சிவவாக்கியம்

Verse 255

1பாங்கினோடு இருந்துகொண்டு பரமன்அஞ் செழுத்துளே
2ஓங்கிநாடி மேல்இருந்து உச்சரித்த மந்திரம்
3மூங்கில்வெட்டி நார்உரித்து முச்சில்செய் விதத்தினில்
4ஆய்ந்தநூலில் தோன்றுமே அரிந்துணர்ந்து கொள்ளுமே.

1Paanginodu irundhugondu paramanagn sezhuththulee
2Onginaadi meelirundhu uchchariththa mandhiram
3Muungilvetti naaruriththu muchchilsey vidhaththinil
4Aayndhanuulil thonrumee arindhunarndhu kollumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வாசி யோகத்தின் மிக நுட்பமான செயல்முறையை ஒரு கைவினைஞனின் நேர்த்தியோடு உவமிக்கிறார் சிவவாக்கியர். காட்டில் விளையும் மூங்கிலை வெட்டி, அதன் சொரசொரப்பான புறத்தோலை உரித்து, உள்ளிருக்கும் மெல்லிய நாரை எடுத்து நேர்த்தியான கூடையாகப் (முச்சில்) பின்னுவது போல, தூலமான இந்த ஊனுடம்பிலிருந்து பிராண வாயுவைச் சுழுமுனை நாடிக்குள் செலுத்திப் பிரித்தெடுக்க வேண்டும். அவ்வாறு பிராணனை உச்சிக்கு ஏற்றி, பரமனின் திருவைந்தெழுத்தை அகத்தே உச்சரித்து ஆராயும் போது, மிக நுண்ணிய பிரம்ம நாடியில் இறையொளி தானாகப் பிரகாசிக்கும். புலன்களின் வெளிநோக்கிய பற்றை அரிந்து அறுத்து, உள்நோக்கி உணர்பவர்க்கே இந்த அரிய வித்தை வசப்படும்.

Someone stays with a companion inside the Supreme's five letters, and from a height a mantra is uttered. The next image is a craft. Bamboo is cut, the fiber is stripped, and a topknot is made in that same manner. What has been examined as a thread is where the thing appears, and it is taken by cutting through to understanding. The five letters are worked here the way a maker works a stalk into cord. Sitting with the companion is the start. The thread is the proof.

The teaching

Sivavakkiyar employs the metaphor of an artisan to illustrate the subtle craft of Vasi yoga and internal mantra chanting. In deep yogic union—aligning vital breath and attentive mind in stillness—the practitioner raises the upward breath through the central nadi (ஓங்கி நாடி) to chant the Supreme Lord's Five Letters at the crown center (Sahasrara). Just as an expert craftsman cuts raw bamboo, strips its inner fibrous strands, and skillfully weaves a delicate structure (முச்சில்), the yogi must isolate the exceedingly fine thread of consciousness (the Brahma-nadi) from the dense physical body. Through deep analytical discernment and meditative contemplation (ஆய்ந்த நூல்), the seeker cuts away gross sensory identifications and directly experiences the subtle luminous vibration pulsating within.

Verse 256

1புண்டரீக மத்தியில் உதித்தெழந்த சோதியை
2மண்டலங்கள் மூன்றினோடு மன்னுகின்ற மாயனை
3அண்டரண்டம் ஊடறுத்து அறிந்துணர வல்லீரேல்
4கண்டகோயில் தெய்வம் என்று கையெடுப்ப தில்லையே.

1Pundariiga maththiyil udhiththezhandha sodhiyai
2Mandalangal muunrinodu mannuginra maayanai
3Andarandam uudaruththu arindhunara valliireel
4Kandagoyil theyvam enru kaiyeduppa thillaiyee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 257. It explains a word in this song: புண்டரீகம் - தாமரை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

இதயத் தாமரையின் (புண்டரீகம்) நடுவே தானே சுடராய் எழும் பராசக்தியின் ஜோதியையும், அக்கினி, சூரிய, சந்திர மண்டலங்கள் என்ற மூவகை யோக மண்டலங்களுக்குள் நிலைபெற்று ஆளும் மாயப் பரம்பொருளையும் ஒருவன் தன் அகக்கண்ணால் காண வேண்டும். பிரபஞ்சப் பெருவெளியையும் (அண்டம்), உடலாகிய சிற்றுலகையும் (பிண்டம்) ஊடறுத்து நிற்கும் அந்த ஏக பரம்பொருளைத் தனக்குள் அறியும் மெய்ஞ்ஞானம் வாய்த்துவிட்டால், வழியில் காணும் கற்கோயில்களையும் சிலைகளையும் 'தெய்வம்' என்று கருதி அவன் கைகூப்பி வணங்க மாட்டான்; ஏனெனில் அவனது அகமே அந்தப் பரம்பொருளின் நித்திய ஆலயமாகி விடுகிறது.

