சிவவாக்கியம்

Verse 222

1எங்கும்உள்ள ஈசனார் எம்முடல் புகுந்தபின்
2பங்குகூறு போடுவார், பாடுசென்று அணுகிலார்
3எங்கள் தெய்வம் உங்கள்தெய்வம் என்றிரண்டு பேதமோ?
4உங்கள்பேதம் அன்றியே உண்மைஇரண்டு இல்லையே?

1Engumulla iisanaar emmudal pugundhapin
2Panguguuru poduvaar, paadusenru anugilaar
3Engal theyvam ungaldheyvam enrirandu peedhamo?
4Ungalpeedham anriyee unmaiirandu illaiyee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மதவாதிகளின் குறுகிய மதவெறியையும் தெய்வப் பிரிவினைகளையும் சிவவாக்கியர் கடுமையாகச் சாடுகிறார். அண்டமெல்லாம் நிறைந்திருக்கும் முழுமுதற் பரம்பொருள், மனித உடலையே தனக்குரிய திருக்கோயிலாகக் கொண்டு அகத்தே குடிகொண்டுள்ளான். அப்படிப்பட்ட எங்கும் நிறைந்த இறைவனுக்குப் பங்கு பிரித்து, "எங்கள் தெய்வம் உயர்ந்தது, உங்கள் தெய்வம் தாழ்ந்தது" என்று மதவாதிகள் அறியாமையால் சண்டையிட்டுக் கொள்கிறார்கள். அந்த இறைவனின் உண்மை நிலையை அணுகி உணராத மனிதர்களின் மனக்கோணலே இந்த பேதமே தவிர, உண்மையில் இறைவன் இருவரல்லன்; சர்வமும் ஒன்றே எனும் ஏகத்துவப் பேருண்மையை இப்பாடல் ஆணித்தரமாக நிலைநாட்டுகிறது.

The Lord who is everywhere has already entered our body. The questions follow from that. Will he stand there dealing out shares and portions? Going off to some post never brought him near. Is there a split into two, called our god and your god? Apart from the division you keep, the lines find a single truth. Sectarian speech is what produces a second one. His entering the body has already left one truth standing.

The teaching

Sivavakkiyar launches a powerful attack against sectarian bigotry and theological divisions. When the omnipresent Lord who pervades the entire cosmos has already taken up His dwelling inside this very human body, how can sectarian teachers presume to divide Him into shares, fractions, and partisan camps? God cannot be monopolized by joining a religious faction or retreating to an isolated post. The poet mocks the petty quarrels of dogmatists who argue over 'our God' versus 'your God.' In reality, there are not two separate truths; the appearance of duality is entirely an illusion created by human prejudice and sectarian division.

Verse 223

1அரியுமாகி அயனுமாகி அண்டமெங்கும் ஒன்றதாய்ப்
2பெரியதாகி உலகுதன்னில் நின்றபாதம் ஒன்றலோ
3விரிவதென்று வேறுசெய்த வேடமிட்ட மூடரே,
4அறிவினோடு பாரும்இங்கும் அங்கும் ஒன்றதே.

1Ariyumaagi ayanumaagi andamengum onradhaayp
2Periyadhaagi ulagudhannil ninrapaadham onralo
3Virivadhenru veeruseydha veedamitta muudaree,
4Arivinodu paarumingum angum onradhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சைவ, வைணவச் சமயப் பூசல்களைத் தகர்த்து, இறையனுபூதியின் முழுமையான அத்வைத ஒருமையைச் சிவவாக்கியர் பிரகடனம் செய்கிறார். உலகைக் காக்கும் திருமாலாகவும், படைக்கும் பிரம்மனாகவும், அண்ட சராசரங்களை எல்லாம் தாங்கி நிற்கும் மகா சக்தியாகவும் விளங்குவது ஒன்றேயான பரம்பாதமாகும். இந்த ஒப்பற்ற ஏகத்துவத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல், உடலெங்கும் சாதி-மதக் குறிகளைப் பூசிக்கொண்டு சண்டையிடும் வேடமிட்ட மூடர்களை அவர் கண்டிக்கிறார். விருப்பு வெறுப்பற்ற தூய ஞான அறிவோடு அகத்திலும் புறத்திலும் பாருங்கள்; எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் மெய்ப்பொருள் இங்கும் அங்கும் ஒன்றேயன்றி வேறில்லை எனப் பேதங்களைச் சுட்டெரிக்கிறார்.

