சிவவாக்கியம்

Verse 445

1பாரும்எந்தை ஈசன்வைத்த பண்பிலே இருந்துநீர்
2சேருமே நடுவறிந்து செம்மையான அப்பொருள்
3வேரையும் முடியையும் விரைந்துதேடி மால்அயன்
4பார்இடந்து விண்ணிலே பிறந்தும்கண்டது இல்லையே.

1Paarumendhai iisanvaiththa panpilee irundhuniir
2Seerumee naduvarindhu semmaiyaana apporul
3Veeraiyum mudiyaiyum viraindhudheedi maalayan
4Paaridandhu vinnilee pirandhumgandadhu illaiyee.

Printed in the source at the start of verse 445, this gloss explains a word in verse 444: பரிதி - சூரியன் அங்கி - நெருப்பு

ஆழ்ந்த கருத்துரை

எந்தையாகிய ஈசன் படைத்த இயற்கையான ஆன்மப் பண்பில் நிலைபெற்று, இடகலை-பிங்கலை என்ற இரு எல்லைகளிலும் சிக்காமல் 'நடு' எனப்படும் சுழுமுனை மார்க்கத்தை அறிந்து நின்றால், செம்மையான அந்தப் பரம்பொருளை எளிதில் அடைந்துவிடலாம். சிவபெருமானின் திருவடி வேரைக் காண நிலத்தைத் தோண்டிச் சென்ற திருமாலும், திருமுடி உச்சியைத் தேடி விண்மீது பறந்த பிரம்மனும் தம்முடைய அகந்தையினால் விரைந்து தேடியும் அவனைக் காணவே முடியவில்லை என்ற புராண நிகழ்வைச் சிவவாக்கியர் அகப்பார்வையில் விளக்குகிறார். புறத்தே மண்ணிலும் விண்ணிலும் ஓடித் தேடினால் அகப்படாத ஈசன், நடுநாடியான சுழுமுனையில் அமைதியாய் நிலைத்து நிற்கும் மெய்யன்பர்க்குத் தன்னுணர்வில் உடனே வெளிப்படுவான்.

Remain in the nature our father Isa set down. Knowing the middle, one reaches the excellent Thing. A famous search is then told against itself. The glosses give மால் as Tirumal, பார் as the world, and இடந்து as having dug. Vishnu and Brahma hunted in haste for root and crown, dug the world, were born in the sky, and still did not see. The middle is where those searches never stood. Haste and digging fail.

The teaching

Abide serenely in the natural spiritual equilibrium established by our Father, the Supreme Lord. By discerning the "middle" (நடு / the central Sushumna path, balancing between Ida and Pingala, between sensory indulgence and rigid asceticism), one unites with the immaculate Reality. Sivavakkiyar reinterprets the famous Puranic myth of Brahma and Vishnu: Vishnu dug frantically into the subterranean earth to find Shiva’s feet, while Brahma flew into the heavens to locate Shiva’s crown, yet both failed in their egoistic haste. The infinite Divine cannot be discovered through outward climbing or downward excavation; It reveals Itself only to those who cease all restless seeking and rest in the tranquil Middle Channel within.

Verse 446

1கண்டிலாது அயன்மால் என்று காட்சியாகச் சொல்லுறீர்
2மிண்டினால் அரசனும் மேவலாய் இருக்குமோ?
3தொண்டுமட்டும் அன்புடன் தொழுதுநோக்க வல்லீரேல்
4பண்டுமுப் புரம்எரிந்த பத்திவந்து முற்றுமே.

1Kandilaadhu ayanmaal enru kaatsiyaagas solluriir
2Mindinaal arasanum meevalaay irukkumo?
3Thondumattum anpudan thozhudhunokka valliireel
4Pandumup puramerindha paththivandhu mutrumee.

