சிவவாக்கியம்

Verse 280

1ஆவதும் பரத்துளே அழிவதும் பரத்துளே
2போவதும் பரத்துளே புகுவதும் பரத்துளே
3தேவரும் பரத்துளே திசைகளும் பரத்துளே
4யாவரும் பரத்துளே யானும் அப்பரத்துளே.

1Aavadhum paraththulee azhivadhum paraththulee
2Povadhum paraththulee puguvadhum paraththulee
3Theevarum paraththulee thisaigalum paraththulee
4Yaavarum paraththulee yaanum apparaththulee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

சிவவாக்கியரின் அத்வைத மகுடமாகத் திகழும் ஒப்பற்ற பாடல் இது. படைக்கப்படுவதும், அழிக்கப்படுவதும், பிரிந்து செல்வதும், மீண்டு வந்து ஒடுங்குவதும் அந்தப் பரம்பொருளுக்குள்ளேயே நிகழ்கின்றன. தேவர்களும், பத்துத் திசைகளும், உலக மாந்தர் அனைவரும் அந்தப் பரவெளியின் உள்ளடக்கமே ஆவர். அவ்வளவு ஏன், 'யான்' என்று தனித்து நினைக்கும் நானும் அந்தப் பரம்பொருளினுள்ளேயே இரண்டறக் கலந்து நிற்கிறேன்! இறைவனுக்கு வெளியே என்று ஒன்றுமே கிடையாது; நானே அவன், அவனே நான் என்ற தத்துவமசி மகா வாக்கியத்தின் நேரடி அனுபவமே இப்பாடலின் சாரமாகும்.

Becoming and perishing, going and entering, gods and the directions: each is placed inside the Supreme, and the placing is repeated until it settles. The close brings the speaker in with everyone else. All people are within that Supreme, and the one who says I is within it too. No temple and no journey are asked for. The verse is a set of locations, and every location fails to find an outside. Even the speaker's own person is included in the last interior. The repetition is the teaching.

The teaching

One of the most powerful non-dual credos in the entire corpus of Sivavakkiyam. Creation and dissolution, departure and entrance, the celestial deities and the infinite cosmic directions—all arise, abide, and dissolve exclusively within the boundless expanse of the Supreme Reality (பரம்). Sivavakkiyar rejects all dualistic separation between humanity and God: every living being dwells within that infinite Divine ground, and the poet's own individual 'I' (யான்) is eternally situated within that very same Supreme. When the boundary between inner consciousness and the outer cosmos collapses, the seeker realizes that there is no outside to Divinity; all existence is an indivisible, seamless unity.

Verse 281

1ஏழுபார் எழுகடல் இடங்கள்எட்டு வெற்புடன்
2சூழுவான் கிரிகடந்து சொல்லும் ஏழுலகமும்
3ஆழிமால் விசும்புகொள் பிரமாண்டரண்ட அண்டமும்
4ஊழியான் ஒளிக்குளே உதித்துடன் ஒடுங்குமே.

1Eezhupaar ezhugadal idangalettu verpudan
2Suuzhuvaan kirigadandhu sollum eezhulagamum
3Aazhimaal visumbugol piramaandaranda andamum
4Uuzhiyaan olikkulee udhiththudan odungumee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஏழு பாதாள உலகங்கள், ஏழு கடல்கள், எண்திசை மலைகள், வானத்தை வளைத்து நிற்கும் சக்கரவாளகிரி, ஏழு மேல் உலகங்கள், கடலை இடமாகக் கொண்ட மாயோன், அண்ட பகிரண்டங்கள் அனைத்தும் எங்கு தோன்றுகின்றன? காலங்களைக் கடந்து நிற்கும் ஆதி ஊழி முதல்வனாகிய இறைவனின் ஒரே பேரொளிக்குள்ளிருந்தே (ஊழியான் ஒளி) இவை யாவும் தோன்றுகின்றன; மீண்டும் அந்த ஜோதியிலேயே ஒடுங்கி மறைகின்றன. பிரபஞ்சத்தின் தோற்றமும் மறைவும் இறைவனின் அகவொளியில் எழும் சிறு அலைகளே தவிர வேறல்ல என்பதைச் சித்தர் உணர்த்துகிறார்.