Hari and Brahma are ways the one has become, throughout the cosmos, and the foot that stood in the world is asked whether it is not one. The fools are people who put on a guise and manufacture a difference by saying that it spreads apart. The last line is plain. Look with understanding. Here and there, it is one. The spreading of the world remains one foot, one presence.

The teaching

Sivavakkiyar vigorously dismantles the theological discord between Saivism and Vaishnavism by declaring the absolute unity of the Godhead. The one Supreme Reality manifests as Hari (Vishnu) the preserver, Ayan (Brahma) the creator, and the vast cosmic expanse. The sacred foot that grounds and permeates the universe is a single, indivisible foundation. Those who put on sectarian costumes, mark their bodies with partisan symbols, and claim that God is split into opposing deities are nothing but foolish pretenders (வேடமிட்ட மூடர்). Sivavakkiyar urges seekers to cultivate genuine spiritual discernment: look with unclouded awareness—here in the heart, there in the cosmos, in all directions, the Divine is indivisibly One.

Verse 224

1வெந்தநீறு மெய்க்கணிந்து வேடமும் தரிக்கிறீர்
2சிந்தையுள் நினைந்துமே தினம்செபிக்கு மந்திரம்
3முந்துமந்தி ரத்திலோ, மூலமந்திரத்திலோ,
4எந்தமந்தி ரத்திலோ ஈசன்வந்து இயங்குமே?

1Vendhaniiru meykkanindhu veedamum tharikkiriir
2Sindhaiyul ninaindhumee thinamsepikku mandhiram
3Mundhumandhi raththilo, muulamandhiraththilo,
4Endhamandhi raththilo iisanvandhu iyangumee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வெளிவேட பக்தியையும், எந்திரத்தனமான மந்திர ஜபங்களையும் சிவவாக்கியர் தோலுரிக்கிறார். உடலெங்கும் வெந்த திருநீற்றைப் பூசிக்கொண்டு, துறவு வேடங்களைத் தரித்துக்கொண்டு, உள்ளத்தில் தூய்மையின்றி நாள்தோறும் முணுமுணுக்கும் மந்திரங்களால் இறைவனை அடைந்துவிட முடியுமா? பழமையான தொன்ம மந்திரத்திலா, மறைபொருளான மூலமந்திரத்திலா அல்லது நீங்கள் வாயால் உச்சரிக்கும் எந்த அட்சரத்தில் இறைவன் வந்து இயங்குவான்? புறவேடங்களிலும் உதட்டுச் சொற்களிலும் அவன் இல்லை; அகத்தே சித்தத்தை ஒடுக்கி, ஆன்ம ஜோதியில் கலக்கும் மெய்ஞானத் தளத்தில்தான் ஈசன் நித்தியமாய் இயங்குகிறான் என்பதை இப்பாடல் அறுதியிடுகிறது.

Burnt ash is already on the body, and a costume is already being worn. The daily mutter is already under way, begun after the mind has thought it up. The question blesses none of the mantras by name. The mantra that came first, the root mantra, or whichever mantra it may be: in which of them does the Lord come and move? The Lord's movement is what the lines ask for, and the label on the chant is left in doubt.

The teaching

Sivavakkiyar challenges the vanity of external asceticism and mechanical ritualism. Seekers smear their bodies with holy burnt ash (திருநீறு), don religious costumes, and recite memorized mantras every day. Yet the poet pointedly asks: In which of these mantras does the living Lord actually move and manifest? Does He reside in the ancient formula, in the esoteric root mantra (Moola Mantra), or in any intellectually conceived syllables? Sivavakkiyar underscores that the living Divine cannot be summoned through cosmetic ash or vocal gymnastics; the Lord animates only where sincere, internal awareness awakens in silent, contemplative communion.

Verse 225

1அகாரகார ணத்திலே அனேகனேக ரூபமாய்
2உகாரகார ணத்திலே உருத்தரித்து நின்றனன்
3மகாரகார ணத்திலே மயங்குகின்ற வையகம்
4சிகாரகார ணத்திலே தெளிந்ததே சிவாயமே.