மால் - திருமால் பார் - உலகம் இடந்து - தோண்டி

ஆழ்ந்த கருத்துரை

பிரம்மனையும் விஷ்ணுவையும் தாமே கண்கூடாகக் கண்டதாகப் போலியான காட்சிகளைப் புனைந்துரைக்கும் வேடதாரிகளைச் சிவவாக்கியர் சாடுகிறார். திமிரோடும் அகந்தையோடும் (மிண்டு) பிடிவாதம் செய்யும் ஒரு குடிமகனுக்கு நாட்டின் மன்னன் அருள் பாலித்து நெருங்கி வருவானா? இறையனுபவம் என்பது தர்க்கத்தாலோ வீண் பிடிவாதத்தாலோ வருவதன்று. எவ்வித கர்வமும் இன்றி தன்னலமற்ற தொண்டுணர்வோடும், உருகும் அன்போடும் ஈசனைத் தொழுது அகமுகமாய் நோக்க வல்லவர்க்கு மட்டுமே, பண்டைக் காலத்தில் முப்புரங்களையும் எரித்தழித்த ஞானாக்னி போன்ற தீவிர பக்தி உள்ளத்தில் முதிர்ந்து பரிபூரண முக்தியை நல்கும்.

People speak of Brahma and Tirumal as if the speech were a vision, and they have not seen. The gloss gives மால் as Vishnu. Insolence is asked a blunt question: press him, and will the king stay as one who can be embraced? Service alone, with love, a worshipping look, brings an old devotion to ripeness, the devotion of the three cities burned. Vision-talk is empty. Loving service fills that devotion out.

The teaching

Scholars and hypocritical priests speak boastfully of having visions of Brahma and Vishnu, yet their claims are mere theatrical delusions. Sivavakkiyar asks with biting pragmatism: if a subject behaves with arrogance and aggressive demands, will the sovereign king ever welcome him into close intimacy? Divinity cannot be grasped through intellectual insolence or forceful pretension. Only when the seeker approaches with humble, dedicated service (தொண்டு) and adores the Divine with tender love, does the ancient, all-consuming devotion that reduced the three demonic cities to ashes (முப்புரம் எரிந்த பத்தி) reach its complete, illuminating maturity.

Verse 447

1முற்றுமே அவன்ஒழிந்து முன்பின்ஒன்றும் காண்கிலேன்
2பற்றிலாத ஒன்றுதன்னை பற்றிநிற்க வல்லது
3கற்றிதாலோ ஈசர்பாதம் காணலா யிருக்குமோ?
4பெற்றபேரை அன்புடன் பிரியமாகக் கேளுமே.

1Mutrumee avanozhindhu munpinonrum kaangileen
2Patrilaadha onrudhannai patrinirka valladhu
3Katridhaalo iisarpaadham kaanalaa yirukkumo?
4Petrapeerai anpudan piriyamaagak keelumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அத்வைத ஞானத்தின் உச்ச அனுபவத்தைச் சிவவாக்கியர் இப்பாடலில் பாடுகிறார்: எங்கு நோக்கினும் சிவபரம்பொருளைத் தவிர முன்னும் பின்னும் வேறொரு பொருளையும் நான் காணவில்லை; சர்வமும் அவனேயாய் நிறைந்துள்ளான்! எவ்வித உலகப் பற்றுகளும் அற்ற அந்தப் பரம்பொருளை, தானும் பற்றற்று நின்று அகத்தே பற்றிப் பிடிப்பதே முக்தியாகும். வெறும் ஏட்டுப் படிப்பாலும், சாத்திரக் கல்வியாலும் (கற்றிதாலோ) ஈசனின் திருவடிகளைக் கண்டுவிட முடியுமா? ஒருபோதும் முடியாது. அந்த மெய்யனுபவத்தைத் தம் அகத்தில் பெற்று அனுபவித்த உண்மை ஞானிகளை அன்போடு அணுகிப் பணிவுடன் கேட்டறிவதே மெய்ஞ்ஞானத்தை அடைவதற்கான ஒரே பாதையாகும்.

Seeing comes to an end, and the singer accepts it. He has withdrawn. Nothing before and nothing after appears. What can stand holding that One is itself without a hold. Will the Lord's feet show themselves because someone has studied? Ask, with love, the people who have attained. Learning is refused as a cause of sight. Those who received it are the ones to ask, and the asking has to be affectionate.

The teaching

A magnificent testimony of non-dual realization: the mystic perceives absolutely nothing prior or subsequent to the Divine; the Lord alone fills the entirety of existence (முற்றுமே அவன் ஒழிந்து முன்பின் ஒன்றும் காண்கிலேன்). The Supreme is completely devoid of attachments (பற்று இல்லாத ஒன்று); abiding in That requires letting go of all mental clinging. Can the sacred lotus feet of Ishvara ever be reached through mere academic study and intellectual erudition (கற்றிதாலோ)? Sivavakkiyar answers with an absolute negative. If you seek authentic truth, approach with loving reverence those realized masters who have actually attained the direct experience (பெற்றபேரை அன்புடன் கேளுமே), for divine wisdom is transmitted through living communion, not dead syllables.

