சிவவாக்கியம்

Verse 182

1நட்டதா வரங்களும் நவின்ற சாத்திரங்களும்
2இட்டமானது ஓமகுண்டம் இசைந்தநாலு வேதமும்
3கட்டிவைத்த புத்தகம் கடும்பிதற்று இதற்கெலாம்
4பொட்டதாய் முடிந்ததே பிரானையான் அறியவே.

1Nattadhaa varangalum navinra saaththirangalum
2Ittamaanadhu omagundam isaindhanaalu veedhamum
3Kattivaiththa puththagam kadumbidhatru idharkelaam
4Pottadhaay mudindhadhee piraanaiyaan ariyavee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அகத்தே இறைவனை நேருக்கு நேராக உணர்ந்த ஞான அனுபவத்தில் புறச் சடங்குகளும் வேத சாத்திரங்களும் முற்றிலும் பயனற்றுப் போவதை சிவவாக்கியர் வெளிப்படுத்துகிறார். பூங்காவனங்கள் அமைப்பதும், ஓதிப் புகழும் சாத்திரங்களும், நெய் ஊற்றி வளர்க்கும் வேள்வி ஓமகுண்டங்களும், நால்வேத பாராயணங்களும், கட்டிப் பாதுகாத்து வைக்கப்பட்ட சுவடிப் புத்தகங்களும், மதவாதிகள் செய்யும் கடும் பிதற்றல்களும் ஆகிய இவையனைத்தும், என் உள்ளுக்குள் உறையும் எம்பெருமானை நான் மெய்யறிவால் உணர்ந்த அந்த கணத்திலேயே பதராய் (பொட்டாய்) ஒன்றுமில்லாமல் வீணாய்ப் போயின. அகத்தில் சூரியன் உதித்த பிறகு சிற்றகலின் வெளிச்சம் தேவையில்லை என்பது போல, அனுபூதி கைவந்த பின் புறச் சடங்குகள் யாவும் அர்த்தமற்றவையாகி விடுகின்றன.

Planted growing things, recited treatises, the offering pit of the homa, the four Vedas that were chanted, the book tied up and stored, and harsh babble are piled in one heap. The printed நட்டதா வரங்களும் is spaced through the middle of the word for planted growth. For all of this the end is the same. It finished as an empty thing once the Lord was known. Learning and rite close when that knowing arrives.

The teaching

Sivavakkiyar delivers an uncompromising declaration of the total transcendence of scriptures, fire sacrifices, and religious paraphernalia upon attaining direct Self-realization. Cultivated gardens, chanted treatises (சாத்திரங்கள்), carefully constructed fire-sacrifice pits (ஹோமகுண்டம்), the musical recitation of the four Vedas, sacred palm-leaf manuscripts tied up and revered, and the aggressive babble of theological disputations—all of them collapsed and turned into completely hollow, barren, empty chaff (பொட்டதாய் முடிந்ததே) the moment I directly realized the indwelling Lord! When the radiant sun of experiential gnosis (அனுபூதி / பிரானை யான் அறியவே) dawns in consciousness, the flickering lamps of external rites, scriptures, and scholastic debate become completely obsolete.

Verse 183

1வட்டமான கூட்டிலே வளர்ந்தெழுந்த அம்புலி
2சட்டசமீ பத்திலே சங்குசக் கரங்களாய்
3விட்டதுஅச்சு வாசலில் கதவினால் அடைத்தபின்
4முட்டையில் எழுந்தசிவன் விட்டவாறது எங்ஙனே?

1Vattamaana kuuttilee valarndhezhundha ambuli
2Sattasamii paththilee sangusak karangalaay
3Vittadhuachchu vaasalil kadhavinaal adaiththapin
4Muttaiyil ezhundhasivan vittavaaradhu engnganee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தாயின் கருப்பையிலும் மனித உடற்கூண்டிலும் சிவன் பொருந்தி நிற்கும் விந்தையையும், அதிலிருந்து முக்தி பெறும் யோக வழியையும் சித்தர் புதிராகப் பேசுகிறார். வட்டமான தாயின் கருப்பை மற்றும் உடற்கூண்டினுள் வளர்பிறைச் சந்திரன் போல சிசுவின் உருவம் வளர்ந்தது; திருமாலின் சங்கு சக்கரங்களால் காக்கப்படுவது போல அதன் நாடிகளும் துடிப்புகளும் இயங்கின. பிறப்பு என்னும் அச்சு வாசல் கதவு மூடப்பட்ட பின்னர், இந்த மாமிச முட்டை போன்ற உடலினுள் சீவனாய் வந்து எழுந்த பரமசிவன், இந்த மாயக் கூட்டை விட்டு எவ்வாறு விடுதலை பெற்றுப் புறப்படுவான்? பிரம்மரந்திரம் என்னும் கபால உச்சி வாயிலைத் திறந்து, உடற்கூண்டைத் தாண்டி எல்லையற்ற சிவவெளியோடு ஒன்றிணைவதே சித்தர்களின் முக்தி நெறியாகும்.

