuththumaam.
3Iruththuninru uruththadangi eegapogam aanapin
4Karuththininru udhiththadhee kapaalameendhum naadhanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தாயின் கருப்பையில் உடல் உருப்பெற்ற அந்தத் தொடக்கக் கணத்திலிருந்தே, சீவனுடன் இரண்டறக் கலந்து நின்ற மாறாத மெய்ப்பொருள் எதுவோ, குற்றமற்ற அந்த நித்திய உண்மையே ‘சிவாய’ என்னும் பஞ்சாட்சரமாகும். வாசியை நிலைநிறுத்தி, புலன்களை அடக்கி, அகந்தையழிந்து உலகப் போகங்களையெல்லாம் கடந்து ஒரே ஒரு பரமானந்தத்தில் (ஏகபோகத்தில்) லயிக்கும்போது, மனிதனின் அந்தக்கரணமான கருத்தின் ஆழத்திலிருந்தே ஆணவத்தை அழிக்கும் கபாலம் ஏந்திய நாதன் (பைரவ சிவபெருமான்) ஜோதி சொரூபமாய் வெளிப்பட்டுத் தோன்றுகிறான்.

When the life takes a form, a truth stands level with it. In anything that has rightness in it, that truth is Sivayam, the five letters. After a firm standing, a pressing, a subsiding, and a becoming of the one enjoyment, what rises from thought is the lord who carries the skull. The skull-bearer is placed at the end of an inward sequence, so the figure comes up out of the mind's own movement.

The teaching

From the very moment the soul assumed physical embodiment, an immutable Truth stood co-present with it. In everything that possesses genuine righteousness, harmony, and perfection, that living Truth is nothing other than Sivayam—the sacred Five Letters. By establishing the body in firm posture, subduing the wandering senses, and merging all dualities into the singular enjoyment of non-dual oneness (ஏகபோகம்), the seeker touches the transcendent. Out of the deepest sanctum of this purified consciousness (கருத்து), the supreme Lord who bears the skull (கபாலம் ஏந்தும் நாதன் / Bhairava)—the fierce destroyer of ego and mortal limitation—emerges to confer absolute liberation.

Verse 380

1கருத்தரித்து உதித்தபோது கமலபீடம் ஆனதும்
2கருத்தரித்து உதித்தபோது காரணங்கள் ஆனதும்
3கருத்தரித்து உதித்தபோது காண்இரண்டு கண்களாய்க்
4கருத்தினின்று உதித்ததே கபாலம் ஏந்தும் நாதனே.

1Karuththariththu udhiththapodhu kamalapiidam aanadhum
2Karuththariththu udhiththapodhu kaaranangal aanadhum
3Karuththariththu udhiththapodhu kaanirandu kangalaayk
4Karuththininru udhiththadhee kapaalam eendhum naadhanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

கருவிலே சிசு உருவாகி உதித்தபோதே, சிரசின் கமலபீடமும், பிரபஞ்ச இயக்கத்திற்குக் காரணமான தத்துவங்களும், உலகைக் காணும் இரு கண்களும் (இடை, பிங்கலை நாடிகளும்) உடம்பில் அமைக்கப்பட்டன. அண்டத்தில் உள்ள அனைத்தையும் பிண்டத்திற்குள் அமைத்து, மனிதனின் தூய சிந்தையிலேயே கபாலம் ஏந்திய பரமசிவன் குடிகொண்டுள்ளான். புற உலகிலோ வானுலகிலோ தேடாமல், நம் அகக் கருத்திலே உதிக்கும் அந்த நாதனைக் காண்பதே சித்தர்கள் கண்ட மெய்ப்பொருளாகும்.

The same moment is said four times: when conception arose. In that moment it became the lotus seat. In that moment it became the causes. In that moment, look, it stood as the two eyes. And what arose from thought is again the lord who carries the skull. Seat, cause, eyes, and the skull-bearer are one birth from the mind. The repetition refuses to let them be four separate events.

The teaching

When divine consciousness first stirs and takes conception in embodiment, it manifests as the sacred lotus throne (கமலபீடம்)—the subtle chakra pedestal of the heart and crown. In that same creative emergence, it unfolds as the underlying metaphysical causes (காரணங்கள்) governing phenomenal existence. Look closely: it takes form as the twin perceptual eyes of the body, and esoterically as the inner solar and lunar channels (Pingala and Ida). Yet all these manifestations—lotus seats, cosmic causes, and physical organs—arise from the movement of thought and awareness. At the culmination of spiritual awakening, the skull-bearing Lord Himself rises from the purified mind, demonstrating that God is not an external ruler, but the innermost essence of one's own consciousness.

Verse 381

1ஆனவன்னி மூன்றுகோணம் ஆறிரண்டு எட்டிலே
2ஆனசீவன் அஞ்செழுத்து அகாரமிட்டு அலர்ந்ததும்
3ஆனசோதி உண்மையும் அனாதியான உண்மையும்
4ஆனதாய் தானதாய் அவலமாய் மறைந்திடும்.