Verse 448

1கேட்டுநின்ற உன்னிலை கிடைத்த காலந்தன்னுளே
2வாட்டமுள்ள தத்துவ மயக்கமும் அகற்றிடும்
3வீட்டிலே வெளியதாகும் விளங்கவந்து நேரிடும்
4கூட்டிவன்னி மாருதம் குயத்தைவிட்டு எழுப்புமே.

1Keettuninra unnilai kidaiththa kaalandhannulee
2Vaattamulla thaththuva mayakkamum agatridum
3Viittilee veliyadhaagum vilangavandhu neeridum
4Kuuttivanni maarudham kuyaththaivittu ezhuppumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஞானாசிரியன் வழி உண்மை உபதேசத்தைக் கேட்டு, தன்னுள் நிலைநிற்கும் அந்த உன்னத சமாதி நிலை கைவரப்பெறும் போது, உள்ளத்தை வாட்டி வதைக்கும் முப்பத்தாறு தத்துவங்களின் மயக்கமும் மாயா விகாரங்களும் உடனே விலகிப் போகும். உடலாகிய வீட்டிற்குள்ளேயே பரவெளியானது (சிதாகாசம்) பிரகாசமாய் வெளிப்பட்டு, இறைவன் நேருக்கு நேராக வெளிப்பட்டு நிற்பான். மூலாதாரக் கனலையும் (வன்னி) பிராண வாயுவையும் (மாருதம்) சுழுமுனையில் ஒன்றுகூட்டி, மண் பாண்டம் போன்ற இந்த மாய உடம்பின் (குயம்) தளைகளைக் கடந்து மேலே எழச் செய்யும் போது, ஆன்மா பரவெளியில் சுதந்திரமாய்ச் சிறகடித்துப் பேரின்ப முக்தியை எய்தும்.

There is a time when the state you stood in, hearing, is obtained. Then the withering confusion of the principles is removed. The house becomes open space. Brightness comes and meets you. Fire and wind, joined, leave the pot and raise it. The pot is the body, and the house is also the word for release. Hearing, the fading of categories, an opened interior, and fire rising with wind are one occasion.

The teaching

When the seeker attains that exalted state of conscious listening and inner receptivity, the exhausting, withering delusions of cosmic principles and metaphysical categories (தத்துவ மயக்கம்) are instantly dispelled. The "house" (வீடு / both the physical body and the state of spiritual liberation) opens out into the boundless, luminous Void (வெளி), and the radiant Light of Truth meets the seeker face-to-face. By uniting the inner fire (வன்னி / Kundalini) and the vital breath (மாருதம் / Prana), the awakened spiritual power breaks free from the earthen vessel of the mortal body (குயம்) and surges upward into the limitless sky of transcendental freedom.

Verse 449

1எழுப்பி மூலநாடியை இதப்படுத்த லாகுமோ
2மழுப்பிலாத சபையைநீர் வலித்துவாங்க வல்லீரேல்
3சுழுத்தியும் கடந்துபோய் சொப்பனத்தில் அப்புறம்
4அழுத்திஓர் எழுத்துளே அமைப்பதுஉண்மை ஐயனே.

1Ezhuppi muulanaadiyai idhappaduththa laagumo
2Mazhuppilaadha sapaiyainiir valiththuvaanga valliireel
3Suzhuththiyum kadandhupoy soppanaththil appuram
4Azhuththior ezhuththulee amaippadhuunmai aiyanee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

மூலநாடியான சுழுமுனையில் குண்டலினியை எழுப்புவது என்பது முரட்டுத்தனமான ஹடயோக வித்தையன்று; அது மனதை இதப்படுத்தி மென்மையாய் மலரச் செய்யும் ஞானக் கலையாகும். மாசற்ற சிற்சபையாகிய ஆனந்தக் கபால வெளியை வசப்படுத்த வல்ல மெய்ஞ்ஞானி, விழிப்பு (சாக்கிரம்), கனவு (சொப்பனம்), ஆழ்ந்த உறக்கம் (சுழுத்தி) ஆகிய முப்பவத்தைகளையும் கடந்து, துரியம் மற்றும் துரியாதீதப் பெருவெளியில் பிரவேசிக்க வேண்டும். அங்கே சகல தத்துவங்களையும் ஒடுக்கி, பிரணவத்தின் அல்லது சிவாயத்தின் மூலமான 'அந்த ஓர் எழுத்துக்குள்ளேயே' (ஏக அட்சரத்திற்குள்) தன் முழு உணர்வையும் அழுத்தி நிலைநிறுத்துவதே சிவவாக்கியர் அருளும் முடிவான மெய்ப்பொருளாகும் (ஐயனே உண்மை).