A moon grows up inside a round cage. Near the frame, in a printed phrase that splits the word for nearness, there are hands holding conch and discus. A gate is shut with a door after the axle has been let go. Then the question arrives. Siva rose in the egg. How did he leave? The closed world and the exit are the whole riddle, and several compounds in the print are compressed.

The teaching

An enigmatic Siddha riddle exploring the mystery of embryonic embodiment and spiritual liberation. Inside the round cage of the womb and physical body (வட்டமான கூடு), the lunar embryo grows and develops, sustained by cosmic forces (symbolized by the conch and discus of preservation). Once the cosmic axle-gate of birth is shut, how does Shiva—pure transcendent consciousness having taken embodiment within this mortal egg (முட்டையில் எழுந்த சிவன்)—release and liberate Himself? Sivavakkiyar points to the miracle of formless Consciousness embodying itself within the fragile egg of flesh, challenging the seeker to discover the secret yogic exit: opening the cranial portal (பிரம்மரந்திரம்) through which the soul transcends the cage of mortality to achieve immortal freedom.

Verse 184

1கோயில்பள்ளி ஏதடா? குறித்துநின்றது ஏதடா?
2வாயினால் தொழுதுநின்ற மந்திரங்கள் ஏதடா?
3ஞானமான பள்ளியில் நன்மையாய் வணங்கினால்
4காயமான பள்ளியில் காணலாம் இறையையே.

1Koyilpalli eedhadaa? kuriththuninradhu eedhadaa?
2Vaayinaal thozhudhuninra mandhirangal eedhadaa?
3Gnaanamaana palliyil nanmaiyaay vananginaal
4Kaayamaana palliyil kaanalaam iraiyaiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறக் கோயில்களையும் வெறும் உதட்டு மந்திரங்களையும் நிராகரித்து, உடலையே உன்னத திருக்கோயிலாக சிவவாக்கியர் நிலைநாட்டுகிறார். நீங்கள் கட்டிய புறக் கற்கோயில்களும் சமயப் பள்ளிகளும் எதற்காக? உடலின் மீது நீங்கள் பூசும் புறச் சின்னங்கள் எதற்காக? உள்ளத்தில் உணர்வின்றி வாயினால் மட்டும் முணுமுணுக்கும் வெற்று மந்திரங்களால் என்ன பயன்? மெய்யுணர்வு என்னும் ஞானப் பள்ளியிலே விழுந்து நன்மையாக இறைவனை வணங்கக் கற்றுக்கொண்டால், உயிருள்ள இந்த உடம்பாகிய பள்ளியிலேயே எங்கும் நிறைந்த இறைவனை நேருக்கு நேராகத் தரிசிக்கலாம். உடலை இழிவென ஒதுக்காமல், அதை இறைவனின் திருவுறைவிடமாய் உணர்வதே சித்தர் நெறியாகும்.

Temple and school are asked what they are. The mark that stands fixed is asked what it is. Mantras recited with the mouth, while one stands worshipping, are asked what they are. The turn is practical. If you bow in the right way in the school of knowledge, you may see God in the school of the body. The body is the school that can hold the sight. Mouth-mantras and temple buildings are the things put in question.

The teaching

One of Sivavakkiyar's most famous iconoclastic verses, radically redefining both the temple and the true seat of learning. What are external stone temples and religious schools (கோயில் பள்ளி ஏதடா)? What is the use of sectarian bodily marks? What is the value of mechanically muttering mantras with the mouth? The Siddha redirects the seeker to the authentic sanctuary: if you truly humble yourself and worship with sincerity in the school of intuitive Wisdom (ஞானமான பள்ளி), then right here inside the school of the living human body (காயமான பள்ளி), you will directly behold the Supreme Lord! The physical body is not an impure cage to be despised, nor are external stone structures the dwelling of God; the living body itself is the sacred sanctum where the Divine is directly encountered.

