சிவவாக்கியம்

Verse 441

1ஆகமூல நாடியில் அனல்எழுப்பி அன்புடன்
2மோகமான மாயையில் முயல்வதும் ஒழிந்திடில்
3தாகமேரு நாடியே அனேகமான வாறுபோல்
4ஏகர்பாதம் அன்புடன் இறைஞ்சினார் அறிவரே.

1Aagamuula naadiyil analezhuppi anpudan
2Mogamaana maayaiyil muyalvadhum ozhindhidil
3Thaagameeru naadiyee aneegamaana vaarupol
4Eegarpaadham anpudan irainjinaar arivaree.

Printed in the source at the start of verse 441, this gloss explains a word in verse 440: தந்தி - நாடி

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உடலின் மூலாதார நாடியில் உறங்கும் குண்டலினிக் கனலை அன்போடு ஊதி எழுப்பி, உலக போக மாயைகளில் மனம் அலைந்து உழல்வதை அடியோடு கைவிட வேண்டும். அவ்வாறு உலகப் பற்று நீங்கும் போது, தாகமுற்ற ஜீவனின் தாகத்தைத் தணிக்கும் அமிர்த நதியாய், முதுகெலும்பாகிய பொன் மேரு நாடியின் (சுழுமுனையின்) வழியே பிராணன் பல்கிப் பெருகிப் பாய்கிறது. ஒப்பற்ற ஏகனாகிய பரம்பொருளின் திருவடிகளை உள்ளமுருகிச் சரணடைந்த மெய்யடியார்கள் மட்டுமே, இந்த யோகக் கனலின் எழுச்சியையும், அது தரும் அழியாத அத்வைத ஞானப் பெருவழியையும் உள்ளவாறு தெளிவாக அறிவார்கள்.

In the body's root channel, raise fire, and do it with love. Striving in the illusion of lust has to stop as well. Then, like a Meru-channel of thirst becoming many, a tight compound, those who bowed with love at the feet of the One will know. Fire at the root and the end of lustful effort belong together. Knowledge is promised to that bow, once desire's maya has been left off.

The teaching

In the subtle root channel of the body (ஆக மூலநாடி / Muladhara), the practitioner must ignite the sacred spiritual fire of Kundalini (அனல் எழுப்பி) with deep devotion. By extinguishing the unruly senses (பொறி அழித்து) and refusing to let the vital energy leak into the delusions of lustful indulgence (போக மாய்கை), the upward prana surges through the golden central Meru-channel (மேரு நாடி / the spinal column). As worldly thirst is transmuted into the nectar of spiritual awakening, those who bow with pure, selfless love at the lotus feet of the One Non-Dual Lord directly perceive the transcendent Truth that lies beyond all conceptual knowledge.

Verse 442

1அறிந்துநோக்கி உம்முளே அயந்தியானம் உம்முளே
2பிறந்திராமல் ஏகர்பாதம் பெற்றிருப்பது உண்மையே
3அறிந்துமீள வைத்திடா வகையுமரணம் ஏத்தினார்
4செறிந்துமேலை வாசலைத் திறந்துபாரும் உம்முளே.

1Arindhunokki ummulee ayandhiyaanam ummulee
2Pirandhiraamal eegarpaadham petriruppadhu unmaiyee
3Arindhumiila vaiththidaa vagaiyumaranam eeththinaar
4Serindhumeelai vaasalaith thirandhupaarum ummulee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

படைப்புக் கடவுளான பிரம்மனின் தியானமும் படைப்பு ரகசியமும் வேறெங்கோ இல்லை; அது உங்கள் உடம்பிற்குள்ளேயே நிகழும் அக இயக்கமே என்பதை அறிந்து உள்நோக்குங்கள். மீண்டும் கருப்பையில் பிறவாமல் ஏகனாகிய சிவபெருமானின் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டு நித்தியமாய் நிலைத்திருப்பதே உண்மை முக்தியாகும். மரணமில்லாப் பெருவாழ்வு பெற்ற சித்தர்கள் போற்றிய 'மரணத்தை வெல்லும்' யோகக் கலை இதுவேயாகும். புற உலக நினைவுகளை ஒருமுகப்படுத்தி, கபாலத்து உச்சியிலுள்ள மேலை வாசலான பிரம்மரந்திரக் கதவைத் திறந்து உள்ளே நோக்கினால், பிறப்பிறப்பற்ற ஜோதிப் பரம்பொருள் உங்கள் இதயக் குகைக்குள்ளேயே சுடர்விட்டுப் பிரகாசிப்பதைக் கண்கூடாகக் காணலாம்.