1Agaaragaara naththilee aneeganeega ruupamaay
2Ugaaragaara naththilee uruththariththu ninranan
3Magaaragaara naththilee mayanguginra vaiyagam
4Sigaaragaara naththilee thelindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரணவ அட்சரங்களின் (அ-உ-ம) தோற்ற-ஒடுக்க தத்துவத்தையும், சிகாரத்தின் முக்தித் தெளிவையும் சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் விளக்குகிறார். ஆதி மூலமான 'அகாரத்தில்' பரம்பொருள் எண்ணற்ற உருவங்களாய் விரிந்து பிரபஞ்சமாகப் படர்கிறது; 'உகாரத்தில்' அந்தப் பேரொளி தூல உடம்புகளாய் உருத்தரித்து நிற்கிறது; 'மகாரத்தில்' மாயை சூழ்ந்து இவ்வுலகம் அஞ்ஞானத்தில் மயங்கிக் கிடக்கிறது. இறுதியில், இந்த மாய மயக்கமெல்லாம் நீங்கி, ஞான வித்தான 'சிகாரத்தின்' மூலம் ஆன்ம உணர்வு தெளிவடையும்போது, அங்கே பிரகாசிப்பது நித்தியமான 'சிவாய' மெனும் ஏகப் பரம்பொருளே என்று சித்தர் பிரணவ-பஞ்சாட்சர யோகப் பேருண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார்.

The letters are treated as causes. In the cause of the letter A there are many and many forms. In the cause of U he stood, having taken a shape. In the cause of M the world is what wanders in confusion. In the cause of Si, Sivayam is what grew clear. The print spaces the word for cause, and the sequence stays steady. Multiplicity, embodiment, bewilderment, and clarity are hung on four letters, and the last is the one said to have become clear.

The teaching

Sivavakkiyar maps the cosmological projection and spiritual involution of the universe onto the sacred seed-sounds of the Pranava (A-U-M) and the Panchakshara (Si). In the causal letter 'A' (அகார காரணம்), the formless primordial source expands into the infinite multiplicity of manifest phenomena. In the causal letter 'U' (உகார காரணம்), the sustaining power consolidates, allowing consciousness to assume physical embodiment and tangible shape. In the causal letter 'M' (மகார காரணம்), the veil of cosmic illusion (Maya) operates, causing the mortal world to wander in spiritual bewilderment. Finally, in the causal letter 'Si' (சிகார காரணம்), the root of pure Shiva-consciousness awakens, dispelling all ignorance and culminating in the supreme, luminous clarity of Sivayam.

Verse 226

1அவ்வெழுத்தில் உவ்வுவந்து அகாரமும் சனித்ததோ?
2உவ்வெழுத்து மவ்வெழுத்தும் ஒன்றைஒன்றி நின்றதோ!
3செவ்வைஒத்து நின்றலோ சிவபதங்கள் சேரினும்
4மிவ்வையொத்த ஞானிகாள், விரித்துரைக்க வேணுமே.

1Avvezhuththil uvvuvandhu agaaramum saniththadho?
2Uvvezhuththu mavvezhuththum onraionri ninradho!
3Sevvaioththu ninralo sivapadhangal seerinum
4Mivvaiyoththa gnaanigaal, viriththuraikka veenumee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 227. It explains a word in this song: மிவ்வை - நற்குணம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஓங்காரத்தின் உட்பிரிவுகளான அ, உ, ம அட்சரங்களின் நாத-விந்து இயக்கத்தையும், சுழுமுனையில் அவை அடையும் ஒருமையையும் இப்பாடல் பேசுகிறது. 'அ'காரத்தில் இருந்து 'உ'காரம் தோன்றி ஒன்றோடொன்று கலந்ததா? 'உ'காரமும் 'ம'காரமும் ஒன்றை ஒன்று தழுவி உடலையும் உலகையும் தாங்கி நிற்கின்றனவா? வாசி யோகத்தில் இந்த அட்சர சக்திகள் சுழுமுனை நாடியில் செவ்வனே சமநிலை பெற்று நேர்கோட்டில் ஒன்றிணையும் போதுதான் சீவன் சிவபதத்தை எய்த முடியும். உதட்டளவில் பிரணவம் பேசுவோரைக் கடந்து, உடலெனும் பிண்டத்தில் நாத-விந்துக்களின் இந்த உள் இயக்கத்தை அனுபவத்தில் உணர்ந்த உண்மை ஞானிகளே இதன் நுட்பத்தை விரித்துரைக்க முடியும் எனச் சித்தர் அறைவுகூறுகிறார்.

