சிவவாக்கியம்

Verse 180

1முத்தனாய் நினைந்தபோது முடிந்தஅண்டத் துச்சிமேல்
2பத்தனாரும் அம்மையும் பரிந்துஆடல் ஆடினார்,
3சித்தரான ஞானிகள், தில்லைஆடல் என்பீர்காள்!
4அத்தன்ஆடல் உற்றபோது அடங்கல்ஆடல் உற்றவே.

1Muththanaay ninaindhapodhu mudindhaandath thuchchimeel
2Paththanaarum ammaiyum parindhuaadal aadinaar,
3Siththaraana gnaanigal, thillaiaadal enpiirgaal!
4Aththanaadal utrapodhu adangalaadal utravee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தில்லை நடராஜப் பெருமானின் ஆனந்தத் தாண்டவத்தை சிவவாக்கியர் யோக அனுபவமாய் அகத்தினுள்ளேயே தரிசிக்கிறார். ஆன்மாவானது தன்னுள் மல நீக்கம் பெற்று முத்தனாகத் தன்னை உணரும் உச்சக் கணத்தில், பிரபஞ்சத்தின் எல்லையாகிய கபால உச்சிச் சகஸ்ராரத்தில் சிவபெருமானும் உமையம்மையும் பேரன்போடு கூடித் தாண்டவமாடுகின்றனர். மெய்ஞ்ஞானச் சித்தர்கள் போற்றிப் புகழும் உண்மையான தில்லைக் கூத்து என்பது புறத்தில் உள்ள சிதம்பரம் அல்ல; அது சிரசின் உச்சியில் நிகழும் இந்த சிவசக்தி ஐக்கிய நடனமேயாகும். அகத்திலே அப்பனின் திருக்கூத்து நிகழத் தொடங்கிவிட்டால், உலக மாயைகளும் சகல தத்துவ இயக்கங்களும் அடங்கி ஒடுங்கி, பேரின்ப அமைதி ஒன்றே மிஞ்சி நிற்கும்.

When the liberated one is held in mind, devotees and the Mother dance on the crown of the finished universe, melting as they dance. Knowers who are siddhas are told that they name this the dance of Tillai. The singer answers with a different dance. When the Father's dance occurs, what occurs is the dance of coming to rest. The public name Tillai is met by inward subsiding.

The teaching

A breathtaking internalization of Nataraja's cosmic dance (தில்லை நடனம் / ஆனந்த தாண்டவம்). When the seeker contemplates the Lord in the pristine state of liberation (முத்தனாய்), upon the summit of the transcendent universe (the Sahasrara atop the microcosm), the Divine Mother and pure consciousness dance in ecstatic, melting union. While external ritualists and even some Siddha scholars identify this merely with the historical shrine of Tillai (Chidambaram), Sivavakkiyar reveals the supreme esoteric truth: when the Supreme Father dances within (அத்தன் ஆடல்), it is not an outward spectacle, but the Dance of Complete Dissolution and Rest (அடங்கல் ஆடல் / லயம் / சமாதி)! In this sacred stillness, all mental modifications, desires, and ego-constructs completely subside and merge into eternal peace.

Verse 181

1ஒன்றும் ஒன்றும் ஒன்றுமே உலகனைத்தும் ஒன்றுமே
2அன்றும்இன்றும் ஒன்றுமே அனாதியானது ஒன்றுமே
3கன்றல்நின்ற செம்பொனைக் களிம்பறுத்து நாட்டினால்
4அன்றுதெய்வம் உம்முளே அரிந்ததே சிவாயமே.

1Onrum onrum onrumee ulaganaiththum onrumee
2Anruminrum onrumee anaadhiyaanadhu onrumee
3Kanralninra sembonaik kalimbaruththu naattinaal
4Anrudheyvam ummulee arindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அத்வைத ஏகத்துவத்தின் பரம ரகசியத்தையும் ஆன்ம சுத்தியையும் சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் பிரகடனம் செய்கிறார். ஒன்றுடன் ஒன்று சேர்ந்தாலும் அந்த ஏகப் பரம்பொருள் ஒன்றே; உலகங்கள் அனைத்துமாய் விரிந்து நிற்பதும் ஒன்றே; இறந்த காலம், நிகழ்காலம், அனாதியான உண்மை என எல்லாமும் அந்த ஒருமையே ஆகும்! பேதங்கள் யாவும் அஞ்ஞானத்தால் தோன்றுபவை. ஆணவ மலக் களிம்பு படிந்து நிறம் மங்கிய செம்பைப் போன்ற இந்த ஜீவனை, தவம் என்னும் யோக அக்னியால் களிம்பறுத்துத் தூய தங்கமாக மாற்றினால், அந்நாளிலேயே வாழும் தெய்வம் தமக்குள் இருப்பதை உணரலாம். அவ்வாறு அகத்தில் சுடர்விட்டுப் பிரகாசிக்கும் பரம்பொருளே நித்தியமான 'சிவாயம்' ஆகும்.