Looking with knowledge is located inside you, and so is meditation on Ayan. The truth is named as holding the One's feet without being born. Death is praised by those who, once they know, are not set going back. The last command is spatial. Draw close, open the upper doorway, and look within yourself. Birth is the condition to be out of. The upper gate is the place to open. Meditation is not sent elsewhere. The verse insists it was inside all along.

The teaching

Sivavakkiyar teaches that true contemplation is entirely internal: the meditation on the Creator Brahma (அயன் தியானம்) must be recognized as taking place within one's own consciousness. The ultimate goal is to abide permanently at the feet of the One, escaping the cycle of involuntary rebirth in mortal wombs. Realized Siddhas praise the mystical "death of death" (மரணம் ஏத்தினார்)—the conscious transcendence of mortal limitation through yogic mastery. Sivavakkiyar issues an urgent command: gather your scattered awareness, unlock the supreme upper doorway (மேலை வாசல் / the crown door of Brahma / Brahmarandhra), and gaze within yourself upon the boundless, uncreated Light of the Self.

Verse 443

1சோதியாக உம்முளே தெளிந்துநோக்க வல்லீரேல்
2சோதிவந்து உதித்திடும் துரியகீதம் உற்றிடும்
3ஆதி சக்கிரத்தினில் அமர்ந்துதீர்த்தம் ஆடுவன்
4பேதியாது கண்டுகொள் பிராணனைத் திருத்தியே.

1Sodhiyaaga ummulee thelindhunokka valliireel
2Sodhivandhu udhiththidum thuriyagiidham utridum
3Aadhi sakkiraththinil amarndhudhiirththam aaduvan
4Peedhiyaadhu kandugol piraananaith thiruththiyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தன் உடம்பிற்குள்ளேயே பரம்பொருளைத் தூய ஜோதி வடிவமாய் ஐயமறத் தெளிந்து நோக்க வல்லவர்க்கு, உள்ளுக்குள் சுயம்புவான ஞானப் பேரொளி தானாகவே உதயமாகும்; அப்போது வாக்கு மனங்களைக் கடந்த துரிய நிலையின் அனாஹத கீதம் (துரிய கீதம்) உள்ளே முழங்கும். ஆதி சக்கரமாகிய மூலாதாரத்திலும் சகஸ்ராரத்திலும் பரமசிவன் எழுந்தருளி, ஞான அமுதத் தீர்த்தத்தில் ஆனந்தமாய் நீராடுவான். இந்த உன்னத அக அனுபவங்கள் நிகழும் போது மனம் கலங்கி பேதமடையாமல், பிராண வாயுவை (வாசியை) நேர்படுத்தி அடக்கி, இந்தத் தெய்வீகத் திருவிளையாடலை அமைதியோடு கண்டு இன்புறுங்கள் என்று சித்தர் யோக ரகசியத்தை அருளுகிறார்.

If you can look inside yourself as light, and look clearly, light dawns, and the song of turiya, the fourth state, is reached. He sits in the primal chakra and dances the sacred water. Do not take fright. See, with the breath set right. Clear looking brings that dawn and a song beyond the three ordinary states. His act is the water's dance in the first wheel. Yours is to correct the breath and look without alarm.

The teaching

If the seeker possesses the refined spiritual clarity to look within their own being as pure Light, that supreme self-luminous Radiance immediately dawns, and the ecstatic celestial melody of the transcendent fourth state (துரிய கீதம் / Turiya nada) reverberates through their entire consciousness. The Primordial Lord seats Himself in the primal chakra (ஆதி சக்கரம் / Muladhara and Sahasrara) and bathes playfully in the ambrosial waters of divine grace (தீர்த்தம் ஆடுவன்). Sivavakkiyar counsels the seeker: do not be alarmed or shaken by these profound energetic shifts; discipline and harmonize the subtle breath (பிராணனைத் திருத்தி), and witness the glorious inner dance of the Divine without fear.