The old map is unrolled at full size: seven worlds, seven seas, eight places, and the hills; the mountain that rings the sky; seven worlds as speech tells them; the dark one of the ocean, the holder of the sky, the cosmic egg, world inside world. All of it rises and folds back inside the light of the lord of the age. The map is enjoyed, then given no life of its own. Expansion and contraction share that one light.

The teaching

Sivavakkiyar contemplates the vastness of the macrocosm only to dissolve it into the inner effulgence of the Lord of Eternity (ஊழியான்). The seven netherworlds, the seven cosmic oceans, the eight directions, the primordial mountain ranges circling the sky, the seven upper heavens, and the entire Brahmanda—the infinite cosmic egg enfolding worlds within worlds—possess no independent reality. This entire magnificent cosmic pageant continuously emerges from and contracts back into the single, primordial Light of the Timeless One. The Siddha perceives that cosmic creation and dissolution are merely the rhythmic inhalation and exhalation of the Supreme Consciousness shining within the heart.

Verse 282

1கயத்துநீர் இறைக்குறீர் கைகள்சோர்ந்து நிற்பதேன்?
2மனத்துள்ஈரம் ஒன்றிலாத மதிஇலாத மாந்தர்காள்;
3மனத்துள்ஈரம் கொண்டுநீர் அழுக்கறுக்க வல்லீரேல்
4நினைத்திருந்த சோதியும் நீயும்நானும் ஒன்றலோ?

1Kayaththuniir iraikkuriir kaigalsorndhu nirpadheen?
2Manaththuliiram onrilaadha madhiilaadha maandhargaal;
3Manaththuliiram konduniir azhukkarukka valliireel
4Ninaiththirundha sodhiyum niiyumnaanum onralo?

ஆழ்ந்த கருத்துரை

குளத்து நீரை இறைத்துத் தலையில் ஊற்றிக் கொண்டும், புறச்சடங்குகளில் கைகள் சோர்ந்து போகும் வரை மூழ்கி எழுந்தும் என்ன பயன்? உள்ளத்தில் துளி அன்பும் இரக்கமும் இல்லாத அறிவிலிகளே என்று கடிந்துரைக்கிறார். புறத்து அழுக்கைக் கழுவும் தண்ணீரால் பாவங்கள் தீராது; அதற்குப் பதிலாக, உங்கள் மனதிற்குள் கருணையும் அன்பும் என்ற ஈரத்தை நிரப்பி, உள்ளத்தில் படிந்துள்ள ஆணவ அழுக்கை உங்களால் போக்க முடியுமானால், நீங்கள் தியானிக்கும் பரஞ்சோதியும், நீங்களும், இந்தச் சித்தனாகிய நானும் வேறல்ல; நாம் அனைவரும் ஒன்றே என்ற அத்வைதப் பெருவெளியை அடையலாம் என்கிறார்.

You haul water from the tank until your arms fail, and the singer asks why you stand there slack. The people addressed have no wetness in the mind and no understanding. If moisture enters the mind and the dirt is cut away, a gentler question follows. The light you held in thought, and you, and I: are we one? Outer bailing exhausts the hands. Inner wetness joins the persons a rite keeps working apart.

The teaching

A moving critique of mechanical temple rituals and water oblations performed with hardened, arid hearts. Sivavakkiyar watches with pity as ritualists exhaust their arms bailing water from temple tanks to wash stone idols, while their inner minds remain completely devoid of the moisture of compassion and spiritual wisdom. External water can only wash surface dirt from flesh and stone; it can never cleanse the deep karmic filth of the soul. If seekers could instead cultivate the living moisture of universal love and tender devotion within their hearts (மனத்துள் ஈரம்), dissolving all egoic impurities, the ultimate Advaitic truth would instantly dawn: the Supreme Effulgence contemplated in meditation, the seeker, and the poet are all eternally One (நீயும் நானும் ஒன்றலோ).