The closing question is practical and doubtful. Raise the root channel, and can it be settled as a petal? The condition is force on an assembly that will not go blunt, if you can draw that sabha to you. The sequence crosses deep sleep and afterward stands in dream, the order the print gives. Pressed into one letter, what is set there is the truth, and the line names Aiyan. The raised channel is the work.

The teaching

Sivavakkiyar concludes this section with the pinnacle of Siddha esoteric yoga. Raising the Kundalini through the central root channel (மூலநாடி) is not a violent feat, but a delicate, graceful blossoming. If the yogi possesses the spiritual power to draw near to the unshakeable, pristine assembly of Consciousness (மழுப்பிலாத சபை), they must cross beyond waking, dream (சொப்பனம்), and deep dreamless sleep (சுழுத்தி), entering the transcendent realms of Turiya and Turiyatita. By condensing and pressing their entire awareness into the singular Primal Seed-Letter (ஓர் எழுத்துளே அழுத்தி அமைப்பது / Omkara or the esoteric Sivayanama), the seeker establishes the unshakeable, living Truth of divine identity, realizing the Supreme Master within.

Verse 450

1அல்லதில்லை என்றுதான் ஆவியும் பொருளுடல்
2நல்லஈசர் தாள்இணைக்கும் நாதனிக்கும் ஈந்நிலை
3என்றும்என்னுள் நேசமும் வாசியை வருந்தினால்
4தொல்லையாம் வினைவிடென்று தூர தூரம் ஆனதே.

1Alladhillai enrudhaan aaviyum poruludal
2Nallaiisar thaalinaikkum naadhanikkum iinnilai
3Enrumennul neesamum vaasiyai varundhinaal
4Thollaiyaam vinaividenru thuura thuuram aanadhee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

உயிரும் (ஆவி) பருவுடலும் (பொருளுடல்) வெவ்வேறானவை அல்ல; எல்லாம் சிவமே அன்றி வேறொன்றும் இல்லை என்ற அத்வைத மெய்யுணர்வை இப்பாடல் நிறுவுகிறது. புறத்தே தெய்வத்தைத் தேடாமல், அகத்தில் நீங்காத மெய்யன்பு பூண்டு, வாசி யோகத்தின் வழியே மூச்சை வருந்தி ஒழுங்குபடுத்திச் சாதனை புரியும்போது, பிறவிதோறும் ஆன்மாவைப் பற்றித் தொடரும் சஞ்சிதக் கர்ம வினைகள் அனைத்தும் சுட்டெரிக்கப்பட்டுத் தூரமாய் விலகி ஓடுகின்றன. உடலையும் உயிரையும் பிரித்துப் பார்க்காமல், அகக் கனலால் வாசியைச் சுழுமுனையில் செலுத்தும் சாதகனுக்கு, நாதனின் திருவடித் தாமரைகளில் இரண்டறக் கலக்கும் பேரின்ப முக்தி நிலை தானாகவே கைகூடுகிறது.

Spirit and solid body are put to one claim: there is nothing else. The state named here joins a person to the feet of the good Lord, and to the Lord as well. If the love that stays inside, and the breath one labors over, are made to ache, the karma that has been a long torment is told to leave. It becomes far. The next song opens on that same going.

The teaching

Sivavakkiyar establishes that ultimate liberation is neither abstract intellectualism nor a rejection of the physical vessel. Instead, body (பொருளுடல்) and vital spirit (ஆவி) are unified in an uncompromising non-dual realization that "there is nothing else" (அல்லதில்லை). When devotion is turned inward with unceasing love and combined with the rigorous discipline of Vasi yoga—churning the breath through the central spinal nadi—the primordial weight of sanchita karma is dissolved. The tormenting karmic imprint cannot survive the heat of internal breath mastery; it is commanded to depart and vanishes into infinite distance, leaving the seeker in inseparable communion with the feet of the inner Lord.