Verse 444

1திருவுமாகிச் சிவனுமாகித் தெளிந்துளோர்கள் சிந்தையில்
2மருவிலே எழுந்துவீசும் வாசனைய தாகுவன்
3கருவிலே விழுந்தெழுந்த கந்மவாத னைஎலாம்
4பரிதமுன் இருளதாய் பரியும்அங்கி பாருமே.

1Thiruvumaagis sivanumaagith thelindhulorgal sindhaiyil
2Maruvilee ezhundhuviisum vaasanaiya thaaguvan
3Karuvilee vizhundhezhundha kanmavaadha naielaam
4Paridhamun iruladhaay pariyumangi paarumee.

The Project Madurai table prints this gloss beside verse 445. It explains a word in this song: பரிதி - சூரியன் அங்கி - நெருப்பு

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அகத்தூய்மை பெற்ற ஞானிகளின் சிந்தையில் பரம்பொருள் திருமகளாகிய சக்தியுமாய், சிவபெருமானுமாகி, மலரில் இயற்கையாய் மணக்கும் நறுமணம் போலப் பிரிக்க முடியாதபடி வீற்றிருப்பான். எண்ணற்ற பிறவிகளில் இருண்ட கருப்பைகளில் விழுந்து விழுந்து உழன்றதால் ஆன்மாவைப் பிடித்துள்ள பழவினைகளும் கன்ம வாசனைகளும் (கன்ம வாசனை), உதய சூரியனைக் கண்ட அடர்ந்த இருளைப் போலச் சுவடு தெரியாமல் விலகி ஓடும். சுழுமுனையில் பற்றி எரியும் குண்டலினி என்னும் ஞான அக்னியைத் (அங்கி) தன் அகக்கண்ணால் ஒருமுகப்பட்டு நோக்கும் போது, சகல வினைகளும் சாம்பலாகி ஆன்மா தன் ஆதி சுபாவமான சிவத்துவத்தை அடைகிறது.

In the thought of those who are clear, he is grace and he is Siva, and he is the fragrance that rises and blows along the way. Every karmic impression that fell and rose in the womb is gathered for a seeing. The gloss is direct: பரிதி is the sun, and அங்கி is fire. See the moving fire, and the darkness before the sun. Karmic scent is pointed at. Sun and fire are what one is told to watch.

The teaching

In the clarified understanding of realized mystics, the Supreme manifests simultaneously as auspicious Mother (திரு / Shakti) and Transcendent Father (சிவன்), indwelling the garden of the mind like a sweet, pervasive fragrance rising from a blossom. All the heavy karmic vasanas (கன்ம வாசனை) accumulated from falling into dark wombs across countless rebirths are instantly dissolved, just as thick darkness dissipates before the rising sun (பரிதி முன் இருளதாய்). Sivavakkiyar instructs the seeker to gaze upon the sacred, moving internal fire (அங்கி / Kundalini agni) that incinerates all past karmic debris, leaving behind the pure, unblemished splendor of Consciousness.

Verse 445

1பாரும்எந்தை ஈசன்வைத்த பண்பிலே இருந்துநீர்
2சேருமே நடுவறிந்து செம்மையான அப்பொருள்
3வேரையும் முடியையும் விரைந்துதேடி மால்அயன்
4பார்இடந்து விண்ணிலே பிறந்தும்கண்டது இல்லையே.

1Paarumendhai iisanvaiththa panpilee irundhuniir
2Seerumee naduvarindhu semmaiyaana apporul
3Veeraiyum mudiyaiyum viraindhudheedi maalayan
4Paaridandhu vinnilee pirandhumgandadhu illaiyee.

Printed in the source at the start of verse 445, this gloss explains a word in verse 444: பரிதி - சூரியன் அங்கி - நெருப்பு

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எந்தையாகிய ஈசன் படைத்த இயற்கையான ஆன்மப் பண்பில் நிலைபெற்று, இடகலை-பிங்கலை என்ற இரு எல்லைகளிலும் சிக்காமல் 'நடு' எனப்படும் சுழுமுனை மார்க்கத்தை அறிந்து நின்றால், செம்மையான அந்தப் பரம்பொருளை எளிதில் அடைந்துவிடலாம். சிவபெருமானின் திருவடி வேரைக் காண நிலத்தைத் தோண்டிச் சென்ற திருமாலும், திருமுடி உச்சியைத் தேடி விண்மீது பறந்த பிரம்மனும் தம்முடைய அகந்தையினால் விரைந்து தேடியும் அவனைக் காணவே முடியவில்லை என்ற புராண நிகழ்வைச் சிவவாக்கியர் அகப்பார்வையில் விளக்குகிறார். புறத்தே மண்ணிலும் விண்ணிலும் ஓடித் தேடினால் அகப்படாத ஈசன், நடுநாடியான சுழுமுனையில் அமைதியாய் நிலைத்து நிற்கும் மெய்யன்பர்க்குத் தன்னுணர்வில் உடனே வெளிப்படுவான்.