A light rises in the middle of the lotus, and the old word for that flower is glossed simply as the lotus. With the light stands the mysterious one who abides among three circles. If you can cut through world within world and feel what is there, the hands stay down before the god of a temple merely seen. Inward sight takes the place of the salute. The flower is ordinary. The refusal of the gesture is the whole turn.

The teaching

The Siddha points the spiritual seeker toward the unconditioned Light that dawns in the lotus of internal awareness (புண்டரீக மத்தி). This Supreme Enchanter (மாயன்) perpetually governs the three cosmic and internal spheres: the Agni, Surya, and Chandra mandalas (fire, sun, and moon centers of subtle yogic anatomy). Sivavakkiyar poses an uncompromising challenge: if you possess the yogic power and awakened insight to pierce through the macroscopic layers of the cosmos and the microscopic sheaths of the body (அண்டரண்டம் ஊடறுத்து), discovering the Divine within your own heart, you will never again fold your hands in homage to stone idols residing in external temples (கண்ட கோயில் தெய்வம் என்று கையெடுப்பது இல்லையே). When the living temple of consciousness is unlocked, all external masonry shrines and ritual idol worship become entirely obsolete.

Verse 257

1அம்பலங்கள் சந்தியில் ஆடுகின்ற வம்பனே
2அன்பனுக்குள் அன்பனாய் நிற்பதுஆதி வீரனே
3அன்பருக்குள் அன்பராய் நின்றஆதி நாதனே
4உம்பருக்கு உண்மையாய் நின்றஉண்மை உண்மையே.

1Ambalangal sandhiyil aaduginra vambanee
2Anpanukkul anpanaay nirpadhuaadhi viiranee
3Anparukkul anparaay ninraaadhi naadhanee
4Umbarukku unmaiyaay ninraunmai unmaiyee.

Printed in the source at the start of verse 257, this gloss explains a word in verse 256: புண்டரீகம் - தாமரை

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஆசார விதிகளுக்கு அடங்காது, உடலின் ஆதாரங்கள் சந்திக்கும் சிதாகாசப் பெருவெளியில் (அம்பலங்கள் சந்தியில்) நடனமாடும் எம்பிரானை, வைதிக உலகம் தன் குறுகிய விதிகளால் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் 'வம்பன்' எனத் தூற்றுகிறது. ஆனால், உண்மை அன்போடு வழிபடும் மெய்யடியார்களுக்குள் அவன் அன்பேயான ஆதி வீரனாகவும், ஆதி நாதனாகவும் வீற்றிருக்கின்றான். தேவர்களுக்கும் முனிவர்களுக்கும் எட்டாத அந்தப் பரம்பொருள், அன்பினால் தன்னையே ஒப்புவிக்கும் ஆன்மாவில் சத்தியத்தின் மெய்ப்பொருளாய் (உண்மை உண்மையே) நிலவுகிறது. புறத்தில் ஆசார வேடமிட்டுத் திரிவோருக்கு அல்லாமல், அகத்தில் அன்பு பெருக்கும் தூயவர்க்கே இச்சிவயோகத் தலைவன் வசப்படுவான்.

The dancer is called a rogue, and the place of the dance is where open courts meet, a crossing rather than a closed shrine. That same one stands as the beloved within the beloved, and is the primal hero. Among lovers he stands as the lover, the primal lord. For the celestials he stood as truth, and the line stays with that word until truth itself is what remains. The address is intimate and absolute together. Dance, love, and truth are one person, spoken to directly.

The teaching

The cosmic dance of Shiva is celebrated not within a distant golden shrine, but at the open crossroads of consciousness (அம்பலங்கள் சந்தி / the subtle junction where the pranic currents converge). To rigid, rule-bound ritualists who demand conventional decorum, the Lord appears as an unruly, unpredictable rogue (வம்பன்) who defies institutional confines. Yet, to the sincere devotee, He reveals Himself as the intimate Lover dwelling within love itself (அன்பனுக்குள் அன்பன்). He is the primordial hero (ஆதி வீரன்) who slays cosmic illusion, the ancient master (ஆதி நாதன்) of all true seekers, and the supreme Reality that transcends the heavens of the gods. Sivavakkiyar affirms that this living presence within the loving heart is the absolute Truth of truths (உண்மை உண்மையே).