The letters are asked how they died into one another. Did U come into that letter, and did A settle and cease? Did U and M stand one inside the other? Even where the states of Siva gather, the line asks whether they stood matched in rightness. The knowers at the end are those who resemble good nature, which is what the rare word in the last line names. They are told to unfold the matter and speak.

The teaching

Delving into the esoteric alchemy of the sacred syllables of the Pranava (A-U-M), Sivavakkiyar interrogates enlightened seers (ஞானிகள்) on how these primal vibrations interact within the body. He asks how the sustaining power of 'U' merges with the causal source of 'A', and how 'U' and 'M' interpenetrate to maintain the phenomenal universe. When these sacred sonic principles achieve perfect balance and vertical alignment (செவ்வை ஒத்து நிற்றல்) within the central Sushumna channel, the yogi effortlessly reaches the transcendental abodes of Shiva (சிவபதம்). The poet summons true mystics to unfold this inner science of sonic resonance, through which vocal chant is transmuted into liberating silence.

Verse 227

1ஆதியான அஞ்சிலும் அனாதியான நாலிலும்
2சோதியான மூன்றிலும் சொரூபம்அற்ற ரெண்டிலும்
3நீதியான தொன்றிலே நிறைந்துநின்ற வத்துவை
4ஆதியான தொன்றுமே அற்றதஞ் செழுத்துமே.

1Aadhiyaana anjilum anaadhiyaana naalilum
2Sodhiyaana muunrilum soruupamatra rendilum
3Niidhiyaana thonrilee niraindhuninra vaththuvai
4Aadhiyaana thonrumee atradhagn sezhuththumee.

Printed in the source at the start of verse 227, this gloss explains a word in verse 226: மிவ்வை - நற்குணம்

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தத்துவங்கள் யாவும் மூலப் பரம்பொருளில் ஒடுங்கும் அத்வைதப் படிநிலையை எண்களின் வரிசையில் சிவவாக்கியர் காட்டுகிறார். ஐம்பூதங்களான ஆதி ஐந்திலும், அந்தக்கரணங்களான அனாதி நான்கிலும், சூரிய-சந்திர-அக்னி எனும் சோதி மூன்றிலும், சிவம்-சக்தி எனும் அருவ இரண்டிலும் படிநிலையாக ஒடுங்கி, நீதி தவறாத ஏகப் பரம்பொருளான ஒன்றிலே நிறைந்து நிற்கும் மூலப் பொருள் எதுவோ, அந்த ஆதி ஒன்றும் அற்றுப்போகும் துரியாதீதப் பெருவெளியில், பஞ்சாட்சர ஐந்தெழுத்தும்கூடச் சூனியமாய் மவுனத்தில் கரைகிறது. எல்லா நாம ரூபங்களும் தத்துவ எண்களும் கரையும் அந்த அத்வைத நிர்விகல்ப நிலையே சிவவாக்கியர் காட்டும் மெய்யியல் உச்சமாகும்.

The song counts downward through the numbers the lines themselves give. Five that are the beginning, four that have no beginning, three that are light, two that have no form of their own, and the one that is rightness: in that one, a substance stands full. The close says the beginning-one is the five letters in their ceased, unbound state. The last phrase is packed tight. The counting comes home to the five letters.

The teaching

Sivavakkiyar reveals the descending and ascending involution of cosmic reality through a mystical countdown of foundational principles. The five at the beginning are the gross elements and the five faces of Shiva; the beginningless four are the inner faculties of mind and intellect; the luminous three are the sacred internal fires of the sun, moon, and agni in the subtle nadis; and the formless two are Shiva and Shakti prior to manifestation. All of these resolve into the righteous One—the non-dual Supreme Reality that fills and sustains all things. Ultimately, even the conceptual formulation of the Five Letters dissolves, returning the seeker to the unconditioned, beginningless Void.