Verse 185

1நல்லவெள்ளி ஆறதாய் நயந்தசெம்பு நாலதாய்
2கொல்லுநாகம் மூன்றதாய் குலாவுசெம்பொனி ரண்டதாய்
3வில்லின்ஓசை ஒன்றுடன் விளங்கஊத வல்லீரேல்
4எல்லைஒத்த சோதியானை எட்டுமாற்ற லாகுமே.

1Nallavelli aaradhaay nayandhasembu naaladhaay
2Kollunaagam muunradhaay kulaavusemboni randadhaay
3Villinosai onrudan vilangauudha valliireel
4Ellaioththa sodhiyaanai ettumaatra laagumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சித்தர்களின் மறைமுக உலோகக் குறியீடுகளின் வாயிலாக வாசி யோகத்தின் ரசவாத மாற்றத்தை சிவவாக்கியர் விளக்குகிறார். வெள்ளி ஆறு என்பது ஆறு ஆதார சக்கரங்களையும், செம்பு நான்கு என்பது நான்கு அந்தக்கரணங்களையும், நாகம் மூன்று என்பது மும்மலங்களையும் (அல்லது முக்குணங்களையும்), பொன் இரண்டு என்பது இடை பிங்கலை மூச்சுகளையும் குறிக்கின்றன. புருவ மத்தியில் வில்லைப் போல நாணேறி ஒலிக்கும் பிரணவ நாதத்தோடு (வில்லின் ஓசை), வாசி என்னும் துருத்தியால் பிராணத் தீயை விளங்க ஊதி எரிக்க வல்லவர்களானால், எல்லைகளற்ற பரஞ்சோதியை நேருக்கு நேராக எட்டலாம்; ஆன்மா பசும்பொன்னாகத் தூய்மையடைந்து சிவதரிசனம் பெறும்.

Metals are given numbers, as in a furnace count. Good silver is six, desired copper is four, the lead that kills is three, and the red gold that roams is two. With them is the one sound of the bow. If you can blow so that the work shines, you may turn, eightfold, the radiant one who matches the limit. Breath is the blowing. The metals are the inner work, spoken as a count down toward that light.

The teaching

Siddha spiritual alchemy (ரசவாதம்) and Vasi yoga veiled in metallurgical numerology. The metals represent progressive stages of internal transmutation: silver is six (the six chakras / lunar channels), copper is four (the four antahkaranas), killing lead/zinc is three (the three gunas / malas), and pure gold is two (the twin breaths of Prana and Apana, or Shiva-Shakti). When united with the singular twang of the mystic bow (வில்லின் ஓசை = the Pranava Omkara resonating at the eyebrow center), and blown intensely with the bellows of Vasi breath (விளங்க ஊத வல்லீரேல்), the base metal of mortal consciousness is sublimated. The yogi attains the boundless, supreme Radiance (எல்லை ஒத்த சோதியான்) and achieves the eightfold alchemical transmutation into pure divine consciousness.

Verse 186

1மனத்தகத்து அழுக்கறாத மவுனஞான யோகிகள்;
2வனத்தகத்து இருக்கினும் மனத்தகத்து அழுக்கறார்;
3மனத்தகத்து அழுக்கறுத்த மவினஞான யோகிகள்
4பிணத்தடத்து இருக்கினும் பிறப்பறுத்து இருப்பரே!

1Manaththagaththu azhukkaraadha mavunagnaana yogigal;
2Vanaththagaththu irukkinum manaththagaththu azhukkaraar;
3Manaththagaththu azhukkaruththa mavinagnaana yogigal
4Pinaththadaththu irukkinum pirapparuththu irupparee!

ஆழ்ந்த கருத்துரை

புறத் துறவை விடவும் அகத் தூய்மையே முதன்மையானது என்பதை சிவவாக்கியர் அழுத்தமாகப் பதிக்கிறார். மனதில் உள்ள காமம், குரோதம், ஆணவம் போன்ற தீய அழுக்குகளைப் போக்காத போலி மௌன யோகிகள், உலகத்தை விட்டு அடர்ந்த காடுகளுக்குள் சென்று தனித்திருந்தாலும் அவர்களின் உள்ளத்து அழுக்கு ஒருபோதும் நீங்காது; புறத் தனிமை அக அழுக்கை மாற்றாது. ஆனால், தங்கள் மனதின் மாசுகளை ஞானத் தீயினால் அடியோடு அறுத்தெறிந்த மெய்ஞ்ஞானிகளோ, பிணங்கள் எரியும் சுடுகாட்டில் வாழ்ந்தாலும் கூடப் பிறவித் தளைகளை அறுத்தெறிந்த பரிசுத்த முத்தர்களாகவே விளங்குவர். இடமல்ல தூய்மைக்குக் காரணம், மனதின் கள்ளமற்ற பரிசுத்தமே முக்திக்கு வித்தாகும்.