One is said four ways. One and one and only one, the whole world only one, yesterday and today only one, the beginningless only one. Then a piece of work is named. Take the red gold that stands in the state the line calls கன்றல், cut the verdigris off it, and set it. On that day the deity inside you is known, and what is known is Sivayam. Oneness and the cleaned gold are one teaching.

The teaching

The absolute declaration of Advaitic non-duality (ஏகத்துவம் / அத்வைதம்) and spiritual alchemy. One and one is only One; the entire manifest universe is only One; past, present, and eternity are only One; the beginningless Reality is only One! Multiplicity is merely an illusion born of ignorance. Sivavakkiyar explains how to realize this truth: take the tarnished metal of the embodied soul (the red gold obscured by the crust of anava mala), purge the verdigris of ego through rigorous yogic discipline (களிம்பறுத்து), and establish it firmly in pure awareness. On that very day, the living God is directly recognized within one's own heart (அன்று தெய்வம் உம்முளே அறிந்ததே)—and that indwelling Divine is realized to be none other than the eternal resonance: Sivayam!

Verse 182

1நட்டதா வரங்களும் நவின்ற சாத்திரங்களும்
2இட்டமானது ஓமகுண்டம் இசைந்தநாலு வேதமும்
3கட்டிவைத்த புத்தகம் கடும்பிதற்று இதற்கெலாம்
4பொட்டதாய் முடிந்ததே பிரானையான் அறியவே.

1Nattadhaa varangalum navinra saaththirangalum
2Ittamaanadhu omagundam isaindhanaalu veedhamum
3Kattivaiththa puththagam kadumbidhatru idharkelaam
4Pottadhaay mudindhadhee piraanaiyaan ariyavee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அகத்தே இறைவனை நேருக்கு நேராக உணர்ந்த ஞான அனுபவத்தில் புறச் சடங்குகளும் வேத சாத்திரங்களும் முற்றிலும் பயனற்றுப் போவதை சிவவாக்கியர் வெளிப்படுத்துகிறார். பூங்காவனங்கள் அமைப்பதும், ஓதிப் புகழும் சாத்திரங்களும், நெய் ஊற்றி வளர்க்கும் வேள்வி ஓமகுண்டங்களும், நால்வேத பாராயணங்களும், கட்டிப் பாதுகாத்து வைக்கப்பட்ட சுவடிப் புத்தகங்களும், மதவாதிகள் செய்யும் கடும் பிதற்றல்களும் ஆகிய இவையனைத்தும், என் உள்ளுக்குள் உறையும் எம்பெருமானை நான் மெய்யறிவால் உணர்ந்த அந்த கணத்திலேயே பதராய் (பொட்டாய்) ஒன்றுமில்லாமல் வீணாய்ப் போயின. அகத்தில் சூரியன் உதித்த பிறகு சிற்றகலின் வெளிச்சம் தேவையில்லை என்பது போல, அனுபூதி கைவந்த பின் புறச் சடங்குகள் யாவும் அர்த்தமற்றவையாகி விடுகின்றன.

Planted growing things, recited treatises, the offering pit of the homa, the four Vedas that were chanted, the book tied up and stored, and harsh babble are piled in one heap. The printed நட்டதா வரங்களும் is spaced through the middle of the word for planted growth. For all of this the end is the same. It finished as an empty thing once the Lord was known. Learning and rite close when that knowing arrives.

The teaching

Sivavakkiyar delivers an uncompromising declaration of the total transcendence of scriptures, fire sacrifices, and religious paraphernalia upon attaining direct Self-realization. Cultivated gardens, chanted treatises (சாத்திரங்கள்), carefully constructed fire-sacrifice pits (ஹோமகுண்டம்), the musical recitation of the four Vedas, sacred palm-leaf manuscripts tied up and revered, and the aggressive babble of theological disputations—all of them collapsed and turned into completely hollow, barren, empty chaff (பொட்டதாய் முடிந்ததே) the moment I directly realized the indwelling Lord! When the radiant sun of experiential gnosis (அனுபூதி / பிரானை யான் அறியவே) dawns in consciousness, the flickering lamps of external rites, scriptures, and scholastic debate become completely obsolete.