Verse 258

1அண்ணலாவது ஏதடா? அறிந்துரைத்த மந்திரம்
2தண்ணலாக வந்தவன் சகலபுராணம் கற்றவன்
3கண்ணனாக வந்ததன் காரணத் துதித்தவன்
4ஒண்ணதாவது ஏதடா? உண்மையான மந்திரம்?

1Annalaavadhu eedhadaa? arindhuraiththa mandhiram
2Thannalaaga vandhavan sagalapuraanam katravan
3Kannanaaga vandhadhan kaaranath thudhiththavan
4Onnadhaavadhu eedhadaa? unmaiyaana mandhiram?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

வெற்று வேடங்களையும், புராணக் கதைகளைப் படித்து மனப்பாடம் செய்து பிதற்றும் பண்டிதர்களையும் நோக்கிச் சிவவாக்கியர் வினவும் கூர்மையான வினா இது. பதினெண் புராணங்களையும் கற்று, தெய்வ அவதாரங்களின் காரண காரியங்களை அழகாகப் பேசி, தங்களை 'அண்ணல்' என்றும் பெரிய ஞானிகள் என்றும் கூறிக்கொள்பவர்களால் பிறவித் தளையை அறுக்க முடியுமா? வெறும் ஏட்டறிவாலும் வாய்ப் பேச்சாலும் அடையக்கூடியது என்ன உள்ளது? இவை யாவும் மெய்யான மந்திரமாகி விடுமா? விந்துவும் நாதமும் ஒடுங்கி, பிறவிப் பிணியை அடியோடு மாய்க்கும் அந்த நித்தியமான உள்ளுணர்வு மந்திரத்தை (உண்மையான மந்திரம்) அனுபவத்தில் உணர்வதே மெய்யறிவாகும்.

Titles are set out and left empty. What is it, the line asks, to be a lord? There is a mantra someone understood and then recited. There is a man who came as cool grace and learned every purana. There is one who praised the cause of Kannan's coming. The singer will not rank these accomplishments. The closing question is blunt: what is able to be, and which mantra is the true one? Stories learned and an advent praised still wait on a name that has not been answered.

The teaching

Sivavakkiyar boldly interrogates the vanity of religious titles, mythological erudition, and dogmatic authority. What truly makes someone a supreme master or venerable lord (அண்ணல்)? Is it merely memorizing sacred incantations, mastering all eighteen Puranas, adopting an air of cool piety, or eloquently eulogizing the avatars of Vishnu? The Siddha dismisses all intellectual scholasticism and theological pedigree as superficial theater. He demands of the seeker: what is actually attainable through living experience, and what constitutes the authentic, living mantra? Outward puranic tales and ritual recitations are dead letters unless the practitioner realizes that unconditioned inner Word which instantly terminates the root of mortal ignorance.

Verse 259

1உள்ளதோ புறம்பதோ உயிர்ஒடுங்கி நின்றிடம்
2மெள்ளவந்து கிட்டிநீர் வினவவேணும் என்கிறீர்?
3உள்ளதும் புறம்பதும் ஒத்தபோது நாதமாம்
4கள்ளவாச லைத்திறந்து காணவேணும் மந்திரம்.

1Ulladho purambadho uyirodungi ninridam
2Mellavandhu kittiniir vinavaveenum engiriir?
3Ulladhum purambadhum oththapodhu naadhamaam
4Kallavaasa laiththirandhu kaanaveenum mandhiram.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உயிர் மூச்சானது ஒடுங்கும் இடம் உள்ளேயா அல்லது வெளியேயா என்று அறியாமையால் மெல்ல வந்து கேட்கும் உலகினருக்கு வாசி யோகத்தின் அதிநுட்பமான திறவுகோலை ஈண்டு உணர்த்துகிறார். மூக்கின் வழியே வெளிப்படும் புற மூச்சும் (பிங்கலை), உள்ளிழுக்கும் உள் மூச்சும் (இடை) சமநிலையில் நின்று ஒன்றுபடும் போது (கும்பகம் / ஒத்தபோது), அகத்தில் பேரொலியான நாதம் பிரணவமாய் முழங்கும். கள்ளத்தனமாய் மாயையால் பூட்டப்பட்டிருக்கும் சுழுமுனை என்னும் 'கள்ளவாசலை' வாசி யோகக் கனலால் திறந்து பார்த்தால் மட்டுமே, அங்கு ஒளிரும் பரம மந்திரத்தின் உண்மைச் சொரூபத்தை நேருக்கு நேராகக் காண முடியும்.