Remain in the nature our father Isa set down. Knowing the middle, one reaches the excellent Thing. A famous search is then told against itself. The glosses give மால் as Tirumal, பார் as the world, and இடந்து as having dug. Vishnu and Brahma hunted in haste for root and crown, dug the world, were born in the sky, and still did not see. The middle is where those searches never stood. Haste and digging fail.

The teaching

Abide serenely in the natural spiritual equilibrium established by our Father, the Supreme Lord. By discerning the "middle" (நடு / the central Sushumna path, balancing between Ida and Pingala, between sensory indulgence and rigid asceticism), one unites with the immaculate Reality. Sivavakkiyar reinterprets the famous Puranic myth of Brahma and Vishnu: Vishnu dug frantically into the subterranean earth to find Shiva’s feet, while Brahma flew into the heavens to locate Shiva’s crown, yet both failed in their egoistic haste. The infinite Divine cannot be discovered through outward climbing or downward excavation; It reveals Itself only to those who cease all restless seeking and rest in the tranquil Middle Channel within.

Verse 446

1கண்டிலாது அயன்மால் என்று காட்சியாகச் சொல்லுறீர்
2மிண்டினால் அரசனும் மேவலாய் இருக்குமோ?
3தொண்டுமட்டும் அன்புடன் தொழுதுநோக்க வல்லீரேல்
4பண்டுமுப் புரம்எரிந்த பத்திவந்து முற்றுமே.

1Kandilaadhu ayanmaal enru kaatsiyaagas solluriir
2Mindinaal arasanum meevalaay irukkumo?
3Thondumattum anpudan thozhudhunokka valliireel
4Pandumup puramerindha paththivandhu mutrumee.

மால் - திருமால் பார் - உலகம் இடந்து - தோண்டி

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரம்மனையும் விஷ்ணுவையும் தாமே கண்கூடாகக் கண்டதாகப் போலியான காட்சிகளைப் புனைந்துரைக்கும் வேடதாரிகளைச் சிவவாக்கியர் சாடுகிறார். திமிரோடும் அகந்தையோடும் (மிண்டு) பிடிவாதம் செய்யும் ஒரு குடிமகனுக்கு நாட்டின் மன்னன் அருள் பாலித்து நெருங்கி வருவானா? இறையனுபவம் என்பது தர்க்கத்தாலோ வீண் பிடிவாதத்தாலோ வருவதன்று. எவ்வித கர்வமும் இன்றி தன்னலமற்ற தொண்டுணர்வோடும், உருகும் அன்போடும் ஈசனைத் தொழுது அகமுகமாய் நோக்க வல்லவர்க்கு மட்டுமே, பண்டைக் காலத்தில் முப்புரங்களையும் எரித்தழித்த ஞானாக்னி போன்ற தீவிர பக்தி உள்ளத்தில் முதிர்ந்து பரிபூரண முக்தியை நல்கும்.

People speak of Brahma and Tirumal as if the speech were a vision, and they have not seen. The gloss gives மால் as Vishnu. Insolence is asked a blunt question: press him, and will the king stay as one who can be embraced? Service alone, with love, a worshipping look, brings an old devotion to ripeness, the devotion of the three cities burned. Vision-talk is empty. Loving service fills that devotion out.

The teaching

Scholars and hypocritical priests speak boastfully of having visions of Brahma and Vishnu, yet their claims are mere theatrical delusions. Sivavakkiyar asks with biting pragmatism: if a subject behaves with arrogance and aggressive demands, will the sovereign king ever welcome him into close intimacy? Divinity cannot be grasped through intellectual insolence or forceful pretension. Only when the seeker approaches with humble, dedicated service (தொண்டு) and adores the Divine with tender love, does the ancient, all-consuming devotion that reduced the three demonic cities to ashes (முப்புரம் எரிந்த பத்தி) reach its complete, illuminating maturity.