Silent-knowledge yogis whose dirt in the mind has not left are told the truth about the forest. They may live there, and the dirt in the mind still does not leave. A second kind of yogi is named with the printed word மவின, which is not the same as the silence of the first line, and its exact sense stays uncertain. Those who have cut the dirt of the mind have cut birth, even if they sit in the place of a corpse.

The teaching

A powerful contrast between external ascetic withdrawal and internal psychological purification. If the inner defilements of the mind—lust, greed, anger, and ego (மனத்தகத்து அழுக்கு)—remain unpurged, so-called yogis who observe vows of silence (மவுன ஞான யோகிகள்) will never be cleansed, even if they flee to the isolation of deep mountain forests (வனத்தகத்து இருக்கினும்). Physical geography cannot erase psychological impurity. Conversely, the true silent Jnanis who have thoroughly severed and dissolved mental impurities within their own awareness (மனத்தகத்து அழுக்கு அறுத்த) have permanently cut off the cycle of birth and death (பிறப்பறுத்து இருப்பரே). Even if such an enlightened Siddha resides in a repulsive cremation ground surrounded by rotting corpses (பிணத்தடம்), they remain forever immaculate, liberated, and untouched by samsara.

Verse 187

1உருவும்அல்ல ஒளியும் அல்ல ஒன்றதாகி நின்றதே
2மருவும்அல்ல கந்தம்அல்ல மந்தநாடி உற்றதல்ல
3பெரியதல்ல சிறியதல்ல பேசும்ஆவி தானும்அல்ல
4அரியதாக நின்றநேர்மை யாவர்காண வல்லிரே.

1Uruvumalla oliyum alla onradhaagi ninradhee
2Maruvumalla kandhamalla mandhanaadi utradhalla
3Periyadhalla siriyadhalla peesumaavi thaanumalla
4Ariyadhaaga ninraneermai yaavargaana valliree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

நேதி-நேதி (இதுவல்ல, இதுவல்ல) என்ற உபநிடத தத்துவத்தின் வழி பரம்பொருளின் எல்லை கடந்த தன்மையை சிவவாக்கியர் விவரிக்கிறார். அந்த ஆதிப் பரம்பொருள் புலன்களால் அறியப்படும் உருவமும் அல்ல; புறக் கண்களால் காணும் ஒளியும் அல்ல; ஆனால் எல்லாவற்றிலும் ஒன்றாய் நிறைந்து நிற்கிறது. அது வாசனையோ மணமோ அல்ல; மந்தமான புற நாடிகளுக்குள் கட்டுப்படுவதும் அல்ல; அளக்கக்கூடிய பெருமையோ சிறுமையோ அதற்கு இல்லை; பேசி இயங்கும் இந்த தனிப்பட்ட சீவனும் அதுவல்ல. சொல்லுக்கும் கருத்துக்கும் எட்டாமல் நுண்ணியதாய் நிற்கும் அந்தப் பரம்பொருளின் நேரான மெய்ந்நிலையை அகமுகமாய் உணர்ந்து தரிசிக்க வல்லவர்கள் உலகத்தில் எவரோ என்று சித்தர் வியக்கிறார்.

A string of refusals tries to clear a space. It is not form and not light, and it stands as one. It is not a stain and not a smell, and it is not something that happened to the slow channel. It is not large and not small, and it is not itself the speaking breath. What remains is a straightness that stands as the rare thing. The last line asks who is able to see it. The negations are the approach. The dare is the sight.

The teaching

A relentless Neti-Neti (not this, not that) deconstruction of the Ultimate Reality. The Supreme is neither physical form (உருவம்) nor perceptible light (ஒளி), yet it stands as undivided, non-dual Oneness (ஒன்றதாகி நின்றதே). It is neither a stain nor a fragrance; it is not an event bound to the slow, sluggish nadi channels; it is neither macrocosmic magnitude (பெரியதல்ல) nor microcosmic minuteness (சிறியதல்ல); it is not even the embodied, talking individual soul / breath (பேசும் ஆவி தானும் அல்ல). Sivavakkiyar asks with mystical awe: who has the rare, refined intuitive vision to perceive this peerless, unconditioned, straight Truth (அரியதாக நின்ற நேர்மை)? To realize the Divine, one must transcend all physical attributes, mental categories, and subtle energetic states, resting in the pure transcendent Void.