Verse 183

1வட்டமான கூட்டிலே வளர்ந்தெழுந்த அம்புலி
2சட்டசமீ பத்திலே சங்குசக் கரங்களாய்
3விட்டதுஅச்சு வாசலில் கதவினால் அடைத்தபின்
4முட்டையில் எழுந்தசிவன் விட்டவாறது எங்ஙனே?

1Vattamaana kuuttilee valarndhezhundha ambuli
2Sattasamii paththilee sangusak karangalaay
3Vittadhuachchu vaasalil kadhavinaal adaiththapin
4Muttaiyil ezhundhasivan vittavaaradhu engnganee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தாயின் கருப்பையிலும் மனித உடற்கூண்டிலும் சிவன் பொருந்தி நிற்கும் விந்தையையும், அதிலிருந்து முக்தி பெறும் யோக வழியையும் சித்தர் புதிராகப் பேசுகிறார். வட்டமான தாயின் கருப்பை மற்றும் உடற்கூண்டினுள் வளர்பிறைச் சந்திரன் போல சிசுவின் உருவம் வளர்ந்தது; திருமாலின் சங்கு சக்கரங்களால் காக்கப்படுவது போல அதன் நாடிகளும் துடிப்புகளும் இயங்கின. பிறப்பு என்னும் அச்சு வாசல் கதவு மூடப்பட்ட பின்னர், இந்த மாமிச முட்டை போன்ற உடலினுள் சீவனாய் வந்து எழுந்த பரமசிவன், இந்த மாயக் கூட்டை விட்டு எவ்வாறு விடுதலை பெற்றுப் புறப்படுவான்? பிரம்மரந்திரம் என்னும் கபால உச்சி வாயிலைத் திறந்து, உடற்கூண்டைத் தாண்டி எல்லையற்ற சிவவெளியோடு ஒன்றிணைவதே சித்தர்களின் முக்தி நெறியாகும்.

A moon grows up inside a round cage. Near the frame, in a printed phrase that splits the word for nearness, there are hands holding conch and discus. A gate is shut with a door after the axle has been let go. Then the question arrives. Siva rose in the egg. How did he leave? The closed world and the exit are the whole riddle, and several compounds in the print are compressed.

The teaching

An enigmatic Siddha riddle exploring the mystery of embryonic embodiment and spiritual liberation. Inside the round cage of the womb and physical body (வட்டமான கூடு), the lunar embryo grows and develops, sustained by cosmic forces (symbolized by the conch and discus of preservation). Once the cosmic axle-gate of birth is shut, how does Shiva—pure transcendent consciousness having taken embodiment within this mortal egg (முட்டையில் எழுந்த சிவன்)—release and liberate Himself? Sivavakkiyar points to the miracle of formless Consciousness embodying itself within the fragile egg of flesh, challenging the seeker to discover the secret yogic exit: opening the cranial portal (பிரம்மரந்திரம்) through which the soul transcends the cage of mortality to achieve immortal freedom.

Verse 184

1கோயில்பள்ளி ஏதடா? குறித்துநின்றது ஏதடா?
2வாயினால் தொழுதுநின்ற மந்திரங்கள் ஏதடா?
3ஞானமான பள்ளியில் நன்மையாய் வணங்கினால்
4காயமான பள்ளியில் காணலாம் இறையையே.

1Koyilpalli eedhadaa? kuriththuninradhu eedhadaa?
2Vaayinaal thozhudhuninra mandhirangal eedhadaa?
3Gnaanamaana palliyil nanmaiyaay vananginaal
4Kaayamaana palliyil kaanalaam iraiyaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறக் கோயில்களையும் வெறும் உதட்டு மந்திரங்களையும் நிராகரித்து, உடலையே உன்னத திருக்கோயிலாக சிவவாக்கியர் நிலைநாட்டுகிறார். நீங்கள் கட்டிய புறக் கற்கோயில்களும் சமயப் பள்ளிகளும் எதற்காக? உடலின் மீது நீங்கள் பூசும் புறச் சின்னங்கள் எதற்காக? உள்ளத்தில் உணர்வின்றி வாயினால் மட்டும் முணுமுணுக்கும் வெற்று மந்திரங்களால் என்ன பயன்? மெய்யுணர்வு என்னும் ஞானப் பள்ளியிலே விழுந்து நன்மையாக இறைவனை வணங்கக் கற்றுக்கொண்டால், உயிருள்ள இந்த உடம்பாகிய பள்ளியிலேயே எங்கும் நிறைந்த இறைவனை நேருக்கு நேராகத் தரிசிக்கலாம். உடலை இழிவென ஒதுக்காமல், அதை இறைவனின் திருவுறைவிடமாய் உணர்வதே சித்தர் நெறியாகும்.