Where does the life-breath stand once it has drawn itself in: inside, or outside? The answer people give is a matter of manners. Come softly, draw near, and ask. The song waits until inside and outside match, and then names nada, the sounding. The mantra is something that has to be seen, and the way is a hidden door opened. The printed line crowds the words for that door. The act is still plain: open it and look, rather than inquire from the threshold.

The teaching

A masterclass in the esoteric mystery of breath (Pranayama) and non-dual awakening. Seekers timidly approach the master asking where the vital life-breath (உயிர்) ultimately dissolves: does it abide inside the physical form or outside in the cosmic ether? Sivavakkiyar cuts through their hesitation by revealing the foundational law of Vasi yoga: when the internal inhalation and external exhalation are harmonized into absolute motionless equilibrium (உள்ளதும் புறம்பதும் ஒத்தபோது), the primordial cosmic vibration (நாதம் / Nada) reverberates throughout one's being. To directly perceive this living mantra of Truth, one cannot remain a passive philosophical spectator; one must unlock the deceitful, secret doorway (கள்ளவாசல் / the concealed Sushumna channel and crown portal) through rigorous yogic breath control.

Verse 260

1ஆரலைந்து பூதமாய் அளவிடாத யோனியும்
2பாரமான தேவரும் பழுதிலாத பாசமும்
3ஓரொணாத அண்டமும் உலோகலோக லோகமும்
4சேரவெந்து போயிருந்த தேகம்ஏது செப்புமே?

1Aaralaindhu puudhamaay alavidaadha yoniyum
2Paaramaana theevarum pazhudhilaadha paasamum
3Oronaadha andamum ulogaloga logamum
4Seeravendhu poyirundha theegameedhu seppumee?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஐம்பூதங்களின் சேர்க்கையாய், கணக்கற்ற யோனிப் பிறவிகளாய், சுமை தரும் தேவர்களாய், அறுக்க முடியாத உலகப் பாசங்களாய், அளவிட முடியாத அண்ட பகிரண்டங்களாய் விரிந்து கிடக்கும் இந்த மாயப் பிரபஞ்சத்தில், இன்ப துன்பங்களை அனுபவித்த இந்த ஊனுடம்பு முடிவில் சுடுகாட்டுத் தீயில் வெந்து சாம்பலாகிப் போனால், அது எதைத்தான் பேச முடியும்? நிலையற்ற இந்தக் காயத்தின் மீது பற்று வைத்து, உலகாயத சுகங்களையும் மதச் சடங்குகளையும் போற்றும் மனிதனின் மமதையை இப்பாடல் சுட்டெரிக்கிறது. முடிவில் பிடி சாம்பலாகும் உடலை நம்பாமல், அதற்குள் உறையும் அழிவற்ற மெய்ப்பொருளை அறிவதே விவேகமாகும்.

The verse piles a world and then burns the one who might report it. Elements appear in a compressed opening phrase, with a source that cannot be measured, gods who weigh like a burden, a bond with no flaw, a universe that will not be made one, and worlds stacked on worlds. Against that stands a body that joined, burned, and was gone. What remains for that body to say? The opening count is uncertain in the print. The ash has nothing left to tell.

The teaching

An unsparing critique of ostentatious religiosity, communal hypocrisy, and mechanical piety. Sivavakkiyar questions the crowds who gather in elaborate sectarian costumes (கூடி நின்ற கோலம்), calculating the geographical distances of their arduous pilgrimages (ஓடி நின்ற தூரம்) as badges of spiritual merit. What real spiritual good is gained when one fails to seek the Divine within the living breath-channels (நாடி) of one's own organism? Simply singing devotional hymns with the throat (பாடி நின்ற பத்தர்) without an inward alchemical transformation does not secure the intimate grace of the Divine. The Lord does not dispense grace to superficial, external pageantry; He reveals Himself only to those who cease their restless running and realize the silent presence within the body.