Verse 283

1நீரிலே பிறந்திருந்து நீர்சடங்கு செய்கிறீர்
2ஆரைஉன்னி நீரெலாம் அவத்திலே இறைக்கிறீர்
3வேரைஉன்னி வித்தைஉன்னி வித்திலே முளைத்தெழும்
4சீரைஉன்ன வல்லீரேல் சிவபதம் அடைவிரே.

1Niirilee pirandhirundhu niirsadangu seygiriir
2Aaraiunni niirelaam avaththilee iraikkiriir
3Veeraiunni viththaiunni viththilee mulaiththezhum
4Siiraiunna valliireel sivapadham adaiviree.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

தாயின் கருப்பையில் நீராகிய பனிக்குடத்திலேயே தோன்றி வளர்ந்த நீங்கள், அறியாமையினால் கங்கையிலும் குளங்களிலும் மீண்டும் மீண்டும் நீராடி, நீர்க்கடன்களை (தர்ப்பணம்) வீணாக இறைப்பதேன்? யாருக்காக இந்த நீரை விரயமாக்குகிறீர்கள்? புறத்து நீரை இறைப்பதை விட்டுவிட்டு, உங்கள் உடலின் ஆதி 'வேரான' மூலாதாரத்தையும், உயிரான 'வித்தையும்', அந்த வித்திலிருந்து சுழுமுனை வழியே முளைத்தெழும் ஞானப் பேரொளியின் சிறப்பையும் உள்ளுணர்வோடு தியானிக்க வல்லவர்களானால், மரணமில்லாத நித்திய 'சிவபதத்தை' இங்கேயே அடைந்து விடலாம்.

Born in water, you still make a rite of water. The singer asks whom you think of while you pour all that water into distress. The word for the place of pouring is tight. It reads as calamity, and it sits where a funeral pouring would sit. Then the instruction changes: think of the root, the art, and what sprouts in the seed. If that excellence is held in mind, Siva's state is reached.

The teaching

The Siddha exposes the irony of humans who, having been conceived and gestated in the amniotic waters of the womb, spend their adult lives performing mechanical water rites, libations, and funeral oblations. Sivavakkiyar asks with biting urgency: toward whom are you directing these thoughts while wasting precious water and vital breath in distressful, futile rituals? Rather than pouring water onto external earth, the seeker must meditate upon the root of life (the Muladhara), contemplate the primordial spiritual seed (the seed-syllables of the mantra), and realize the magnificent sprout of divine Consciousness blossoming from that inner source. By attuning to this living internal origin, one effortlessly reaches the immortal state of Shiva (சிவபதம்).

Verse 284

1பத்தொடொத்த வாசலில் பரந்துமூல வக்கரம்
2முத்திசித்தி தொந்தமென்று இயங்குகின்ற மூலமே
3மத்தசித்த ஐம்புலன் மாகரமான கூத்தையே
4அத்தியூரர் தம்முளே அமைந்ததே சிவாயமே.

1Paththodoththa vaasalil parandhumuula vakkaram
2Muththisiththi thondhamenru iyanguginra muulamee
3Maththasiththa aimbulan maagaramaana kuuththaiyee
4Aththiyuurar thammulee amaindhadhee sivaayamee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

ஒன்பது துவாரங்களோடு பத்தாவதான பிரம்மரந்திரமும் கொண்ட இந்த உடம்பின் வாயில்களில், மூலாதாரத்தில் உள்ள மூல அட்சரமானது கனலாய் விரிந்து நிற்கிறது. அந்த மூலப் பிராணன் இயங்கத் தொடங்கினால், புறத்தே பேசப்படும் முக்தியும் சித்திகளும் அற்பத் தொல்லைகளாகவே (தொந்தம்) தோன்றும். மதம்பிடித்த மனமும் ஐந்து புலன்களும் முதலைகள் போலப் பாய்ந்து நடத்தும் ஆரவாரக் கூத்துகளை அடக்கி, காஞ்சிபுரத்து அத்தீசனைப் போலத் தங்களுக்குள்ளேயே நிலைபெற்று நிற்கும் மெய்ஞ்ஞானிகளின் அகத்தில், 'சிவாய' என்னும் அமைதிப் பெருவெளி தானாகவே குடிகொண்டு விடும்.