Temple and school are asked what they are. The mark that stands fixed is asked what it is. Mantras recited with the mouth, while one stands worshipping, are asked what they are. The turn is practical. If you bow in the right way in the school of knowledge, you may see God in the school of the body. The body is the school that can hold the sight. Mouth-mantras and temple buildings are the things put in question.

The teaching

One of Sivavakkiyar's most famous iconoclastic verses, radically redefining both the temple and the true seat of learning. What are external stone temples and religious schools (கோயில் பள்ளி ஏதடா)? What is the use of sectarian bodily marks? What is the value of mechanically muttering mantras with the mouth? The Siddha redirects the seeker to the authentic sanctuary: if you truly humble yourself and worship with sincerity in the school of intuitive Wisdom (ஞானமான பள்ளி), then right here inside the school of the living human body (காயமான பள்ளி), you will directly behold the Supreme Lord! The physical body is not an impure cage to be despised, nor are external stone structures the dwelling of God; the living body itself is the sacred sanctum where the Divine is directly encountered.

Verse 185

1நல்லவெள்ளி ஆறதாய் நயந்தசெம்பு நாலதாய்
2கொல்லுநாகம் மூன்றதாய் குலாவுசெம்பொனி ரண்டதாய்
3வில்லின்ஓசை ஒன்றுடன் விளங்கஊத வல்லீரேல்
4எல்லைஒத்த சோதியானை எட்டுமாற்ற லாகுமே.

1Nallavelli aaradhaay nayandhasembu naaladhaay
2Kollunaagam muunradhaay kulaavusemboni randadhaay
3Villinosai onrudan vilangauudha valliireel
4Ellaioththa sodhiyaanai ettumaatra laagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர்களின் மறைமுக உலோகக் குறியீடுகளின் வாயிலாக வாசி யோகத்தின் ரசவாத மாற்றத்தை சிவவாக்கியர் விளக்குகிறார். வெள்ளி ஆறு என்பது ஆறு ஆதார சக்கரங்களையும், செம்பு நான்கு என்பது நான்கு அந்தக்கரணங்களையும், நாகம் மூன்று என்பது மும்மலங்களையும் (அல்லது முக்குணங்களையும்), பொன் இரண்டு என்பது இடை பிங்கலை மூச்சுகளையும் குறிக்கின்றன. புருவ மத்தியில் வில்லைப் போல நாணேறி ஒலிக்கும் பிரணவ நாதத்தோடு (வில்லின் ஓசை), வாசி என்னும் துருத்தியால் பிராணத் தீயை விளங்க ஊதி எரிக்க வல்லவர்களானால், எல்லைகளற்ற பரஞ்சோதியை நேருக்கு நேராக எட்டலாம்; ஆன்மா பசும்பொன்னாகத் தூய்மையடைந்து சிவதரிசனம் பெறும்.

Metals are given numbers, as in a furnace count. Good silver is six, desired copper is four, the lead that kills is three, and the red gold that roams is two. With them is the one sound of the bow. If you can blow so that the work shines, you may turn, eightfold, the radiant one who matches the limit. Breath is the blowing. The metals are the inner work, spoken as a count down toward that light.

The teaching

Siddha spiritual alchemy (ரசவாதம்) and Vasi yoga veiled in metallurgical numerology. The metals represent progressive stages of internal transmutation: silver is six (the six chakras / lunar channels), copper is four (the four antahkaranas), killing lead/zinc is three (the three gunas / malas), and pure gold is two (the twin breaths of Prana and Apana, or Shiva-Shakti). When united with the singular twang of the mystic bow (வில்லின் ஓசை = the Pranava Omkara resonating at the eyebrow center), and blown intensely with the bellows of Vasi breath (விளங்க ஊத வல்லீரேல்), the base metal of mortal consciousness is sublimated. The yogi attains the boundless, supreme Radiance (எல்லை ஒத்த சோதியான்) and achieves the eightfold alchemical transmutation into pure divine consciousness.