1Aanavanni muunrugonam aarirandu ettilee
2Aanasiivan anjezhuththu agaaramittu alarndhadhum
3Aanasodhi unmaiyum anaadhiyaana unmaiyum
4Aanadhaay thaanadhaay avalamaay maraindhidum.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மூலாதாரத்தில் உள்ள திரிகோண அக்னி பீடமும், ஆறு ஆதாரங்கள், இரு நாடிகள், அட்டாங்க யோகம் ஆகியவற்றின் கூட்டமைப்பும் யோக உடலின் சூட்சுமங்களாகும். சீவனானது பஞ்சாட்சரத்தின் மூல ஒலியான ‘அகார’ பிரணவத்தோடு இணையும்போது ஆன்ம மலர்ச்சி பெறுகிறது. அங்கே பிரகாசிக்கும் சோதியும், ஆதியந்தமில்லாத அனாதியான உண்மையும் தன்னுள்ளேயே விளங்கினாலும், மனிதன் தன் அகந்தையின் வசப்பட்டுத் ‘தான்’, ‘தனது’ என்ற போலி பந்தங்களில் உழலும்போது, அந்த மெய்ம்மை அவலமான பிறவித் துன்பத்திற்குள் மறைந்துபோகிறது என்று சித்தர் எச்சரிக்கிறார்.

Fire, a three-cornered figure, and the numbers six, two, and eight are set down together. The life that came to be, the five letters, and a blooming after the letter a was placed come next. Then the truth of the light that came to be, and the truth that has no beginning. The close is a hiding: as what it became, as itself, and as distress, it disappears. Even the beginningless truth is said to vanish by turning into misery.

The teaching

Sivavakkiyar weaves esoteric yantra geometry and Siddha numerology into a profound meditation on the concealment and revelation of Truth. He invokes the fire triangle (முக்கோணம் / Muladhara or Yoni yantra) and the subtle governing principles of six chakras, two nadis, and the eightfold subtle body (ஆறிரண்டு எட்டு). The embodied soul blossoms into its divine potential through the Five Sacred Letters (அஞ்செழுத்து) when vitalized by the primal seed-sound 'A' (அகாரம்). Both the manifest light and the beginningless unmanifest truth are present here. Yet when consciousness identifies with the egoic self (தானதாய்) and becomes ensnared in worldly desires, the divine reality appears to conceal itself in existential misery (அவலம்). Transcending egoic identity alone unveils the eternal truth.

Verse 382

1ஈன்றெழுந்த எம்பிரான் திருவரங்க வெளியிலே
2நான்றபாம்பின் வாயினால் நாலுதிக்கும் ஆயினான்
3மூன்று மூன்று வளையமாய் முப்புரம் கடந்தபின்
4ஈன்றெழுந்த அவ்வினோசை எங்குமாகி நின்றதே.

1Iinrezhundha embiraan thiruvaranga veliyilee
2Naanrapaambin vaayinaal naaludhikkum aayinaan
3Muunru muunru valaiyamaay muppuram kadandhapin
4Iinrezhundha avvinosai engumaagi ninradhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இதயக் கமலமாகிய திருவரங்கப் பெருவெளியில் எம்பெருமான் ஜோதிமயமாய் விழித்தெழுகிறான். மூலாதாரத்தில் மூன்றரைச் சுற்றாகச் சுருண்டு கிடக்கும் குண்டலினிப் பாம்பு விழித்து, பிரம்ம, விஷ்ணு, ருத்ர கிரந்திகள் என்னும் முப்புரங்களையும் கடந்து சுழுமுனை வழியே சீறிப் பாயும்போது, பிரணவத்தின் மூல ஒலியான ‘அகார’ நாதம் எங்கும் நிறைந்து பிரபஞ்சம் முழுவதும் தானேயாகி நிற்கிறது. புறத்தே அரங்கம் தேடி அலையாமல், அகத்திலுள்ள திருவரங்க வெளியில் குண்டலினி எழும் காட்சியே முக்தி நிலையாகும்.

Our lord, born and risen, is in the open of the sacred stage the line calls tiruvarangam. By the mouth of the serpent that was set in place, he became the four directions. As coils of three and three, after the three towns are crossed, the sound that was born and rose stands as everywhere. Direction, coil, and town are the body of that sound. The open named here is the stage the line itself gives, and the sound fills it by standing as every place.

The teaching

The supreme Lord awakens and rises within the sacred cosmic stage (திருவரங்கம் / the subtle heart-space and crown void of the practitioner). Channeled through the mouth of the coiled serpent-power (Kundalini), the divine vibration emanates into the four quarters, ordering inner and outer space. Winding through three subtle coils and piercing past the three psychic knots (the granthis of Brahma, Vishnu, and Rudra), the serpent energy ascends triumphant. Breaking through every obstacle, the primordial resonance of the letter 'A' (அவ்வினோசை / the cosmic Pranava) expands everywhere, saturating the entire universe with its omnipresent vibration.