A gate matching ten holds a root letter, crooked and spread. Liberation and special powers are called a tangle, spoken by the root that moves. A churning mind and the five senses stand beside a dance made into a great show. The word for that show is compressed and may also mean a makara-dance. The last dwelling is inside the people of that place, and what is set firm there is Sivayam. The ripened name lives in persons.

The teaching

An esoteric exposition of bodily portals, subtle Kundalini movement, and liberation. The human organism possesses ten apertures (பத்தொடொத்த வாசல்), through which vital energies circulate, anchored by the foundational root-letter (மூல அக்கரம்) at the base of the spine. When the primal root energy surges, conventional notions of liberation (mukti) and occult powers (siddhi) are recognized as mere dualistic entanglements (தொந்தம்). Though the intoxicated mind and the five turbulent senses stage a chaotic, dramatic dance like churning sea-monsters, the living truth remains steadfast: within the awakened beings of Kanchi (அத்தியூரர்) and within every realized heart, the sacred name 'Sivayam' stands eternally established as peace and transcendence.

Verse 285

1அணுவினோடும் அண்டமாய் அளவிடாத சோதியைக்
2குணமதாகி உம்முளே குறித்திருக்கில் முத்தியாம்
3முணமுணென்று உம்முளே விரலைஒன்றி மீளவும்
4தினந்தினம் மயக்குவீர் செம்புபூசை பண்ணியே.

1Anuvinodum andamaay alavidaadha sodhiyaik
2Kunamadhaagi ummulee kuriththirukkil muththiyaam
3Munamunenru ummulee viralaionri miilavum
4Thinandhinam mayakkuviir sembupuusai panniyee.

ஆழ்ந்த கருத்துரை

அணுவிற்கும் அணுவாய், அண்டத்திற்கும் அண்டமாய் விரிந்து நிற்கும் எல்லையற்ற பரஞ்சோதியை, உங்கள் உள்ளத்திலேயே நிலைநிறுத்தித் தியானித்தால் அதுவே மெய்யான முக்தியைத் தரும். அதை விடுத்து, வாய்க்குள் 'முணமுண' என்று புரியாத மந்திரங்களை முணுமுணுத்துக்கொண்டும், கைகளின் விரல்களை மடக்கி எண்ணிக்கை கணக்கிட்டுக்கொண்டும், உயிரற்ற வெண்கலச் சிலைகளுக்கும் செம்புப் பாத்திரங்களுக்கும் (செம்பு பூசை) பூச்சொரிந்து நாள்தோறும் உங்களை நீங்களே ஏமாற்றிக் கொள்கிறீர்களே! ஜடமான உலோகத்தை விடுத்து, உடலுக்குள் ஒளிரும் ஜோதியைப் பூசிப்பதே சித்தரின் நெறியாகும்.

The light cannot be measured, and it is the universe even down at the atom. If that light becomes your own quality and you mark it within, the line calls the result liberation. What happens instead is muttering inside, finger joined to finger, and the gesture done again. Every day the copper-pot worship bewilders the people who perform it. The rebuke is specific. A vessel and a finger-count stand where a marking of the inner light would have been freedom. The light was already both atom and world.

The teaching

Sivavakkiyar draws a stark contrast between non-dual absorption in the Infinite and the petty mechanics of priestly ritualism. The Supreme Light of Shiva is boundless—infinitesimally smaller than the smallest atom and simultaneously expanding as the entire cosmic universe. If one can absorb this luminous presence into one's own character and contemplate it within the silence of the heart, instant liberation (முத்தி) is attained. Instead, dogmatic ritualists spend their days muttering unintelligible mantras under their breath (முணமுணென்று), counting incantations obsessively on their fingertips, and worshiping inert copper idols and metal pots (செம்பு பூசை). The Siddha mocks this daily self-delusion, demanding that seekers abandon dead metal to realize the living effulgence within.